قاراپ وتىرىپ ويلاناسىڭ, «راس, بۇل كىسىلەردىڭ ءبىرى – بۇگىنگى تىرشىلىك تۋرالى قىسقاشا ماعلۇمات بىلگىسى كەلسە, ەكىنشىسى – ءۇي-جاي, ءۇشىنشىسى – كولىك, ءتورتىنشىسى قوسالقى بولشەك ىزدەيدى-اۋ, شاماسى. بۇگىندە سونىڭ ءبارى ءزارۋ, ءبارى قاجەت ەكەنى انىق».
ءبىر كۇنى, كەنەت... مەنىڭ قاسىمدا وتىرعان قازاق قۇرىسىپ قالعان ارقاسىن جازىپ, ەكى قولىن جوعارى كوتەرىپ, كەرىلىپ-سوزىلىپ وزىنشە جاتتىعۋ جاساعان بولىپ وتىرىپ, جايباراقات قانا:
«مەن وسى قازاقشا گازەت وقي المايمىن», دەپ قالماسى بار ەمەس پە.
«وۋ, نەگە؟ – دەيمىن تاڭعالىپ. – ءسىز قازاقشا ءتاپ-ءتاۋىر-اق سويلەيسىز عوي!»
«وي, قايدان... ليتەراتۋرنىي يازىك قيىن. تۇسىنبەيمىن-ن...»
ماسساعان! «مىنا قازاقتىڭ كەۋدەسى قاڭسىپ قالعان ەكەن-اۋ!» دەگەن سۇمدىق وي كەلدى باسىما.
سودان سوڭ ەسىمە بالا كەزدەگى ءبىر وقيعا ءتۇستى.
...ەسىك الدىندا ارشا كۇبى تۇرۋشى ەدى. ۇيگە كىرىپ-شىققانداردىڭ ءبارى دە ونى كۇمپىلدەتىپ ءپىسىپ-ءپىسىپ كەتۋگە مىندەتتى بولاتىن. ءبىر كۇنى ءىنىم ەكەۋمىز الگى كۇبىنىڭ ىشىندەگى قىمىزدى سارقىپ قۇيىپ العان سوڭ, بەتىن داكەمەن جابۋدى ۇمىتىپ, اشىق كۇننىڭ استىندا قالدىرىپ كەتە بەرىپپىز.
كەشكىلىك اتام ءاي-شايعا قاراتپاي ەكەۋمىزدى قامشىنىڭ استىنا الدى-اي كەلىپ! سويتسەك ارشا كۇبى قاڭسىپ, جىگى اينىپ كەتكەن ەكەن...
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
