جەكسەنبى كۇنى بازارعا بارعاندا كوردىم. ۇساق-تۇيەك ساتاتىن ساۋداگەردىڭ سورەسىنىڭ ارعى شەتىندە ەلەۋسىزدەۋ جەردە ءىلۋلى تۇر ەكەن. كوزىمە وتتاي باسىلدى. ءتورتىنشى, الدە بەسىنشى سىنىپتا وقىپ جۇرگەنىمدە اتام وسىنداي قولشالعىنىڭ كىشكەنتايىن ساتىپ اپەرگەن. تاي مىنگىزگەندەي قۋانىپ ەدىم. مەيىزدەي بولىپ كەپكەن بالاپان قايىڭمەن ساپتاپ, جاقسىلاپ شىڭداپ, ءشوپ شابۋعا الىپ بارعان. ول كەزدە قالاي شاپقانىم ەسىمدە جوق, كەيىن جەتىنشى-سەگىزىنشى سىنىپتا وقىپ جۇرگەنىمدە اۋىلداعى مىقتى شالعىشىنىڭ ءبىرى بولدىم. ولشەم بىرلىگى مىناداي. قولشالعىمەن شابىلعان جەردىڭ ەنىن تابانمەن ولشەيمىز. اۋىلداعى جاۋىرىنى جەرگە تيمەگەن بالۋان اسەت اعا ون ەكى تابان تارتادى دەپ جۇرت اڭىز قىلاتىن. مەن دە جەتەعابىلمىن. ءادىسىم وزگەشە, اۋەلى بەلۋاردان كەلەتىن, حوش ءيسى مۇرىن جاراتىن كوك شالعىندى ۇستاراداي قىلپىپ تۇرعان قولشالعىمەن ءبىر تارتىپ وتەمىن. التى-جەتى تابان. ىلە جىعىلعان شالعىنعا جالعاستىرا ەكىنشى رەت تارتامىن. ەكەۋىن قوسقاندا ون ەكى تابانعا جاقىنداپ قالادى. اتامنىڭ ءىشى سەزسە دە, مەنىڭ قۋلىعىمدى بەتىمە باسىپ ايتا قويمايدى. قايتا ارقامنان قاعىپ, ماقتايدى.
سورەدە ءىلۋلى, قاڭسىپ تۇرعان قولشالعى كوكىرەكتەگى ۋاقىت شىمىلدىعى تۇمشالاعان كومەسكى سۋرەتتەردى قوزداتىپ جىبەرگەنى.
– مىنا شالعىنى بىرەۋلەر الا ما؟ – دەپ سۇرادىم ساتۋشىدان.
– جوق, نەشە جىلدان بەرى تۇر, – دەپ قولىن ءبىر-اق سىلتەدى.
بيىلعى قىس جىلقىعا جايسىز بولىپ تۇر. اقپاننىڭ ورتا شەنىندە اۋىلعا جول تۇسكەن. جىلقى بىتكەن قولعا قاراپتى. اۋىلداعى اعايىن مال ازىعىن تابا الماي, مازاسى كەتىپ وتىر. راس, وتكەن جىلى قۋاڭشىلىق بولىپ, ءشوپ شىقپاي قالدى. ايتسە دە تەحنيكا تۇسە المايتىن ويپاڭ, قامىساقتى وزەنىنىڭ جاعاسى, ورمان-توعايدىڭ اراسىنداعى شالعىن قولشالعىعا ىلىگەتىن ەدى. ناعاشىمنان «ۇيدە بالالارىڭ بار عوي, اينالدىرعان ءبىر-ەكى جىلقىعا قولشالعىمەن شاۋىپ المادىڭدار ما؟» دەپ سۇراعانمىن. بالالارىنىڭ تىرلىگىنەن تۇڭىلگەندەي, ءتىس جارىپ ۇندەمەدى. ءبىزدىڭ شال جاز بويى تىنىم تاپپايتىن. اعاش اراسىنداعى جوڭىشقا تولدىكى. ولەڭ ءشوپ قارا مالدىكى, ءتىپتى ۇساق مالدىڭ اۋزىنان قالعان قىرقىندىنى دا ەرتەڭ قاراوزەك شاقتا جىلقى قولعا قاراسا قاجەت بولادى دەپ ءبىر تالىن ىسىراپ قىلماي جيناپ قوياتىن.
ال قولشالعىمەن ءشوپ شابۋ عاجاپ تىرلىك ەدى. كوكىرەگىڭ تازا اۋاعا تولادى, قولتىعىڭ سوگىلىپ, جۇمىس ىستەپ شىنىعاسىڭ. قىستا مالعا ءشوپ بەرگەندە, كوكپەڭبەك بولىپ بابىندا تۇرعان ءشوپتىڭ اراسىنان جيدەكتىڭ ءيسى اڭقىپ تۇراتىن. ىلكىدەگى جۇرت قولشالعىمەن تىرنەكتەپ ءجۇرىپ, ءتورت ت ۇلىك مالىن ءوسىردى. بۇگىن تەحنيكاعا يەك ارتىپ كەتكەننەن كەيىن ەلدىڭ ىرىزدىعىن ەسەلەگەن بۇل دا ۇمىت بولىپتى.
ۇيگە جەتكەنشە شالعى سىلتەگەن سول ءبىر شاقتى اڭساعانىم-اي...
