اۋداندىق, وبلىستىق قازاق جانە ورىس گازەتتەرىندە تاعىلىمدامادان وتكەنمىن. تالقىلاۋ كەزىندە ماتەريالدارىمدى وقىتۋشىمىز دا, كۋرستاستارىم دا جوعارى باعالاعان. جاستىقتىڭ دا بۋى بار, وزىمشە ەندى قاي گازەتتە دە ىستەپ كەتەمىن عوي دەپ, ىشتەي كۇمپيىپ جۇرگەنمىن.
رەداكتور ساپار بايجانوۆ اعامىز مەنى لەنينگراد مەكتەبىنىڭ تۇلەگىن بايقاپ كورەيىك دەگەن ويمەن قىزمەتكە الدى. ارينە, سەكرەتارياتقا. ارينە, ەڭ تومەنگى كىشى ءتىلشى قىزمەتىنە. بىراق جۋرناليستىك قىزمەت جۇگىنىڭ اۋىرلىعىن دا, جاۋاپتىلىعىن دا, ءىسساپاردىڭ وزىنە دە مۇقيات دايىندىقپەن شىعۋ كەرەكتىگىن دە ەڭ العاش وسى «سق»-دا ءجۇرىپ شىنداپ سەزىندىم.
ەگىن وراعىنان جازعان العاشقى ماتەريالىمدى لەزدەمەدە رەداكتوردىڭ ءوزى «قان-ءسولسىز» دەپ, ادەپپەن عانا سىناپ ءوتتى. ول مەن ءۇشىن ۇمىتىلماس ساباق بولدى... ەندىگى ءبىر باسشىمىز شەرحان مۇرتازا جازىپ كەلگەن ماقالامدى ۇناتىپ, وزىنە ءتان ادەتىمەن ءبىتىپ تۇرعان بەتتى بۇزعىزىپ, سول كۇنگى نومىرگە سالعىزدى. بۇل گازەتتە ءجۇرىپ وسىنداي جولدان ءوتتىم. بەرتىن كەلە ەكى ءبولىمنىڭ جۇمىسىنا جەتەكشىلىك ەتتىم.
ايتسە دە, گازەتتى ويلاعاندا ابزال اعالارىمنىڭ ايالى الاقانى الدىمەن ەسىمە تۇسەدى. قاي-قايسىسىنىڭ دا ونەگەسىن كوردىم, كومەگىن سەزىندىم. ماقالانىڭ كولەمى كوتەرمەيتىندىكتەن اتتارىن اتاي المايتىنىما وكىنەمىن. بىراق ولار ۇدايى جۇرەگىمدە, جادىمدا.
ءومىر كەيىننەن قىزمەتىمدى باسقا ارناعا بۇردى. بىراق «ەگەمەننىڭ» مەكتەبىنەن كەيىن ول ماعان قيىن بولا قويعان جوق.
ءابدىمۇتال الىبەكوۆ,
جۋرناليست
