ءوز باسىم بۇل كىسىنىڭ ۇل-قىزدارىن جانە ولاردان تاراعان ءۇرىم-بۇتاعىن وتە جاقسى بىلەمىن. قازاقشا ءبىر اۋىز ءسوز تۇسىنبەيدى. ۇلكەن قىزى ۋنيۆەرسيتەتتە بىزبەن بىرگە وقىعان. ارينە, ورىس توبىندا. ودان تۋعان جيەندەرى قازىر شەتەلدەردە ءبىلىم الىپ جاتىر. اعىلشىنشاسى سۋداي, ال قازاقشاعا كەلگەندە مۇلدە ماقۇرىم...
ازدان سوڭ اكادەميك اعامىز ۇيىنە بارىپ, تابالدىرىقتان اتتاعان ساتتەن باستاپ ءوز ءتىلىن «ۇمىتادى».
سوندا قالاي بولعانى دەيمىن عوي. بۇل كىسى انا ءتىلىمىزدىڭ بۇگىنگى ايانىشتى ءحالىن ءبىز بىلمەيدى دەپ ويلاي ما ەكەن؟..
كەنەت قاراپ وتىرماي, قاسىمداعى قالامگەر اعامىزدىڭ قۇلاعىنا سىبىرلاپ:
– كىمگە ايتىپ تۇر؟ – دەپ سۇرادىم.
اعامنىڭ ءتۇسى لەزدە بۇزىلىپ, ماعان كوزىنەن وت شاشا قاراپ:
– تۇسىنبەي وتىرسىڭ با؟ – دەدى زىلدەنىپ. – ونىڭ ويىنشا, قازاق ءتىلى مىنا بىزگە عانا كەرەك!..
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
