ەھ, قاڭتار! قاڭتار!..
اتا-بابالارىمىزدىڭ سەنى نەگە بۇلاي اتاعانىن ەندى عانا ءتۇسىنىپ كەلە جاتقاندايمىن.
جول ءۇستى جىپ-جىلتىر مۇز. كۇن قاقاپ تۇر. اينالا اپپاق تۇمان.
شىبىن جاندى شۇبەرەككە ءتۇيىپ, رولگە ازەر يە بولىپ كەلەم. اياق استىنان دوڭعالاق بۇلت ەتىپ وڭعا, ءيا بولماسا, سولعا بۇرا تارتىپ, تىزگىن بەرمەي كەتسە, قۇداي ساقتاسىن, نە ىستەرىڭدى بىلمەيسىڭ. ساسقالاقتاپ تەجەگىشتى كىلت باسا قويساڭ, ماشينانىڭ شىركوبەلەك اينالا جونەلەرى انىق.
ەھ, قاڭتار! قاڭتار!.. سەنىڭ اتىڭ مىناۋ جۇرتقا: «كۇن سۋىتتى. قىس قاھارىنا ءمىندى. ەسىڭ بولسا, ەندى ات-شاناڭدى, كولىگىڭدى قاڭتار! الىس جولعا شىقپا. اباي بول!» دەپ تۇر-اۋ!
كوڭىل شىركىن, تاعات تاپپاي, تاڭ بوزىنان ساپارعا شىققان ءوزىمدى ءوزىم اياماي كىنالاپ كەلەم. ايتسە دە, اۋپىرىمدەپ قورداي اسۋىنان وتكەن سوڭ, كۇن قاباعى اشىلىپ, سۇپ-سۇر دۇنيەنىڭ جابىعىنان جارىق سىعالاي باستادى. بىرتە-بىرتە تۇمان دا سەيىلىپ, جول ءۇستى ءجىپسىدى.
«شالقاردىڭ» راديوتولقىندارى اۋەلەتكەن حالىق ءانى كوڭىلىمدى كوتەرىپ, ونسىز دا جىپ-جىلى كولىكتىڭ ىشىنە تەرەزەدەن قۇيىلعان كۇن ساۋلەسى جايماشۋاق كوكتەم لەبىن اكەلگەندەي.
كەنەت جول جيەگىن بويلاپ, اياعىن نىق باسىپ, اسىقپاي ادىمداپ بارا جاتقان ءبىر كىسى كورىندى. ۇستىندەگى قاراكوك ءتۇستى كۋرتكاسىنىڭ ارقاسىنداعى اق جولاققا جازىلعان «كۇزەت» دەگەن جازۋ بادىرايىپ الىستان كوزگە تۇسەدى ەكەن. يىعىندا شاعىن عانا جول قاپشىعى بار.
جىپ-جىلى كولىكتىڭ ىشىندە كوڭىلىم شالقىپ, ءان تىڭداپ كەلە جاتقان مەنىڭ ساناما: «قانداي تاماشا كورىنىس, – دەگەن وي كەلدى. – اقسىرەۋ قاردى سىقىرلاتا باسىپ, اسىقپاي ادىمداپ بارا جاتقان ەڭبەك ادامى ءوز كۇشىنە ءوزى سەنىمدى, ءوز تىرشىلىگىنە ۇقىپتى!..»
ماشينا جاقىنداي بەرگەندە ول قولىن كوتەردى. مەن تەجەگىشتى اقىرىن باسىپ, اۋدەم جەرگە ءوتىپ بارىپ توقتادىم. «الا كەتەيىن».
ول ماشينانىڭ ارتىنان جۇگىرىپ, ەنتىگىپ كەلىپ ەسىكتى اشتى. «انداعى اۋىلعا دەيىن الا كەتىڭىزشى!..», دەدى الدىڭعى جاققا قاراي قولىن سەرمەپ. سۋىق سورعان جاعى ازەر يكەمگە كەلىپ تۇرعان سياقتى. مەن باسىمدى يزەدىم.
ونىڭ ءوڭى قاپ-قارا بولىپ تۇتىگىپ, ەندى بولماعاندا ءۇسىپ كەتۋگە از-اق قالىپتى. ماشينانىڭ ارتقى ورىندىعىندا ەكى يىعى ءدىر-ءدىر ەتىپ, ارقاسى قۋشيىپ وتىرىپ: «بىزگە كەلەتىن كولىك بۇگىن بۇزىلىپ قالىپتى...», دەدى.
دالادا ءالى دە اياز قۇتىرىپ, جەل ىسقىرىپ تۇرعانىن سەزدىم. قىس ورتاسىندا ىستىقتاپ, جايلاۋعا شىققانداي شالقىپ وتىرعان كوڭىلىمنىڭ حوشى مىناۋ جانعا جايلى جاپوندىق كولىكتىڭ ارقاسىندا ەكەنى ەسىمە ءتۇستى.
كەنەت كوز الدىما قىستا جىلى, جازدا قوڭىرسالقىن كابينەتتىڭ ۇلكەن تەرەزەسىنەن شاعىن قالانىڭ باس داڭعىلىنا قاراپ, كوڭىلى توياتتاپ تۇراتىن جاپ-جاس ازاماتتىڭ بەينەسى ەلەستەدى.
«ەھ, قاڭتار! قاڭتار!» دەدىم الدەكىمگە مۇڭ شاققانداي بولىپ.
سودان سوڭ, سولتۇستىك وبلىستاعى اۋدانداردىڭ بىرىندە اكىم بولىپ قىزمەت ىستەيتىن نەمەرە ىنىمە جول-جونەكەي: «ەل تىرشىلىگىنە ەشقاشان دا تەرەزەدەن قاراۋشى بولما», دەپ سمس حات جولدادىم.
