– ءبىز نەگە ەرتەرەك كەزدەسپەدىك ەكەن, ءا؟ – دەدى كەلىنشەك قوشتاسار ساتتە مۇڭايىپ.
ونىڭ ۇنىندە وكىنىشپەن بىرگە ساناتوريدە وتكىزگەن مۇڭسىز, قامسىز ءتاتتى كۇندەردىڭ ىستىق لەبى دە بار ەدى.
سونسوڭ ۇزىن كىرپىگىن تاعى ءبىر قاعىپ, باسىن ءسال عانا ءيىپ, قوشتاسۋ بەلگىسىن جاسادى دا, تاكسيگە وتىردى.
ول ۇزاپ كەتكەندە تۇپ-تۋرا ون كۇنگە سوزىلعان ساۋىق-سايران, ويىن-كۇلكى اياق استىنان ساپ تىيىلىپ, بۇل ءوزىن جاپان دالادا جالعىز قالعانداي سەزىندى. سودان دا بولار, «ەندى... ءبىر-ەكى كۇننەن كەيىن مەن دە جولعا شىعارمىن», دەپ جۇباتتى ءوزىن.
بىراق, كۇندەلىكتى پروتسەدۋرالارعا باراتىن كەزدەگى كوتەرىڭكى كوڭىل-كۇيى بۇگىن جاز ءوتىپ, كۇز كەلگەنىن سەزگەندەي ءبارىبىر جابىرقاپ قالدى.
ء«بىز نەگە ەرتەرەك كەزدەسپەدىك ەكەن, ءا؟..».
ادەمى كەلىنشەكتىڭ ىستىق دەمى بەتىنەن تاعى ءبىر ءوبىپ وتكەندەي بولدى.
«كىم ءبىلسىن, – دەپ ويلادى ول باسىن اقىرىن عانا شايقاپ. – ءبىز, بالكىم, بۇرىن دا كوشەدە نەمەسە مەترودا ءبىر-ءبىرىمىزدى كورىپ جۇرگەن بولارمىز. بىراق, مويىن بۇرىپ قاراۋعا, ءبىر-ەكى اۋىز ءتىل قاتىسىپ, تانىسۋعا مۇرشامىز كەلمەگەن شىعار. سەبەبى ۇلكەن قالانىڭ ءيىرىمى قاتتى. شىركوبەلەك اينالدىرىپ, ەس جيعىزبايدى. ال مۇندا... اينالاڭداعى دۇنيەنى جاڭا كورگەندەي بولاسىڭ».
ازدان سوڭ ۇلپىلدەگەن اق سۇلگىسىن موينىنا وراپ, مينەرالدى ۆاننالار ورنالاسقان كورپۋسقا قاراي بەت الدى.
كەنەت قوس جيەگىن جاپ-جاسىل جەلەك كومكەرگەن ۇزىن-شۇباق بەتون تروتۋارعا تىق-تىق قادالعان ءبىز وكشە ءتۋفليدىڭ دىبىسىن ەستىپ, ارتىنا بۇرىلىپ ەدى, ساناتوريگە ەمدەلۋگە كەلەتىن كىسىلەردى تىركەيتىن بولىمگە قاراي بارا جاتقان سۇڭعاق بويلى, سىمباتتى, سۇلۋ كەلىنشەكتى كوردى.
ول دا بۇعان جالت قاراپ, ءاپ-ساتتە كوڭىل كوزىمەن سىناپ تا, باعالاپ تا ۇلگەرگەندەي بولدى.
* * *
ىپ-ىستىق مينەرالدى ۆانناداعى شىمىرلاعان سۋ تۇيىرشىكتەرىنە قاراپ جاتىپ وزىنەن-ءوزى: «جانارى وتكىر, تاكاپپار جان ەكەن, – دەپ ويلادى جاڭا عانا كورگەن سۇلۋ كەلىنشەك تۋرالى. – بىراق, سىرتتاي سابىرلى بولعانىمەن, ىشتەي ءازىل-قالجىڭعا, ويىن-ساۋىققا قۇمار ەكەنى بەسەنەدەن بەلگىلى. پەندە شىركىن, بار قازىناسىن تەرەڭگە جاسىرعان قۇپيا شاتقال ەمەس پە...».
ول تاڭەرتەڭگى مۇڭنىڭ ءتۇس بولماي جاتىپ سەيىلىپ, كوڭىلشەك بۇلتتاي جەپ-جەڭىل كوشە جونەلگەنىنە تاڭعالدى.
سونسوڭ:
«جو-جوق, كەتۋ كەرەك, – دەدى شىم-شىم ەتىپ, شىمىرلاپ شىعىپ, كوزدى اشىپ-جۇمعانشا تەز عايىپ بولىپ جاتقان مينەرالدى سۋ بۇرشىكتەرىنە قادالا قاراپ جاتىپ. – كەتۋ كەرەك!..».
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
