– كانە, كىم بۇرىن جەپ تاۋىسادى ەكەن؟! جارىسايىق! – دەدىم قارىنداسىما قاراپ.
ادەتتە, نەدەن دە بولسا, مەنەن قالماۋعا تىرىساتىن ول بىردەن باسىن يزەپ, كەلىسە كەتتى دە, قولىنداعى توپ-تومپاق قىزاناقتى اپىل-عۇپىل جەۋگە كىرىستى. قىپ-قىزىل سۋى پىرس-س ەتىپ شاشىراپ, ءاپ-ادەمى كويلەگىنىڭ ومىراۋىن بۇلدىرسە دە, قارامادى. ال مەن بولسام, وعان كوزىمنىڭ استىمەن قۋلانا قاراپ قويىپ, ۋىسىمداعى قىزاناقتى ءوپ-وتىرىك مالجاڭداپ جەگەن بولامىن.
– مە... مەن جەپ بولدىم, – دەدى ول ءبىر كەزدە اسا ماڭىزدى شارۋا بىتىرگەندەي اۋزىن الاقانىمەن ءسۇرتىپ قويىپ.
مانادان بەرى وسى ءساتتى عانا كۇتىپ تۇرعان مەن:
– مىنە, قارا! – دەپ ۋىسىمداعى ءبۇپ-ءبۇتىن قىزاناقتى جىلت ەتكىزىپ شىعارا قويدىم.
ونىڭ كوزى باعجاڭ ەتە قالدى. مەندە ءبىر ءوشى كەتكەندەي قاتتى باقىرىپ جىلاپ جىبەردى. سودان سوڭ قانشا جۇباتساق تا وكپەسى باسىلماي, وكسىپ-وكسىپ, قايتا-قايتا كوز جاسىن توگە بەردى.
اكەم تاعى دا ءبىر قىزاناق ءۇزىپ اكەلىپ ەدى, باسىن شايقاپ, المايمىن دەپ, ودان سايىن داۋسىن ۇدەتە ءتۇستى.
«نەگە؟», دەيمىن-اۋ!..
سويتسە-ەم, ول ومىرىندە ءبىرىنشى رەت ادىلەتسىزدىك كورىپ تۇر ەكەن عوي!..
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»
