كوڭىلدى ەكەن. جەڭگەي ەكەۋى تەڭىز جاعاسىندا دەمالىپ, كۇنگە كۇيىپ, كۇش جيىپ, شابىتتانىپ قايتىپتى. الداعى كۇندەردە تاعى دا ءبىراز تاماشا, ماعىنالى, ءماندى كارتينالار جازباق ويى بار.
كەنەت... ارامىزدا ءتىل تۋرالى اڭگىمە قوزعالىپ كەتتى. اعىلشىنشا, تۇرىكشە جاقسى بىلەتىن جولاۋشىلاردىڭ مىناۋ ۇلكەن اۋەجايدا ەمىن-ەركىن سەرۋەندەپ جۇرگەنىنە قىزىعىپ, شەت ءتىلىن ۇيرەنۋ قاجەتتىگىن العا تارتا قويدىق. جانە ءوز ءتىلىمىزدىڭ قاشان حالىقارالىق دەڭگەيگە كوتەرىلەتىنىن ويلاپ, ازداپ قامىعىپ تا قالدىق.
سول ساتتە الگى سۋرەتشى اعامىز ءبىز كۇتپەگەن ءبىر توسىن پىكىرىن ورتاعا سالدى.
– قازاق ءتىلى وتە باي ءتىل دەپ ماقتانامىز, – دەدى ول كەۋدەسىن شالقايتىپ. – مەنىڭشە, بۇل دۇرىس ەمەس. ارتىق نارسە. ءبىر عانا ماعىنانى بىلدىرەتىن بىرنەشە سوزدەر كوپ بىزدە ء(سىرا, سينونيم سوزدەردى ايتىپ تۇرسا كەرەك – اۆت.). سونىڭ سالدارىنان باسقا جۇرت ءتىلىمىزدى ۇيرەنۋگە قينالادى. سوندىقتان ولاردى ىقشامداپ, قىسقارتۋ كەرەك. كوپ ءسوزدىڭ قاجەتى جوق. انە, سوندا عانا باسقا جۇرت ءتىلىمىزدى وڭاي ۇيرەنە الادى. قازاق ءتىلى حالىقارالىق ءتىل دەڭگەيىنە كوتەرىلەدى.
شىنىمدى ايتسام, قاتتى قىسىلدىم. مۇنداي پىكىرگە قارسى «ارتىق ءسوز» ايتۋدىڭ ءوزى ۇيات. تەك ىشتەگى ءبىر وي: «اعا, سىزدەر بۇكىل ادامزاتقا ورتاق جەتى بوياۋدىڭ ءوزىن قاناعات تۇتپاي, بىرىنە-ءبىرىن قوسىپ, جاڭا ءتۇر, جاڭا ءتۇس جاساۋعا ۇمتىلاسىزدار. ال ەگەر, سونىڭ دا تۇككە كەرەگى جوق, اق پەن قارا ءتۇستى عانا قاناعات تۇتىڭدار دەپ, قالعانىن قوقىسقا لاقتىرسا, نە ىستەر ەدىڭىزدەر!» دەيدى ەلەۋرەپ.
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
