جاقىندا تاعى دا اۋىلعا باردىم. بىراق قازىرگى اۋىل بەينەسى كوپ وزگەرگەن. بۇرىنعىداي اقار-شاقارلى ەل جوق. ءار كوشەدەن ءبىر شوقيعان ءۇيدى كورەسىڭ. توقسانىنشى جىلدارداعى قيىنشىلىق شالعايداعى كوپ ەلدى مەكەندى كۇيرەتىپ كەتتى. سونىڭ سالدارىن ءبىزدىڭ اۋىل دا تارتتى. ايتەۋىر, ول قيىندىقتان امان-ەسەن وتسە دە, ءالى تولىق وڭالا قويعان جوق. وعان كوپتەگەن سەبەپ بار. باستىسى, جول. اسىرەسە اۋدان مەن اۋىل اراسىنداعى كوتەرمە جول سوناۋ كەڭەس زامانىنان بەرى جوندەۋ كورمەگەن. اۋىل ادامدارى وتىز جىلدان بەرى سونىڭ ازابىن تارتىپ كەلەدى. بيىل وسى جولدى جوندەۋگە قوماقتى قارجى ءبولىنىپتى. وسى جاعىمدى جاڭالىق ەل تۇرعىندارىنىڭ بىلتە شامداي ولەۋسىرەگەن ءۇمىتىن قايتا جاندىردى.
ال مەن اۋىلعا كەلسەم, باياعى بالالىق بال داۋرەنىمدى ىزدەيمىن. سول ءماز-مەيرام قىزىققا تولى باقىتتى شاعىم, بالا بەينەسىندە اۋىلداعى ءار ءۇيدىڭ اراسىندا جاسىرىنىپ قالعان سەكىلدى كورىنەدى. انە, اناۋ ەڭسەلى ءۇيدىڭ الدىندا كەۋدەسى وردەن-مەدالعا تولى ەسىمسەيىت اتام وتىرعان سەكىلدى. مىنا, ءبىر ءۇيدىڭ بۇرىشىنان تالقانباي اكەم كەتىپ بارا جاتقان سياقتى. اناۋ ۇزىن كوشەنىڭ باسىنان اياعىن ءىلبىپ باسىپ, وكەن شال كەلە جاتقان سەكىلدى ەلەستەدى.
وكەن شال دەمەكشى, وسى كىسى ۇيگە كەلسە اجەم مارقۇم تۋعان قۇداسىنداي كۇتەتىن. بىراق ونىڭ ۇيگە كەلگەنىن اپالارىم جاقتىرا قويمايدى. كەيدە «وكەن كەلە جاتىر» دەپ ەسىكتىڭ ىشكى تيەگىن سالىپ قوياتىن. ول ەسىكتى تاياعىمەن ۇزاق قاعىپ-قاعىپ, كەتىپ قالادى. مەن ونى بويىنان كۇش كەتىپ, ابدەن قارتايعاندا كوردىم. ايتپەسە, زامانىندا ەل سىيلاعان ەڭسەلى ازامات بولىپتى. سوعىسقا قاتىسقان. اجەمنىڭ ايتۋىنشا, ءبىزدىڭ اۋىلعا الپىسىنشى جىلدارى كەلىپتى. وعان دەيىن اۋدان ورتالىعىندا تۇرعان. داريعا ەسىمدى بايبىشەسى بولعان. اۋىلعا كوشىپ كەلگەننەن كەيىن ۇزاق جىلدار قورىقشى بولىپ ىستەگەن. كەيىن كەمپىرى قايتىس بولعان سوڭ ەت جاقىن تۋىسىنىڭ قولىندا تۇردى.
بىردە وكەن شال ۇيگە شاتىر-شۇتىر نايزاعاي ويناپ, قاتتى جاڭبىر جاۋىپ تۇرعاندا كەلدى. قايدان كەلگەنى بەلگىسىز. ءۇستى-باسى مالمانداي سۋ. ابدەن توڭعان, سۋىقتان دەنەسى ءدىر-ءدىر ەتەدى. اجەم ونى كورىپ, زارەسى ۇشىپ كەتتى. ۇستىندەگى سۋ كيىمىن شەشىپ الىپ, باسقا كيىم كيگىزدى. اپالارىم ونىڭ ايانىشتى ءتۇرىن كورىپ, انادايدان قاشىپ, اجەممەن ۇرسىسىپ ءجۇر. ءبىر كەزدە: ء«اي, قاراقتارىم, بۇل دا ادام بالاسى عوي. قازىر ءمۇساپىر بولعانىمەن, كەزىندە ونىڭ جاقسىلىعىن كوردىك. ادامنىڭ جاقسىلىعىن ۇمىتپاۋ كەرەك. باتاسى تيەدى», دەپ اپالارىمدى تيىپ تاستادى. جاڭبىر باسىلعاننان كەيىن ونى جاقىن تۋىسىنىڭ بالاسى كەلىپ, الىپ كەتتى. اجەم تاياعىنا سۇيەنىپ, ءىلبىپ باسىپ بارا جاتقان ونىڭ سوڭىنان ۇزاق قاراپ تۇردى دا: «ە, ادامنىڭ اياعانى جاردەم بولماس, قۇداي اياسىن», دەپ كۇرسىندى. وسى كورىنىس كوز الدىمدا ءالى كۇنگە دەيىن تۇر. ال اجەمنىڭ «جاقسىلىقتى ۇمىتپاۋ كەرەك» دەگەن ءسوزىن جادىمنان ەش شىعارعان ەمەسپىن.
