باقىتقا تولى بالالىق شاعىن قانشا قيعىسى كەلمەي جاتسا دا, كوزىن ارەڭ اشىپ, جان-جاعىنا الاق-جۇلاق قارايدى. ماناعى كەڭ, جىلى ءارى كەرەمەت ءۇي مەزەتتە لاشىققا اينالىپ كەتكەندەي. جارق-جۇرق ەتكەن نايزاعاي مەن نوسەرلەپ جاۋعان جاڭبىر ولاردىڭ پانالاعان باسپاناسىن ۇشىرىپ اكەتەتىندەي...
لاس ەدەن, قۋىستاي بولمەنىڭ ءبىر بۇرىشىندا اراققا سىلقيا تويىپ, بۇرىسكەن اكەسى مەن اناسى. ولاردان ءسال الشاقتاۋ جەردە ابدەن توزىعى شىعىپ, جىرتىلعان كورپە ۇستىندە, جارتىلاي جالاڭاش نايزاعاي داۋىسىنان شوشىپ شىرىلداپ جىلاعان ەكى جاسار ومار اتتى ءىنىسى. ۇيدە سىلدىراعان بوس بوتەلكە مەن كوگەرگەن ناننان باسقا, جۇرەك جالعار ەشتەڭە دە جوق ەدى.
ايشا وسى كورىنىسكە ابدەن ەتى ۇيرەنگەندەي, اقىرىن ورنىنان تۇرىپ, ءىنىسىنىڭ قاسىنا باردى. باۋىرىن جۇباتقانداي بولىپ, ماڭدايىنان ءسۇيىپ, ۇستىنە قالىڭىراق اكەسىنىڭ جامان جەيدەسىن قاباتتاپ جاپتى. وماردىڭ قاسىنا جانتايا جاتىپ, جارتىلاي سىنعان تەرەزەنىڭ ءبىر بۇرىشىنان نوسەرلى دالاعا كوز قىرىن سالادى.
«ومىرگە نە ءۇشىن كەلدىم؟», «مەن كىمگە كەرەكپىن؟» دەگەن سۇراقتار مەن اتا-اناعا دەگەن رەنىش ايشانى تەز ەسەيتىپ جىبەرگەندەي. بىرەسە وسىنداي تاعدىرىنا وكپەلەپ, بىرەسە اكە-شەشەسىنىڭ بار ەكەندىگىنە, امان ەكەندىگىنە, قاستارىندا ەكەندىگىنە شۇكىرشىلىك ەتەدى. ءىنىسى ومارمەن ءوزىنىڭ ەسەيگەن شاقتارىن, ءبىلىم الىپ, جۇمىس ىستەپ, باقىتتى عۇمىر كەشەتىندىكتەرىن ويلاي ءوز-ءوزىن جۇباتىپ جاتىپ, كوزى ىلىنەدى. كۇنى بۇگىنگە دەيىن ونى جىلىتىپ, كۇش بەرىپ كەلە جاتقان دا وسى, اسقاق ارماندارى مەن ۇزىلمەس ۇمىتتەرى بولاتىن.
ۇيقىعا كەتكەن ساتتەن باستاپ, ايشا ءتاتتى قيالدارىنىڭ قۇشاعىنا ەنىپ, قانات بىتە ۇشىپ جۇرگەندەي كۇيگە كەنەلەتىن.
بۇل – بۇگىندە ءوز بۇلدىرشىندەرىنىڭ بولاشاعىنا قولىن ءبىر سىلتەي قارايتىن وتباسىلاردا ءوسىپ كەلە جاتقان كىرشىكسىز سابيلەردىڭ ءبىر كۇندىك تىرشىلىگى ەدى.
ساعىنىش يبراگيم,
ستۋدەنت
