– شەشەڭ قايدا؟
سارايدىڭ الدىندا قاراشاش اجەمەن ۇرشىق ءيىرىپ وتىرعان اپامدى كورسەتىپ: «انە», دەدىم. ول بولسا, ساتپاق-ساتپاق شالبارىنىڭ ىشقىرىن بايلاعان كەندىر ءجىپتى ىشقىنا تارتىپ:
– ەي, ۇكىمەتتىڭ بالاسى (مەنى سولاي ايتاتىن) وسى سەن قاشان اكىم بولاسىڭ, – دەدى قاباعىن ءتۇيىپ.
اكىم بولۋ مەنىڭ قولىمدا تۇرعانداي:
– مەن قايدان بىلەمىن, – دەپ يىعىمدى كوتەردىم. جاۋابىما كوڭىلى تولمادى ما:
– ي-ي, سەن وسى نە بىلەسىڭ, – دەپ قولىن سىلتەپ, سارايعا قاراي قوزعالدى.
اۋىل ادامدارى ونى «جىقاڭ» دەپ ايتۋشى ەدى. ءوزىنىڭ ازداعان اپەندىلىگى بار. بىراق ەشكىمگە جاماندىعى جوق. ادال. كەيدە ءبىز سول اپەندىلىگىن كەلەكەلەپ كۇلەمىز. الايدا ۇلكەندەر ونى بايقاپ قالسا, بىردەن تىيىپ تاستايدى. ول ۇيگە كەلسە, اپام دا ونى قۇداسىنداي كۇتەدى. بار ءدامدىسىن قويادى. جىقاڭ كەتكەننەن كەيىن كۇرسىنىپ: «اكە-شەشەسى قانداي ەدى. قازانى وتتان تۇسپەگەن, داستارقانى مول كوشەلى كىسىلەر بولاتىن. سولاردىڭ ەركەلەتىپ وسىرگەن جالعىزى عوي. قازىر ەشكىمى بولماي, تارىعىپ ءجۇر», دەپ ايايتىن.
جىقاڭنىڭ ءىس-ارەكەتىن سىرتىنان قىزىقتاپ, ويىم سان-ساققا ءبولىنىپ تۇرعاندا, قاراشاش
اجەم:
– قۇداي تاعالا, امان-ساۋسىڭ با, ءاي, قارا ۇل؟ – دەدى ۇرشىعىن قايىرا ءبىر اينالدىرىپ.
اماندىق-ساۋلىق جوق جىقاڭ:
– قۇداي بار ما ءوزى, – دەپ دۇڭك ەتتى.
– ءتايت ءارى! جاراتقان يەگە ءتىلىڭ تيمەسىن, ءوي قاعىندى نەمە, – دەپ قاراشاش اجە بايەك بولدى.
– قۇداي بار بولسا, مەنى كورمەي مە؟ – دەدى.
– قۇداي بار. سەنىڭ وسى امان جۇرگەنىڭنىڭ ءوزى جاراتقاننىڭ ارقاسى, – دەپ ءسوزىن ۇستەمەلەتە جونەلدى.
– قايدام, بار بولسا, مەنىڭ وسى ءجۇرىسىم نە؟ – دەپ جىقاڭ ەڭكىلدەپ جىلاپ جىبەردى. بۇلاي بولادى دەپ كۇتكەن جوقپىز. وعان قاراشاش اجە ەكەۋمىز اڭ-تاڭ قاراپ قالدىق. اپام عانا باسۋ ايتىپ, جۇباتتى. مىنە, سودان بەرى ءبىراز جىل ءوتتى. قازىر ارامىزدا قاراشاش اجە دە, جىلقىباي اعام دا جوق. بىراق جىقاڭ سول كەزدە نەگە جىلادى دەپ ءالى كۇنگە دەيىن ويلانامىن. الدە كۇيكى تىرشىلىك نازىك جانىن جەگىدەي جەپ قويدى ما ەكەن؟
