ءبىزدىڭ «بۇگىنىمىز» بار ما؟

«بارلىق وي-اڭسارىمىز ەرتەڭ مەن وتكەندە. بابالا­رىمىزدىڭ ەرلىگى مەن با­لا­لا­رىمىزدىڭ جارقىن بو­­­لا­­شاعىنا يلانىپ قانا قويا­مىز. قازىر حح عاسىر باسىنداعى «بەسجىل­دىقتاردىڭ» ورنىن «وتىزجىل­دىقتار» مەن «ەلۋجىل­دىقتار» الماستىرىپ جاتقانداي. بات­پاقتا جاتىپ, باقىتتى ار­ماندايمىز. بىراق ءدال قا­زىر باتپاقتان شىعا قوياتىن ءتۇ­رىمىز جوق. ول ءۇشىن ونى رەسمي تۇردە «جوسپارلاۋ» كەرەك...» دەيدى عاريفوللا ەسىم.

ويدى وي قوزعايدى. ەسىمە قوجاناسىردىڭ مىنا وقيعاسى ءتۇستى. قوجاناسىردىڭ كوك ەسەگى قىرسىعىپ جۇرمەي قويادى. سوندا قوجەكەڭ ۇزىن تاياقتىڭ ۇشىنا ارپا سالعان دوربا ءىلىپ قويىپ, تاياقتى ءوزى ۇستاپ وتىرادى. الگى ەسەك ارپاعا جەت­پەك بولىپ جەلە جونەلەدى. بىراق موينىن قانشا سوزسا دا, قانشا شاپقىلاسا دا جەتە المايدى... قوجاناسىر ۇيگە جەتكەن كەزدە عانا ەسەكتى جەمگە قويادى. انتەك قانا ايتىلعان ءازىل اڭگىمە. ەلدىڭ كوڭىلىنە كەلە قويماس. ايتسە دە, شىندىق.

حاكىم اباي «كوك تۇمان الدىمداعى كەلەر زامان, ءۇمىتتى ساۋلە ەتىپ كوز كوپ قادالعان» دەپ تولعانادى.

راس, ارمانسىز, ءۇمىتسىز قو­عامنىڭ ءتۇبى – قۇردىم. بىراق بۇگىنگى كۇننىڭ بيىگىنەن نە كورىپ تۇرمىز؟

«الپامىس, قوبىلاندى باتىرلار بىزگە قازىر كەرەك» دەپ اياقتادى ءسوزىن ءپالساپاشى...