قارسى الدىمدا وتىرعان جاپ-جاس جىگىتتىڭ ءجۇزى كۇنگە كۇيىپ, توتىعىپ قالعان. قاراتورى. سونسوڭ... جاستاۋ كەلىنشەك. جاز بويى ۇرادان شىقپاي, بۇگىن عانا كۇن كوزىن كورگەندەي اپپاق. ەكەۋى رەسمي تىلدە سويلەسىپ وتىر.
تىڭداعان قۇلاقتا جازىق جوق. جاس جىگىت ۇنەمى ساپاردا جۇرەتىنگە ۇقسايدى. جۇمىس بابى سولاي كورىنەدى. اكە-شەشەسى, وتباسى سارىشاعان ستانساسىندا تۇرادى ەكەن. ايىنا ءبىر رەت, ەكى رەت كەلەم, كەتەم دەيدى...
ال كۇن كوزىن كورمەگەن اپپاق كەلىنشەك بۇعان دەيىن الماتى مەن استانانىڭ اراسىنا تەك ۇشاقپەن عانا قاتىناپتى. تەك بۇگىن عايىپتان تايىپ, قالاداعى كولىك كەپتەلىسىنىڭ كەسىرىنەن اۋەجايعا ۇلگەرە الماي, امال جوق, پويىزعا وتىرعان.
بۇل مەنىڭ ءبىر قۇلاعىممەن عانا ەستىپ-ءبىلىپ كەلە جاتقاندارىم. ويتكەنى ەكىنشى قۇلاعىممەن قاسىمداعى سەرىگىمنىڭ اڭگىمەسىن تىڭداپ كەلەم.
ءبىز ەكەۋمىز ءوز تىلىمىزدە, ياعني, قازاقشا سويلەيمىز عوي.
كەنەت تەرەزە جاقتا وتىرعان قاراتورى جاس جىگىت بىزگە قاراي موينىن بۇرىپ:
– سىزدەر قازاقشا تازا سويلەيدى ەكەنسىزدەر, – دەدى ءبىرتۇرلى تاڭدانعان كەيىپتە. – ال مەن قازاقشا تەلەديدار قاراسام, تۇك تۇسىنبەي قالام. سونسوڭ: «پاپا, نە تۋرالى ايتتى؟» دەپ سۇرايمىن اكەمنەن. ال ول: «قازىر ورىسشاسى بولادى عوي, بالام. سودان ءتۇسىنىپ الارسىڭ دەيدى».
ءبىز, سەرىگىم ەكەۋمىز ءبىر-بىرىمىزگە ىڭعايسىزدانا قاراپ, ۇلى دالاعا باسقا ءبىر پلانەتادان كەلگەن قوناقتار سەكىلدى ءبىرتۇرلى قىسىلىپ قالدىق...
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
