دەمەك ونىڭ كۇدىگى, كۇلگەنى ءوتتى,
وكسىگەنى, وپكەنى, دۇرمەگى ءوتتى,
ءان سالعانى, ارنەگە تامسانعانى,
قۋانعانى, قاجىعان, شارشاعانى,
شىلدە ىشىندە, قىركۇيەك, قاراشادا,
كونەرمەگەن سەزىمىن ەسكە العانى,
ەستەلىگىن وتكەننىڭ جاستانعانى,
جۇمىس كۇنى قۇربىعا كەشىككەنى,
دۇيسەنبىدە جوسپارى باستالعانى,
ادەپكىدە الدەكىم ء«اي» دەگەنى,
ارىرەكتە سۋىنعان وي دەرەگى,
ءاميانىن سالعانى ءتوس قالتاعا,
اۋەزىمەن ادەمى سويلەگەنى,
ءوتتى ءبارى, وكپەسى وزگە ادامعا,
ۇڭىلگەنى سارعايعان جازبالارعا,
ۇڭىلگەنى سارعايعان البومىنا,
ساعىنىشتىڭ كۇلتەسى مازداعاندا,
تەرەزەدەن كۇمىستەي قار جاۋعانى,
الداعانى, وزىنەن الدانعانى,
القاپتاعى جاپ-جاسىل قاربىزداردىڭ,
تاڭداي الماي بىرەۋىن دال بولعانى,
ايلى تۇنگە, اق تۇنگە كوز تىككەنى,
كوزىلدىرىك, كۇرتەشە, سوزدىكتەرى,
ۇيالعانى تۇڭعىش رەت جار الدىندا,
ۇنسىزدىكتە جانارى ۇزدىككەنى,
ورىلمەگەن, ورىلگەن قىز بۇرىمى,
سىبىر ءسوزى, كوكتەمگى, كۇزگى مۇڭى.
ءوتتى ءبارى, باۋىرلاپ كوشكەن بۇلتتاي,
وتپەگەنى –
ءبىر ۋىس ىزگىلىگى..
انامنىڭ ءۇنسىز جىلاپ تۇرعانى...
داۋىلدى داۋىل باسىپ كورگەن بە,
جولبارىستانىپ جاسىقتار جەردە,
شاشىنان سىرعىپ اق ورامالى,
كورشى ايەل ۇيگە قاشىپ كەلگەندە,
كۇرسىنىپ, انام جىلادى,
جىندى سۋ, – دەدى – كىنالى.
سەبەپ تە تاپپاي كىسىڭدى اقتاۋعا,
سابيدەي قولى ءۇسىپ جاتقاندا.
الپامسا جىگىت اقىرىپ ءتونىپ,
اكەسىن ساباپ ءتىسىن قاققاندا.
جابىعىپ, انام جىلادى,
جىندى سۋ, – دەدى – كىنالى.
جاماۋسىز كوڭىل قازاقتا بار ما,
پاناسىز قايتسىن كوزى اقپاعاندا؟
بەيكۇنا جاندى تاعدىردىڭ ءوزى,
جەتىمەك قىز دەپ مازاقتاعاندا.
قوسىلىپ, انام جىلادى,
سول, – دەدى – تاعى كىنالى.
ءومىردىڭ ءمانى, مۇراتتىڭ ءمانى,
كەۋدەمە تولىپ سۇراقتىڭ ءبارى.
ىشىمدىك كورسەم, تۇسەدى ەسكە,
انامنىڭ ءۇنسىز جىلاپ تۇرعانى.
كىم كىنالى؟
كوزىندە تارتىلىس بار, قۇشتار عالام,
اق مونشاعىن تەڭەۋگە ءتۇس قالماعان.
اق ساۋساعى ورىنسىز ۇستالماعان,
بۇل جايلى ەشكىمگە دە ءتىس جارماعان,
ءبىر قىز بار-تىن اۋىلدا,
مەن بىلەتىن..
ەسىمىنە ەلەڭدەپ ەل جۇرەتىن,
ەسىگىنە كوپ جىگىت تەلمىرەتىن,
ەسسىزدەرى تاكاپپار, پاڭ كورەتىن,
ەس بىلگەنى ەرەكشە ءمان بەرەتىن.
ال ءبىر كۇنى,
جاڭا وتاۋ جارىق شاشتى,
سەلتەڭ جىگىت,
شورت مىنەز,
شارىق باستى.
ەرتەڭگىلىك ەركەمە ەس بىلدىرمەي,
كوركەم قىلىپ كولىكپەن,
الىپ قاشتى!
قايران ارۋ!
قان تۋلاپ كەتتى بەتىن,
ماحابباتتى ء«سۇيىسۋ» دەپ بىلەتىن.
پاك سەزىم جايلاۋىنان شەت جۇرەتىن,
جات كوزگە جار تىزگىنىن ۇسىنباق پا؟
ارتىڭ – جار,
جولعا باستار تۇسىڭ – قاقپا.
قۇستاي اققان كولىكتەن, ءوزىن-ءوزى,
لاقتىرىپ كەپ..
قاناتىن ءتۇسىردى وتقا.
تاڭ اتا زار جىلاتىپ ءتامام ەلدى.
ءبىر جولاۋشى حابارىن الا كەلدى.
ءسان قۇرىپ ۇلگەرمەگەن سارعالداق قىز,
ماڭگىلىك زاعيپ بولىپ قالا بەردى.
ء«وزىن-ءوزى قورلاي ما, ءوستىپ ادام؟» -
دەگەن قارتتى كوزگە ىلمەي كوشتى زامان.
ودان سوڭ اڭعارمادى جات جۇرەگىن,
ودان سوڭ تاڭدانبادى ەشكىم وعان.
ەسىمىنە ەلەڭدەپ ەل جۇرەتىن,
ەسىگىنە كوپ جىگىت تەلمىرەتىن.
جۇرەگى جالعىزدىققا بولا تۋعان,
ءبىر قىز بار-تىن اۋىلدا..
مەن بىلەتىن.
باتىرحان سارسەنحان
