«جيعان-تەرگەنىڭ تويعا شاشىلسىن» دەگەن تانىممەن قالىپتاسقان ۇرپاقپىز عوي. ەل ىشىندە ىندەت ەتەك الىپ, كارانتين, شەكتەۋ دەگەن شارالارعا مويىنۇسىنعانعا دەيىن ءبىز نەگىزى ءار نارسەنىڭ سەبەبىن ىزدەپ, سونىڭ ارتىن تويعا اينالدىرۋدى ادەت ەتكەن حالىقپىز. قازاق ءۇشىن ءار اپتانىڭ سوڭعى ەكى كۇنى دەمالىس كۇن ەمەس, توي كۇنىنە اينالىپ كەتتى. ۇيلەنۋ تويى, بەسىك توي, سۇندەت توي, مەرەيتوي, مۇشەل توي, ايتەۋىر ءبىر بىتپەيتىن توي.
بىراق ءار نارسەنىڭ ءوزىنىڭ رەتى, ءجونى بار. «قازدىڭ ءجۇرىسىن سالامىن دەپ, قارعانىڭ شاتى ايىرىلىپتى» دەمەكشى, جاعدايى بار, قالتاسى قالىڭ قازاقتاردىڭ وڭدى-سولدى شاشقان تويىن كورىپ, «مەن سولاردان كەممىن بە؟!» دەگەن جالعان نامىسپەن قارىز الىپ, قاۋعالانىپ توي جاساپ جاتاتىندار بار. مەن وسىعان قارسىمىن. اركىم قالتاسىنا قاراپ كوسىلۋى كەرەك.
ەندى بىرەۋلەر ورىنسىز ءبىر سەبەپتەردى ويلاپ تاۋىپ, ساۋىن ايتىپ استا-توك توي جاساپ, ءوزىنىڭ بارلىعىن, بايلىعىن كورسەتىپ قالعىسى كەلىپ تىراشتانىپ جاتقانى دا كوزگە ءتۇسىپ قالادى. وسىنداي كەلەڭسىز مىنەزدەردەن ارىلاتىن كەز جەتكەن سياقتى. ءداستۇردىڭ وزىعى بار, توزىعى بار. وسى كۇنى قاراپ وتىرساڭ, قۇدالىق, قىز ۇزاتۋ سياقتى قۋانىشتاردا ايتەۋىر رەتىن تاۋىپ ءومىرى ەستىمەگەن نەشە ءتۇرلى سالت-جورالعىنى ويلاپ تاۋىپ جاتادى. ونىڭ ارتىنان سول باياعى ەسەپسىز ىسىراپ, ورىنسىز شاشىلۋ سياقتى داڭعويلىق ەرىپ جۇرەدى. وسىنى كورىپ كەيدە كۇيىنەسىڭ. ويتكەنى ءوزىمىز اۋىلدا, اتا-اجەلەرىمىزدىڭ ونەگەسىن كورىپ وستىك. بارعا قاناعات ەتىپ, ەتىن اسىپ, داستارقانىنا باۋىرساعى مەن جەنتىن قويىپ-اق تويلاعاندار ەشكىمنەن كەم بولىپ قالعان جوق. ۇلكەندەردىڭ باتا-تىلەگىمەن باعى جانىپ, بۇگىندە ءۇبىرلى-ءشۇبىرلى بولىپ, وزدەرى دە كەلىن ءتۇسىرىپ, قىز ۇزاتىپ وتىر. ارينە قازىر ەشكىمگە اقىل ايتاتىن زامان ەمەس, اركىمنىڭ ەركى وزىندە. بىراق قازىر توي جاساعاندا ءار نارسەنى شاما-شارقىنا, ءسان-سالتاناتىنا, ءمان-ماعىناسىنا قاراي ولشەپ-ءپىشىپ, ىسىراپ پەن استامشىلدىققا بوي ۇرۋدان ساق بولۋىمىز كەرەك سياقتى.
ءاسيا بەركەنوۆا,
قازاقستاننىڭ حالىق اقىنى
قوستاناي
