...قالا شەتىنە كەلىپ, سەن مىناۋ سوقىر تۇماننان سەسكەنىپ, ەندى نە ىستەرىڭدى بىلمەي, ىركىلىپ قالدىڭ. الدىڭا قاراپ الاڭداپ, اياعىڭدى ءبىر باسىپ, ەكى باسىپ, ادىمداپ كورىپ ەدىڭ, اراسىندا كىم بار ەكەنى, نە بار ەكەنى بەلگىسىز سۇپ-سۇر دۇنيە ءوزىنىڭ سۇپ-سۋىق قۇشاعىنا تارتىپ الىپ, ءاپ-ساتتە جۇتىپ قويارداي تۇلا بويىڭ قالتىراپ-دىرىلدەپ كەتتى.
سەبەبى سەن وسكەن اۋىلدىڭ اسپانى اشىق, بۇلتتارى اپپاق, اۋاسى تاپ-تازا ەدى عوي. التىن تاباق سەكىلدى كۇنى كۇلىمدەپ, شۋاق شاشىپ تۇراتىن. ىرگەدەن ۇزاپ شىعا بەرە-اق ءدوڭ اسىپ, دالا كەزىپ كەتەتىن قاسقا جولدار الىسقا-ا, الاڭسىز قىزىق ساپارلارعا شاقىرىپ جاتۋشى ەدى. اينالا-توڭىرەكتەن تاناۋىڭدى قىتىقتاپ, بوز جۋساننىڭ حوش ءيىسى بۇرقىرايتىن...
بىلەم. ءبارىن دە بىلەم. سەبەبى مەن دە سول اۋىلدا تۋىپ-ءوستىم عوي. توقتا... توقتا, مىناۋ سوقىر تۇماننىڭ اراسىنان شارق ۇرىپ مەنى ىزدەمەك بولىپ تۇرسىڭ-اۋ, جازعان. جو-جوق. العا قاراي ءبىر ادىم دا اتتاپ باسۋشى بولما. اداسىپ كەتەسىڭ. وندا ەكەۋمىز ءبىر-بىرىمىزدەن ماڭگىلىككە كوز جازىپ قالامىز.
ماعان سەنىڭ سول جەردە, اشىق اسپاننىڭ استىندا ايالداي تۇرعانىڭ قىمبات. بۇگىن بولماسا, ەرتەڭ... ءيا, ءيا, ەرتەڭ قالىڭ تۇماننىڭ اراسىنان شىعا كەلىپ: «امانسىڭ با...» دەپ, قۇشاعىمدى جايامىن. سودان سوڭ ەكەۋمىز اۋىلعا...
وۋ, نەگە؟! نەگە باسىڭدى شايقايسىڭ؟ الدە مىناۋ قالىڭ تۇماندى قاق جارىپ شىعا كەلەتىنىمە سەنبەيسىڭ بە؟.. ە-ەھ!.. كحە, كحە, كحە!..
اۋرۋحانا توسەگىندە جاتقان اپ-ارىق, كىپ-كىشكەنتاي كىسى بۋلىعا جوتەلىپ, اۋا جەتپەي تۇنشىعا باستادى. كورشى كەرەۋەتتەگى ەڭگەزەردەي ورىس شال باسىن كوتەرىپ, ەسىك جاققا قاراپ: «سەسترا, سەسترا!» دەپ داۋىستادى.
دالىزدە وتىرعان مەدبيكە جۇگىرە باسىپ, تەز-اق جەتىپ كەلدى.
– ون برەديت, – دەدى شال. – تياجەلو ەمۋ.
مەدبيكە ناۋقاستىڭ جاستىعىن تۇزەپ, قولىنداعى اق داكەمەن كوبىرشىكتەنە باستاعان ەزۋىن ءسۇرتتى. ول تاعى دا كۇبىرلەپ, سويلەي باستادى.
...مەنىڭ مىناۋ سوقىر تۇماننىڭ ىشىندە جۇرگەنىمە, بيىل مىنە, قىرىق جىل بولدى. نەگە... نەگە دەيسىڭ بە؟.. وقىدىم... ءبىلىم الدىم... كانديداتتىق قورعادىم. دوكتور بولدىم. عىلىم ىزدەدىم... ءاي, بىراق... تاپتىم با, جوق پا؟.. بىلمەيمىن...
مەدبيكە ناۋقاستىڭ قۇپ-قۋ رەڭىنە تەسىلە قاراپ تۇرىپ:
– ءيا, – دەدى كورشى كەرەۋەتتەگى شالدىڭ سوزىمەن كەلىسكەندەي باسىن شۇلعىپ. – ساندىراقتاپ جاتىر.
– و چەم ون گوۆوريت؟
– بۇل كىسى عالىم ادام عوي. سول باياعى... عىلىم-ءبىلىم تۋرالى ايتادى دا...
– ا-ا... س نيمي تاكوە بىۆاەت.
مەدبيكە قان-ءسول جوق جۇزىندە كوكشىل داقتار پايدا بولا باستاعان ناۋقاستىڭ شيدەي بىلەگىنەن ۇستاپ, قان تامىرىنىڭ سوعىسىن ولشەي باستاعاندا ول تاعى دا ساندىراقتادى.
...كەلدىڭ بە؟ سوقىر تۇماننىڭ اراسىنان قالاي تاپتىڭ مەنى؟.. قولىڭ قانداي جۇمسا-ا-اق. تۋھ!.. راقاتىن-اي!.. قۇددى... قۇددى ءوزىمىزدىڭ اۋىلدىڭ بورپىلداعان ىپ-ىستىق ماي توپىراعى سەكىلدى...
سونى ايتتى دا, ناۋقاستىڭ دەمى ءۇزىلىپ كەتتى. ءوز ءومىرىنىڭ ەڭ سوڭعى ساتىندە ونىڭ كوز الدىنا سول باياعى مەكتەپتە بىرگە وقىعان قاراتورى ءوڭدى, ءاپ-ادەمى تالدىرماش قىز ەلەستەگەنىن, بالا كەزدەگى الاڭسىز, ادال دوستىقتى, اق ماحابباتتى اڭساعانىن ەشكىم دە بىلگەن جوق.
