كەرۋەنىن تارتقاندا
ماڭگىلىككە ەل,
ۇلپىلدەيدى ۇكىدەي تاڭعى ۇمىتتەر.
قاسيەتتى قازاقتىڭ بايتاعىنا
جاسارىپ كەل,
جاڭا جىل,
جاڭعىرىپ كەل!
قىرانىمدى سامعاتىپ قيانىڭا,
قانات بايلاپ ۇشايىن قيالىما.
قازاقستان!
قاستەرلى حاس تۇلپارىم –
بولات تاعا بايلايىن تۇياعىڭا.
وردەن اسىپ زۋلاسا ءومىر – ك ۇلىك,
التىن جالىن سىلايىن توگىلدىرىپ,
اتىراۋ مەن التايدىڭ ارالىعىن
اپپاق نۇرعا الايىن شومىلدىرىپ.
الديلەسە ۇل-قىزىن دالا – بەسىك,
قۇس – كوڭىلىم, داريعا-اي,
قالادى ءوسىپ.
التى قانات اق وردا ىرگەسىنەن
ءىڭىر تۋا تۇرعانداي سامال ەسىپ.
باقىتىمنىڭ بايلانعان باعى نۇرداي,
تاعدىرىمنىڭ تالانى,
تامىرىنداي.
كۇندەر قاشىپ بارادى كوز ۇشىندا –
سايدان ۇشقان
سارىارقا ساعىمىنداي.
تاۋەلسىزبىن!
– تاۋبە – دەپ زەردەلەدىك,
بەرەتىندەي تۇلعام بار تورگە كورىك.
قازاقستان!
قارىشتا,
قيالاي شاپ –
الامانعا ات قوسقان ەلدەن ەدىك.
كوڭىلى كۇن,
جۇرتىمنىڭ جاز الەمى,
اي بەتىنە ايشىقتاپ جازار ەدى...
تورىمە شىق, جاڭا جىل –
جاڭا جىرىم
باقىتىم دا, بارىم دا
قازاق ەلى!
عالىم جايلىباي,
حالىقارالىق «الاش» ادەبي
سىيلىعىنىڭ لاۋرەاتى
الماتى
