بىردە قوعامدىق كولىككە مىندىك. ىعى-جىعى ادام. ءبىر كەزدە ارتقى جاقتان ۇيالى تەلەفونمەن ايقايلاپ سويلەسكەن داۋىس شىقتى. جالت قاراسام, بىرەۋدىڭ جەر-جەبىرىنە جەتىپ, اۋزىنان اق يت كىرىپ, كوك يت شىعىپ, سىباپ جاتقان جاس جىگىت. وزىندە قوعامدىق كولىكتە كەلە جاتىرمىن دەگەن وي جوق. ۇيىندە وتىرعانداي دورەكى. امالسىزدان, ول ەمەس, ءجۇزىمدى تومەن ءتۇسىرىپ, ءوزىم ۇيالدىم. مىنە, وسىنداي جاعداي ءجيى كەزدەسەدى. جالپى, قوعامدىق كولىكتەن ءومىردىڭ كىشىگىرىم بولسا دا كورىنىسىن كورەسىز. ءتۇرلى-ءتۇرلى مىنەزدى باعامدايسىز.
تاياۋدا ءبىر تويدا بولدىق. اسابا جىگىت قارا سوزگە اعىپ تۇر. اراسىندا ادەپسىز سوزدەرمەن تۇزدىقتاپ, جۇرتتى كۇلدىرىپ قويادى. جىميدىق تا قويدىق. ۇزىلىستە ويىن باستالسىن. جاسى ۇلكەنى بار كىشىسى بار – ءبارى جينالىپ, ويىننىڭ قىزىعىنا ءتۇستى. ادامداردى شەشىندىردى مە, بيلەتتى مە, ايتەۋىر ويىنا نە كەلدى سونى جاساتتى. سوندا وعان: ء«اي, جىگىتىم, مىناۋ ۇياتتى ءىس قوي», دەگەندى ەشكىم ايتقان جوق. قايتا ونىڭ «تاپقىرلىعىنا» ءبارى ءماز بولدى. كەيىنگى كەزدە وسىنداي وقيعالار الەۋمەتتىك جەلىدە دە بەلەڭ الدى. وسىعان قاراپ, ۇيات دەگەن قۇندى قاسيەتىمىزدەن الىستاپ بارامىز با دەگەن وي كەلەدى.
حالىق جازۋشىسى ءازىلحان نۇرشايىقوۆ: «مەن ۇيات دەگەن ءسوزدى وتە جوعارى باعالايمىن. ۇيات دەگەندى ۇلى كۇش دەپ ويلايمىن. ادامشىلىقتىڭ, ادالدىقتىڭ, ۋادەشىلىكتىڭ, تۇراقتىلىقتىڭ, تازالىقتىڭ ءتۇپ قازىعى ۇيات دەپ بىلەمىن. ۇياتى جوقتان ءۇمىت كۇتپەيمىن. ۇرى-قارى, قاراقشى, قانىپەزەرلەر ۇياتى جوقتان شىعادى. ۇيات – ەڭ قىمبات قاسيەت, ۇياتتىدا يمان بار», دەپتى. قايران ءاز-اعا قالاي ءبىلىپ ايتقان دەسەڭىزشى.
