اۋىل دەگەن – قازاق. ءدىنىمىز, ءدىلىمىز, ءتىلىمىز اۋىلدا. رۋحانياتىمىزدىڭ التىن دىڭگەگى. اۋىلدى قۇرتىپ الۋ دەگەنىمىز, قازاقتى قۇرتىپ الۋمەن بىردەي. اۋىل كوتەرىلسە, ونىڭ مادەني-رۋحاني جاعى كوتەرىلسە, ۇدەرە كوشۋشىلەر دە ازايار ەدى. بىراق اۋىلدا حالىقتى ۇستاۋ قيىن. اۋىلدا بۇرىنعى كولحوز-سوۆحوز جوق. بۇرىن «ولمەگەنگە ءولى بالىق» دەپ جۇرە بەردىك. ول كەزدە قالانى ەشكىم ارمانداماعان. اۋىلدىڭ ءوز قىزىعى وزىندە ەدى. شالقىپ-تاسىپ جاتار ەدىك. قازىر كاسىپكەرلەر بولماسا, اۋىلدا جۇمىس تا جوق. اسىرەسە جاستاردى تۇراقتاندىرۋ وتە اۋىر. اۋىلدى قويىپ, قالانىڭ كوشەسىندە ساندالىپ بوس جۇرگەن جاس كوپ. قالادا ءجۇر دەگەن اتى
ءۇشىن.
جاستاردى, جالپى حالىقتى اۋىلعا باعىتتاۋ ءۇشىن ادامنىڭ سانا-سەزىمىندە ۇلكەن توڭكەرىس جاساماي بولمايدى. بىزدە وسى جاعىنان ىستەلىپ جاتقان جۇمىس جوق. اتا-انا, مەيلى مەكتەپ بولسىن, وسىمەن شۇعىلدانۋ كەرەك. سانانى وزگەرتۋىمىز كەرەك.
تاعى دا ايتامىن: ەڭ ءبىرىنشى جاستاردى اۋىلعا تارتۋ كەرەك. بۇل ماسەلە كۇن تارتىبىنەن تۇسپەۋگە ءتيىس. سوزبەن ايتا بەرگەننەن گورى تەتىكتەرىن ىزدەۋىمىز قاجەت. ايتپەسە باياعىدا «اۋىل جىلى» دەپ تە ناتيجەسىز بوس ۇرانمەن جۇرگەنبىز.
پرەزيدەنت ۇلىقتاۋ راسىمىندە كوپتەگەن جاقسى دۇنيە ايتتى. ەڭبەك ەتكەن ادامدى ءوسىرۋ كەرەك دەدى. ەڭبەك ادامدارى ەرەكشە قۇرمەتكە يە بولۋى كەرەك دەپ تاعى ايتتى. ادىلدىك, ادالدىق تۋرالى ءجيى ايتىپ ءجۇر. قۋانىپ قالدىق, راس. الدىمىزدان ەندى تەك جاقسىلىقتار شىقسىن! زامان تىنىش بولسىن!
الىبەك قاڭتارباەۆ,
جازۋشىلار وداعى شىعىس قازاقستان وبلىستىق فيليالىنىڭ توراعاسى
