16 جەلتوقسان, 2011

ۇيىقتاپ جاتقان جۇرەكتى تاۋەلسىزدىك وياتتى

621 رەت
كورسەتىلدى
14 مين
وقۋ ءۇشىن
تاۋەلسىزدىك – ەركىندىك, ويىڭا العان ماقساتىڭدى ىسكە اسىرۋ, ەشكىمگە جالتاقتاماۋ, كەدەرگىنىڭ جوق­تىعى. ەگەر باستاعان ىسىڭە كەدەرگى جاسالسا, ول قاستاندىق دەيدى ءال-فارابي. تاۋەلسىزدىك – بوس­تاندىق, ال بوستاندىق بارلىق ءتىرى جان, تىرشىلىك يەلەرىنىڭ ءومىر ءسۇرۋ ءتاسىلى. قۇمىرسقا دا, شەگىرتكە دە, تورعاي دا بوستاندىققا ۇمتى­لادى. بوس­تاندىق ءتىرى ەمەس, جان­سىز ءدۇ­نيەگە قاجەت كورىنەدى. ءما­سە­لەن, عى­لىم ماتەريا مەن قوز­عالىس اجىرا­مايتىن بىرلىكتە ەكەنىن ايتادى. XVIII عاسىردا ءومىر سۇرگەن بەلگىلى فرانتسۋز فيلوسوفى دەني ديدرو­نىڭ پىكىرىنشە, ەگەر كەز كەلگەن دەنە قوزعالماي تۇرسا, ونى ۇستاپ تۇرعان كەدەرگى بار بولعانى. سول كەدەرگىنى الىپ تاس­تاساڭ, الگى دەنە قوزعالىپ كەتەتىن كورىنەدى. بىراق, بۇل كەي جاعىنان شىندىققا جاقىن بولىپ كورىنسە دە, مەتافيزيكالىق كوزقاراسقا جا­تاتىن وي بولاتىن. دەسەك تە, بوستاندىق تىرشىلىك يەسىنە دە, جانسىز دۇنيەگە دە قاجەت كورى­نەدى. ويتكەنى, بوستاندىقسىز قوز­­عا­لىس جوق. ال سول بوستاندىق – تاۋەلسىزدىك نەگىزى. ولاي بولسا, تاۋەلسىزدىك تە, بوستاندىق تا باس­قا ءتىرى جاندار سياقتى ادام بالا­سىنىڭ ارمانى. وسىدان كەلىپ دۇنيەدە نە قىمبات دەگەن ەكىنشى سۇراق تۋىندايدى. ارينە, كىم دە بولسا جان قىمبات دەيدى. جاندى ساتىپ الا المايسىڭ. ول ءاربىر ادامعا ءبىر رەت قانا بەرىلەدى. ماسەلە ونى قالاي وتكىزۋدە, ومىردە دۇرىس ءىز قالدىرۋدا. بىراق, ادام تاريحىندا, قوعامدا جاننان قىم­بات نارسە بار ەكەن, ول – جەر, ودان سوڭ ەل, اقىرىندا وتان. وتان دەگەنىمىز مەملەكەت دەسەك, مەملەكەت بولۋ ءۇشىن جەر كەرەك. جەرى جوق الەمدەگى ەلدە مەملەكەت تە جوق. تاۋەلسىز ەل بولۋ ءۇشىن الدىمەن ونىڭ قونىستاناتىن اي­ماعى, جەرى بولۋ كەرەك. سوعان ەگەمەن بولما­يىنشا تاۋەلسىزدىك جوق. تاريحتا سول جەر ءۇشىن اۋىر شاي­قاستار بولدى, كۇرەستەردە قانشا ازاماتتار جانىن پيدا ەتتى. ماسەلەن, رەسەي تاريحىن الا­يىق. 1242 جىلى ءساۋىردىڭ 5-ءى كۇنى 22 جاسار الەكساندر, كەيىن نەۆ­سكي اتاعىن العان ياروسلاۆ ۇلى باستاعان كۇش باتىستان شابۋىل جاساپ, ورىس جەرىن الماق بولعان نەمىس رىتسارلارىن جانقيارلىق ەرلىك كورسەتىپ, تاس-تالقان ەتىپ جەڭدى. «مۇز قىرعىنى» دەپ اتال­عان بۇل شايقاستا رەسەيلىكتەرگە دەم بەرىپ, قايراتتاندىرعان ءوز جەرىن, وتانىن باسقىنشىلاردان ساقتاپ, تاۋەلسىز بولۋ ەدى. قاشان­دا وتانى ءۇشىن كۇرەسكەن حالىق­تىڭ رۋحى بيىك, ەرلىگى شەكسىز. نەمەسە XIII عا­سىردا موڭعول-تاتار باسقىن­شى­لا­رى ورىس جەرىن با­عىن­دىردى. بىراق بۇل جولى رەسەيلىكتەر باتىستان كەلگەن جاۋعا كور­سەتكەن جانقيار­لىق ارە­كەتىن جا­سا­مادى. سەبەپ, شىعىستان كەلگەن جاۋدىڭ كوپتى­گىندە عانا ەمەس. سوڭعىلارعا كەرەگى ورىس جەرى ەمەس, ولاردان تەك سالىق-تولەم الۋ ەدى. ارينە بۇل دا باعىنىش­تىلىق, بىراق ورىس كنياز­دىگىنىڭ جەرى امان, ءبۇتىن, وتانى ورنىندا ەدى. سون­دىقتان بۇل تالاپقا رەسەيلىكتەر كوندى, كەلىستى. بىراق, بىتىراڭقى ءومىر سۇرگەن ورىس شارۋالارى مۇنى تۇسىنگىسى كەلمەدى. رەسەيدىڭ ءتيىستى سالىعىن ورىنداي الماعان كەزدەرى جيىلەندى. سوندىقتان, «التىن وردادان» جازالاۋ ارەكەتى جاسالا بەرگەن سوڭ, ورىس كنيازدارى شارۋالار­دىڭ باسىن بىرىكتىرىپ, ولاردى پومەششيكتەرگە بايلاپ بەرىپ, باسى­بايلىلىق قۇقىعىن ەندىردى. بۇل جاعداي رەسەيلىكتەردىڭ سانا­سىن وياتتى. تاۋەلسىزدىك پروبلەما­سى­نىڭ حالىق ساناسىنا تيگىزەر كۇشتى اسەرىنە تاعى ءبىر مىسال كەلتىرەيىك. رەسەيدە «باسىبايلى­لىق قۇقىق» شا­رۋالار­عا اۋىر ءتيدى. ولار پو­مەششيكتەردىڭ وكتەم­دىگىنە قارسى تالاي نارا­زىلىق جاسادى, پومە­ششيكتەردىڭ قورا-جايىن ورتە­دى. وزدەرىن دە ءولتى­رىپ جاتتى, كوتە­رىلىسكە دە شىقتى. سولاي بولسا دا 1812 جىلى ناپولەون بوناپارت رەسەيگە شابۋىل جاساپ, جەرىن باسىپ, كوكتەپ كەلگەندە, سول, كەشەگى پومەششيكتەرگە قاتتى نارا­زى بولعان شارۋالار بۇكىل ەلمەن بىرگە ءوز وتانى, جەرى ءۇشىن, وكپە­سىن ىسىرىپ تاستاپ, جاۋعا قارسى كۇرەسكە شىقتى, جان­­­قيار­لىق ەرلىك كورسەتىپ, جاۋ­دى جەڭىپ, ەلىن, جەرىن ساقتاپ قال­دى. سول سياقتى تولە ءبيدىڭ ءتۇ­يەسىن باققان جەتىم بالا – ءابىل­مانسۇر قازاق جەرىنە جاۋ باسقىن­شىلىق جاساعاندا, اتقا قونىپ, ابىلايلاپ «ابىلاي» باباسىنىڭ اتىن ايتىپ, ۇران سا­لىپ, جاۋعا قارسى شاۋىپ, ونىڭ شەبىن سىن­دىرىپ, ەرەن ەرلىك كور­سەتكەن بولا­تىن. تاريحتان مۇن­داي فاكتىلەردى كوپ كەلتىرۋگە بولادى. ماسەلەن, م.ي.گلينكانىڭ «يۆان سۋسانين» وپەراسىن الايىق. سۋسانين رەسەيگە جاسالعان جاۋ شا­بۋىلىنا قارسى شايقاس كەزىندە ەرەن ەرلىك كورسەتىپ, جانىن پيدا ەتكەن قاراپايىم ورىس شارۋاسى ەدى. ونىڭ دا جۇرەگىن وياتىپ, ونى تۋلاتقان ورىس جەرىن جاۋدان قۇت­قارۋ, تاۋەلسىزدىگىن ساقتاۋ ەدى. بۇل – وپەرا, بىراق وندا قانشا ءومىر شىن­دىعى جاتىر. وپەرانىڭ ەڭ كۇشتى اسەر قالدىراتىن تاعى ءبىر جەرى – ونىڭ اككوردىنداعى «سلاۆسيا! سلاۆسيا! وتچيزنا مويا» دەگەن ءسوز­دەر­مەن بەرىلەتىن مۋزىكا. بۇل مۋزى­كا عانا ەمەس, بويىڭدى شى­مىرلاتاتىن گيمن. سوندىقتان دا, وپەرانىڭ ۇنا­عانى سونشا, ونى كەزىندە بيلىك وكىل­دەرى «جيزن زا تساريا» دەپ وزگەرت­كەن كورىنەدى. ءدال وسىنداي وتاندىق, ەگەمەندىك تاۋەل­سىزدىك سەزىم تۋدىراتىن مۋزىكا –  «اتامەكەن». فرانتسۋزدىڭ انگلياعا قارسى ءجۇز جىلعا (1337-1453) سوزىلعان ءدار­مەنسىز سوعىسىنا كۇرت وزگەرىس جاساپ, ونى وتان سوعىسىنا اينال­دىرعان, جە­ڭىسكە جەتكىزگەن قارا­پايىم پرو­ۆينتسيادان شىققان قىز جاننا د’ارك بولاتىن. ونىڭ دا جۇرەگىن وياتقان جەر, وتان, تاۋەلسىزدىك ەدى. تاۋەلسىزدىك – قۋانىش, ورىندال­عان ماقسات, ارمان. ول ەشكىمدى جاي­باراقات قالدىرمايدى. ادام­نىڭ ءىش­كى دۇنيەسىن قورعايدى, تىنىسىن كە­ڭەيتەدى, ومىرگە دەگەن ىنتاسىن ارت­تىرادى. ويتكەنى, ول وعان ەركىندىك بەرەدى. ادام بويىندا نەشە ءتۇرلى شىعارماشىلىق مۇمكىندىك, بەيىمدىلىك بار. دۇنيەدە ەشقانداي شىعار­ماشىلىق مۇمكىندىگى, قابىلەتى جوق ادام بولمايدى. ماسەلە دەر كەزىندە سول قابىلەتتى تاۋىپ, ونى دا­مىتۋدا. تەك جالقاۋ, ەرىنشەك, ىنتا­سىز ادام عانا ءوز مۇمكىندىگىن اشا الماي, ءدۇ­نيە­دە بارىنەن بوس قالادى. قازاق ايتادى «ويسىز ۇلدان, ميسىز قۇل ارتىق» دەپ. ويتكەنى, ءبىرىنشى – ءومىر­دى بوس وتكىزەدى, ەشنارسەگە ۇم­تىل­مايدى. ەكىنشىدە وي دا, قابىلەت تە, ىنتا دا بار, بىراق ەركىندىگى جوق. قۇل دەگەنىمىز ءوز باسىنا بيلىگى جوق, ەرىكسىز ادام دەيدى اريستوتەل. تاۋەل­سىزدىك العالى بەرى حالقىمىز­دىڭ سول شىعارماشى­لىق مۇمكىندىگى اشىلا باستادى. ءبى­رەۋ­لەر ۇيلەر سا­لىپ, قورا-جاي ورناتىپ, ەندى بىرەۋلەر شەتەلدەردى ارالاپ, بارىپ-كەلىپ جاتىر. وعان ەشكىم كەدەرگى جاسا­مايدى. كەڭەس جىل­دارىندا ەكپىندىلىك كورسەتكەن, وزدىگى­نەن شارۋامەن اينالىسقان ادامدى وبحسس تەكسەرىپ, «مىناعان اقشانى قايدان تاپ­تىڭ, مىنا جۇمىسپەن نەگە اينا­لىس­تىڭ, مىنانى قايدان الدىڭ, ءبارىن تيىنىنا دەيىن ەسەپتەپ ايتىپ بەر, ايتپەسە...» دەپ الەك سالاتىن, قور­قى­تاتىن. سوندىقتان, ادامدار بو­يىن­داعى شىعارماشىلىق مۇمكىن­دىگىن تىزگىندەپ, ءوز مۇمكىندىگىن اشۋدان قاشىپ, تەك ايتقان, كورسەتىلگەن ىسپەن عانا اينالىساتىن. ول اقىلعا سىيا ما, الدە سىيماي ما, ونىمەن ەشكىمنىڭ دە شارۋاسى بولمايتىن, بويىنداعى مۇمكىندىكتەرى باسىلىپ قالاتىن. بۇل تەك جەكە ادام بويىنا عانا بايلا­نىستى ەمەس, مەملەكەت تۇرعىسىنان دا سولاي ەدى. قازىر ءبارى باسقا. تاۋەل­سىزدىك العالى بەرى بۇكىل ەلىمىز وياندى, قىزۋ ءومىر باستالدى, قالالاردا جاڭا ۇيلەر, ءوندىرىس ورىن­دارى, مادەني, عىلىمي عيما­رات­تارمەن كوركەيۋدە. كوشەلەر ءتۇ­گەلدەي تۇزەتىلۋدە, جولدار سالىنىپ, ادام تانىماستاي وزگەرۋدە. الەمدىك داع­دارىسقا قاراماستان قا­زاق­ستان­دا جۇ­مىس كوبەيىپ, تۇرمىس جاق­سارۋدا. مال سانى دا, ەگىن ءونىمى دە ارتۋدا. ەندىگى ماقسات اسىل تۇقىم­دى مال ءوسىرۋ, ەگىن ەگۋدىڭ جاڭا تەحنو­لوگيا­سىن قولدانۋ. كولحوز, سوۆحوزدار كەزىندە ءاربىر 4-5 جىلدا ەگىن ءونىمى قيىندىققا ۇشىرايتىن. سوڭعى 20 جىلدا ول جاعداي بايقالمادى. بۇل دا تاۋەل­سىزدىك اشقان شارۋالاردىڭ الدى­­مەن وزىنە دەگەن ىنتا-جىگەرى ەكەنى ايقىن. مەرەكەلى 20 جىلدا, وعان دەيىنگى 70 جىلدا ءتىپتى ويعا كەلمەگەن, ەندى قول جەتكىزگەن تابىستارى­مىز­بەن قاتار, الدىمىزدا تاۋداي بيىك اسۋلار تۇر. قازاقستان ين­دۋستريالى دەرجاۆا بولادى. مەن وعان سەنەمىن دەيدى پرەزيدەنتىمىز. بۇل دا بىزگە تاۋەل­سىزدىك اپەرگەن ەگەمەندىگىمىز­دىڭ ءناتي­جەسى. شىعار­ما­شىلىق قابى­لەتتىڭ ويانۋىنا تاعى ءبىر دالەل – ادام­داردىڭ ءوز بو­يىنداعى بارلىق ءمۇم­كىن­دىكتەرىن اشىپ, ونى وتان ءۇشىن جۇم­ساۋى. عالىمدار, جازۋشى­لار, كوم­­پو­زيتورلار, انشىلەر كو­بەيۋ­دە. كە­ڭەس جىلدارىندا قازاق­ستاندا قان­­شا اكادەميكتەر, عىلىم دوك­تورى, پروفەسسورلار, جازۋشى­لار بار, ارتيستەر كىمدەر – ءبارى بەلگىلى, ساۋساق­پەن ساناعانداي بولا­تىن. بۇگىن ونى ايتۋ قيىن. ولار­دىڭ قاتارى كۇن ساناپ كوبەيۋدە. بۇرىن كىتاپ شىعارۋ وتە قيىن, «قىل كوپىردەن ءوتۋ» سياق­تى ەدى. ءويت­كەنى ونى تۇزاقتاپ, مىناۋ با­سىپ شىعارۋعا جارايدى, ال مى­ناۋ بولمايدى دەپ وتىراتىن ليتو دەگەن بولاتىن. ول شارۋا­شى­لىق جۇ­مىس­تىڭ بارلىق سالاسىن ءوزىن­شە ساراپتايتىن. ءتىپتى كەيبىر كى­تاپ­تاردى پىشاقتاتىپ, نە ورتە­تىپ جاتا­تىن. سوندىقتان كىتاپ جازۋعا اركىم­نىڭ زاۋقى بولا بەرمەيتىن. قازىر جاعداي تۇبىمەن باسقا, كىتاپتار كوپ­تەپ شىعىپ جاتىر. ونى شىعا­راتىن باسپاحانالار دا كوپ. تەك ءمۇم­كىندىگىڭ بولسا بولعا­نى. بۇرىن جىلىنا ءبىر ءان دۇنيەگە كەلسە, ەل ەلەڭ ەتىپ, ۇيرەنىپ الا­تىن. قازىر كومپوزيتور كىم, ءانشى كىم, اقىن كىم, ايتا المايسىڭ. ولار كۇن ساناپ كوبەيۋدە. ماسە­لەن, سوڭعى كەزدەردە شىققان كەيبىر اندەردى عانا ايتايىن. ول «اسىل انا», «اق جاي­ناق», «اۋىر­مايدى جۇرەك», «عا­­شىق بوپ قالعان ەكەنسىڭ», «ادەمى», «قى­دىر قونعان قىزىل­وردا», «تار­باعاتاي تاۋلارى», ت.ب. وسى­لار­دىڭ ءماتىنىن شىعارعان كىم, ءسوزىن جازعان كىم, ورىنداۋ­شى­سى كىم – ايتا المايسىڭ. مە­نىڭشە, ول – حالىق. بۇگىن بىرەۋ كومپوزيتور, ەرتەڭ باسقا ومىرگە كەلەدى. ونى تۋدىرىپ جاتقان – ءومىر, تاۋەل­سىزدىك ارقىلى حالىق­تىڭ ويانعان جۇرەگى, تاسقىن كوڭىل-كۇيى. وعان تاعى ءبىر دالەل سول ولەڭ, اندەردە ۋايىم-قايعى جوق­تىعى. وسىلار­دى وياتقان ءبىر جا­عىنان تاۋەلسىز­دىك بولسا, ەكىنشى جاعىنان ەركىندىك. بۇرىن قازاق­ستاندا شى­عاتىن رەسپۋبليكا­لىق گازەت, جۋرنالدار ساناۋلى عانا بولاتىن. ولاردى ەل بىلەتىن. سولاي بولسا دا وعان ماقالا جازاتىن اۆتور­لار دا از, سيرەك ەدى. قازىر قان­شا گازەتتەر, جۋرنالدار شىعا­رىلىپ جاتقانىن بىردەن ايتۋ قيىن. بارىنە دە ماقالا جەتكىلىكتى. حالقى­مىز شەتىنەن جۋرناليست, جازۋشى, اقىن بولىپ كەتكەندەي. بۇل حالىق­تىڭ بويىن­داعى تۇن­شىعىپ, شىعا الماي جات­قان شى­عار­ماشى­لىق ءمۇم­كىندىكتىڭ تىعى­نى تاۋەلسىزدىك ارقى­لى اشىل­دى دەگەن ءسوز.

تاۋەلسىزدىك, ول سونىمەن قا­تار جاۋاپكەرشىلىك, مىندەت, ەلدىڭ جاع­دايىن, بولاشاعىن ويلاۋ. ءتا­ۋەلسىز دەپ قاراپ وتىرماي, ارەكەت جاساۋ, تىرشىلىك ەتۋ. قولعا العان تاۋەل­سىزدىگىمىزدى ساقتاپ قالۋ, ونى نى­عايتىپ ءارى دامىتۋ. ول وزدىگى­نەن كەلمەيدى. قازىر قازاقستاندى الەم بىلەدى. ءبىزدىڭ تاۋەلسىزدىگىمىز الەمدى دە وياتتى. بۇل ەڭ الدىمەن ن.نازار­باەۆتىڭ دانالىعى, تى­نىم­سىز ەڭ­بەگى. ەگەمەندىگىمىزدى ال­عان ءبىرىنشى كۇننەن باستاپ ءجۇ­رەگى ويانىپ, دۇرسىلدەپ سوققان پرەزيدەنتىمىز ەل ارالاپ, جاپونيا ەلىنەن اقش-قا, قىتايدان انگلياعا, كورەيادان فران­تسياعا, ءۇندى ەلىنەن گەرمانيا­عا دەيىن, بىردە-ءبىر ءىرىلى-كىشىلى ەل قال­دىر­ماي ارالاپ, ءبىز تاۋەلسىز قازاق­ستانبىز, سىزدەرمەن تەڭ, دوس­تىق قارىم-قاتىناس جاسا­عىمىز كەلەدى, ءبىز بەيبىت ەلمىز دەپ رەسپۋب­لي­كامىزدى تانىستىردى ءجا­نە دە بۇل تىنىمسىز ەڭبەك, مول پايدا­سىن اكەلدى. بۇگىنگى قازاقستان ول تەك بىرىككەن ۇلتتار ۇيىمىنا تەڭ مۇشە عانا ەمەس, ول بارلىق ەلدەرمەن تىعىز بايلانىستاعى ەل. بىزبەن قارىم-قاتىناس جاساۋ­عا قىزى­عاتىن ەلدەر كۇن ساناپ كو­بەيۋدە. بۇل تەك دامۋ كىلتى عانا ەمەس, تاۋەلسىز­دىگىمىزدى نىعايتۋ­دىڭ نەگىزى. بۇل كۇن­دەرى ەشكىممەن ارالاسپاي, جەكە ءومىر سۇرەمىز دەۋ – ارتتا قا­لۋ, ناشار ەلگە اينالۋ, دامۋ جولىن بوگەۋ. ونداي جولعا تۇسكەن ەلدەردىڭ اۋىر تاعدىرىن تاريح بىلەدى. ودان سوڭ, بۇرىن كسرو ىشىندە كورىنبەي كەلگەن قازاقستان تاۋەلسىزدىك العالى جارقىراپ كورى­نە باستادى. ءبىز جەرىمىز كەڭ بايتاق, بايلىعىمىز مول ەلمىز. بىراق, سول كەڭ اۋماققا, ادام سا­نىنا شاق­قاندا حالقىمىز از, كوپ­تەگەن ەلدەردىڭ جەرى تار, باي­لىعى از, ال حالقى كوبەيىپ سىيماي جات­قاندا, بىزگە كوز تىكپەي وتىرا­تىن­دار جوق دەپ كەسىپ ايتۋ قيىن. ونى دا ەستەن شى­عارۋعا بولماي­دى. حالقىمىز الدىمەن وسىنى بايىپ­تاپ بىلگەنى ءجون. بىزگە ءتا­ۋەلسىز بولدىق دەپ تاسىنىپ جۇرە بەرۋگە بولمايدى. تاۋەلسىزدى­گىمىز­دى نىعاي­تۋ – تاع­دىر­­دىڭ قاتاڭ تا­لابى. بىزگە «ءبىر جەڭنەن قول شى­عاراتىن, ءبىر جا­عادان باس شىعا­راتىن» بىرلىك كەرەك. «تورتەۋ ءتۇ­گەل بولسا...» دەگەن ماقالدى ەستەن شىعارۋعا حاقىمىز جوق. تويلاۋ دا كەرەك, ويلاۋ دا كەرەك.

دوسمۇحامەد كىشىبەكوۆ, اكادەميك.
سوڭعى جاڭالىقتار