ءۇنسىز, ءتىلسىز جۇباتقان...
اسىلان تىلەگەن
بۇل كۇننىڭ تاپتىق قايدان كوركەمدىگىن,
مىنا كۇن بۇگىنگى كۇن ەمەس مۇلدە,
اداسقان كەشەگى əلدە ەرتەڭگى كۇن.
توگىپ تۇر əلدەقايدان جاپ-جارىق نۇر,
ءبىر ولەڭ جازعانىمشا كۇن وزگەردى,
ال قازىر الماتىدا قار جاۋىپ تۇر.
سول ءۇشىن العىس ايتتىق ءبىز قۇدايعا,
سىيىڭا الاقايلى ادام بىتكەن,
قالدىرىپ بارا جاتىر كۇزدى قايدا؟
ۋاقىتقا قاراڭىزشى – قاراشا ءəلى,
سۇلۋ قىز كەمپىر ءرولىن سومداعانداي,
نەگە ەرتە ورانادى قالا ءشəلى؟!
جانىمىز قالدى ءبىزدىڭ ۇزاق قانشا؟!
مارحابات, مەن قالايىن كۇز-سۇلۋدى,
كوڭىلدەن كوز ۇشىنا ۇزاتقانشا.
* * *
ۇنسىزدىكتە
ءومىر باردىڭ مىسالى,
الاي-دۇلەي كوڭىل باردىڭ مىسالى –
جاۋىپ تۇرعان مىنا قار.
ءۇنسىز,
ءتىلسىز جۇباتار.
جاۋاتىنى – جاڭبىرداي,
قوناتىنى – (پاڭ) قىلداي.
قۇدايىم, مۇنى كەشەر مە ەڭ,
نوسەردەن كوركەم دەسەم مەن.
كوكتەمگى جاڭبىر جىلاتىپ
كەتكەن ەدى عوي,
تاعى ءبىر مۇڭى ءبۇر اتىپ كەتكەن ەدى عوي.
ال مىناۋ جاۋعان ءۇنسىز قار,
جۇباتىپ تۇر عوي,
ءۇر اڭقىپ تۇر عوي.
مۇڭ سىزدار.
جاۋىڭدار ءəلى,
جاۋىڭدار تاڭعا,
ءۇنسىز قار.
ۇنسىزدىگىڭنەن ۇردەي اياۋلى جىر سىزدار.
اياققا مىنا تاپتالۋ ءۇشىن ەمەس-اۋ,
شاتتانۋ ءۇشىن جالعىزدىق جاندار,
جۇرەككە جاۋىپ تۇرسىزدار.
كوكتەم كەتىپ بارادى
ايدىن بايىس
مايدا جاڭبىر جاۋىپ ءوتىپ سەبەلەپ,
كەمپىرقوساق كەرىلەدى كەرەمەت!
كوكىرەگىم مىڭ سايراپ حوش يىستەن,
وتىر ەدىم كوك شاتىردى شەگەلەپ.
اندا-ساندا شولام مۇقىم ماڭايدى,
كۇيبەڭدەپ ءجۇر اناۋ كورشى شال ايگى.
شۇرىق-شۇرىق مەن جامايمىن شاتىردى,
سىزاتى كوپ جانىمدى كىم جامايدى؟..
ءان ىسقىرىپ وتىرعان ەم اڭداماي.
تۇلا بويى تامىلجىعان تاڭعى اراي,
جەڭىل باسىپ كونە جولدىڭ كەۋدەسىن,
جانارىمدى ءبىر سارى قىز اربادى-اي!
شىعا كەلدى ق ۇلىن مۇشە قايدان قىز؟!
جيرەن شاشى – جانىپ تۇرعان ايمان كۇز!
تومەندەگى اڭعارعانداي ءىنىم دە,
(وعان نە جوق)
تاڭ-تاماشا قايرانبىز!
جاعىلماعان ەشبىر بوياۋ, دالابى,
اجارىن-اي...
اپپاق اققۋ تاماعى...
تاڭعى شىقتاي بەۋ, تابيعي سۇلۋلىق,
كوزىمىزدى قارىقتىرىپ بارادى!
سۇيكىمدى ارۋ, ۇرلەپ قويىپ كەكىلدى,
قاپەلىمدە سابىرىمدى كەتىردى.
مودا قۋعان قۋىرشاقتار جانىڭدا,
كۇلگە اۋناعان قوتىر تايلاق سەكىلدى.
كىرپىگىمەن قىتىقتايدى كۇش مەنى,
جايىمەنەن قالدى شاتىر, ءىس تەگى.
كولەڭكەدە كورپە ورانعان كارى اجەم:
– شىبىنىم-اۋ, شاي ىشەيىك ءتۇس,– دەدى.
مۇنداي كەزدە شاي وتە مە وڭەشتەن؟
اينالايىن, ەسىمىڭ كىم دەمەستەن,
كوزبەن باياۋ ۇزاتامىن مەن ونى,
كوڭىلىمدى جەتكىزەردەي جەل ەسكەن.
شەكەمىزدى شۋاق ءوبىپ تارادى,
بەۋ, تابيعي سۇلۋلىق-اي, جان ءانى!
قىركۇيەكتىڭ كوشەسىنە ءوڭ بەرىپ,
كوز ۇشىندا كوكتەم كەتىپ بارادى!..
ەشكىمگە قاتىسى جوق ءبىر ولەڭ
قارلىعاشتى كوردىڭ بە اناۋ ۇشقان؟
جاقىن تارتىپ تۇرادى جان الىستان.
ەڭ العاشقى دوسىم – سول, ەركە قۇسىم,
ماقپال قارا قاناتى دالا قۇشقان.
مەيىرىمى مامىرلاپ ىزگى كۇيدىڭ,
بۇرىشىنا ۇيا ساپ ءبىزدىڭ ءۇيدىڭ,
تاتۋ-ءتاتتى تۇرعانبىز, ايىرعانشا
جىلان قابىق مۇز قاتقان كۇز, قىلي كۇن.
(وسى سوزگە, بىلمەيمىن, سەنەسىڭ بە؟)
قۇسىم قايتىپ كەلمەدى دەرەسىنگە.
قارماقتىڭ قالتقىسىنداي كولگە سالعان,
ءدىر-ءدىر ەتكەن دەم كەتتى-اۋ دەنەسىندە.
بالكىم, ەسكە سالاتىن بولار كەي ءۇن؟
سانامدا ساعىنىشقا كوپ ءان بەيىم.
وعان دەيىن ءبىر دوسىم بولماپ ەدى,
بولمايتىن دا شىعار-اۋ ودان كەيىن.
