كوڭىلىندە ءبىر مۇڭ بار ەدى...
كەنەت كوز ۇشىنان بۇلدىراپ كورىنگەن كوگىلدىر تاۋلار ك ۇلىمسىرەپ, شاتقال-شاتقالداعى قاراعايلار مەن شىرشالار قول بۇلعاپ, ال ودان بەرىرەكتەگى كۇركىرەگەن اساۋ وزەننىڭ ارناسىنان قوڭىرسالقىن, جانعا جايلى لەپ ەسىپ, ىشكى سارايى تازارىپ, جەڭىلدەپ قالعانداي بولدى.
بەتكەي-بەتكەيدەگى اق جۇمىرتقاداي كيىز ۇيلەردىڭ ماڭايىنداعى قازان-وشاق, سارعىش جەز ساماۋرىن, ورەگە جايىلعان سورە-سورە قۇرت, ارشا كۇبى, جەلىدەگى ق ۇلىن, وزەن بويىنا ارقاندالعان كۇرەڭ بيە – ءبارى-ءبارى بىرەگەي ۇندەستىك تاۋىپ, سەن اڭساعان تىنىش تا تازا دۇنيە وسى ەمەس پە ەدى دەپ شاقىراتىنداي.
سودان سوڭ الگى ۇيلەردىڭ قىر جەلكەسىندەگى ءبىر ءتۇپ الما اعاشى مەن جالى كۇدىرەيىپ, شۇرقىراي كىسىنەپ قىرعا قاراي ءورىپ بارا جاتقان ءبىر ءۇيىر جىلقى ءتىپتى كوز تارتىپ, كوڭىلىن ەلەڭدەتىپ, قيقۋ سالىپ جۇگىرە جونەلگىسى كەلدى.
ونىڭ بار عوي, ونىڭ... تازا اۋا جۇتقىسى كەلدى, قىمىز ىشكىسى كەلدى ءسىمىرىپ.
قازان-وشاق جاقتان شىققان ءسۇر ەتتىڭ ءيىسى تاناۋىن قىتىقتادى. سارى ساماۋرىنعا قاراپ تا, اپپاق قۇرتقا قاراپ تا تامساندى. ىستىق-ىستىق شاي ءىشىپ, تالماپ-تالماپ مالتا سورعىسى كەلدى.
ال جەلىدەگى ق ۇلىن باياعىدا-ا, وسىدان ءجۇز جىل بۇرىن جوعالتقان بالالىق شاعىن ەسىنە سالدى. كۇركىرەپ اققان اساۋ وزەننىڭ شەتىندەگى قويتاستارعا جابىسىپ, سۇپ-سۋىق سۋعا ءبىر سۇڭگىپ العىسى كەلدى. سوسىن ەرنى-ەرنىنە تيمەي, قالتىراپ-دىرىلدەپ كەلىپ كۇنشۋاققا, كوكمايسانىڭ ۇستىنە اۋناپ جاتا كەتكىسى كەلدى.
تاعى ءبىر ساتتە كۇرەڭ اتقا قارعىپ ءمىنىپ, قۇيعىتىپ شابا جونەلمەكشى بولىپ ەدى...
كەنەت تۋ سىرتىنان اقىرىن عانا: «الاسىز با؟» دەپ ءۇن قاتقان كەلىنشەكتىڭ داۋسى ويىن ءبولىپ جىبەردى.
ياپىر-اۋ, جاڭا عانا ەلىكتىرىپ, جان دۇنيەسىن سيقىرلاپ العان كوركەم دۇنيە ءاپ-ساتتە كەنەپتەگى كارتيناعا اينالىپ كەتىپتى.
«وۋ, مەن ارباتتا... ءيا, ءيا, الماتىداعى ارباتقا قويىلعان كارتينالار گالەرەياسىنىڭ الدىندا تۇر ەكەنمىن عوي!» دەگەن وي ءتۇرتىپ ءوتتى ساناسىن.
كۇن بولسا, شاعىرماق ەدى. اپپاق قارعا شاعىلىسىپ, جالت-جۇلت ەتىپ جاتقان-دى. مەزگىل بولسا, قىس ورتاسى. قالاداعى ءارى-بەرى اعىلعان جۇرتتىڭ اشىق الاڭداعى گالەرەياعا قايىرىلىپ, ءبىر ءسات كوز توقتاتىپ قاراۋعا دا مۇرشاسى جوق-تى.
ال الگى كارتينالاردى ساتىپ تۇرعان ورتا بويلى, تىعىنشىقتاي كەلىنشەك اياز سورىپ قىزارعان يەگىن پالتوسىنىڭ جاعاسىنا تىعىپ, ءبۇرىسىپ, بۇيىعىپ تۇرىپ: «الاسىز با؟» دەپ سۇرايدى اقىرىن عانا.
ول دا, ۇيالعان بولار ءسىرا, اقىرىن عانا ءۇن قاتىپ: «قانشا تۇرادى؟» دەپ سۇرادى. «قىرىق مىڭ تەڭگە, – دەدى كەلىنشەك. – ۋستۋپكا جاساۋعا بولادى, اعاي...»
ول تۇسىنىكسىزدەۋ كەيىپتە باسىن شايقادى. بۇل ونىڭ «الا المايمىن» دەگەنى مە, جوق الدە, ءوزى ۇمىتا باستاعان تاڭ-تاماشا تابيعات اياسىنداعى تىرشىلىكتى كورىپ, تاڭعالعانى ما, كىم ءبىلسىن, ايتەۋىر, سول كۇيى جۇمباق بولىپ قالدى...
نۇرعالي وراز,
«Egemen Qazaqstan»
