20 ءساۋىر, 2017

قايدار بالۋان

394 رەت
كورسەتىلدى
6 مين
وقۋ ءۇشىن

بالا كۇنىمدە اكە-شەشەمنەن ەس­تى­گەن ءبىر كەرەمەت قىزىق اڭگىمە – قاي­دار بالۋان تۋرالى. باتىر, بالۋان­داردى جاق­سى كورىپ وسكەن ماعان ءبارى قىزىق. دە­سەك تە, الىس اڭىز ەمەس, اكە-شەشەم ءتى­رىدەي كورگەن كىسى ءتىپتى جاقىن, قىزىق بو­لىپ كورىندى.

قايدار بالۋان

– سوعىستان بۇرىن, ءبىرسۋاتتا تۇرا­مىز. ءابىش اتامىزدىڭ بار كەزى. كەن­جە اعاتايىم (كارىمجان اتامىزدى اكەم وسىلاي اتايتىن) رابكوپتى باسقارادى. ءبىر كۇنى كەشكە ۇيگە ءبىر كىسىنى قوناققا الىپ كەلدى. تانىسىپ, اقساقالمەن اڭگىمەلەسىپ وتىردى. قاي­دار بالۋان ەكەن, ەل ارالاپ, ونەر كور­سە­تىپ ءجۇر ەكەن. بالۋان دەگەسىن قى­زى­عىپ قا­راي­مىز كەلىپ, دەنەسى ءىرى, سوم بول­عان­ىمەن, ون­داي تولىق, ءداۋ ەمەس!

اكەمنىڭ وسى سوزىنە وي جۇگىرتسەم, ول كەزدەگى اۋىل قازاعىنىڭ ۇعىمىندا بالۋان دەگەن جۋان, تاۋداي بولۋى زاڭ­دى. ال قايدار بالۋان ول كەزدە جا­را­عان اتتاي, سپورتتىق بابىندا بولعان سى­ڭايلى.

− اس ءىشىپ, ءابىش اتامىزبەن جاپ-جاق­سى اڭگىمەلەسىپ وتىرعاندا, ابيقىن كى­رىپ كەلسىن!

– ابيقىن دەگەن ورىس, پەكارنيدىڭ باستىعى بولاتىن, – دەپ, انام ءباتيما ءسوز­دى جالعاپ اكەتەدى. – ۇزىن بويلى, ءداۋ, جۋان كىسى ەدى.

– ونىڭ قاسىندا قايدار بالۋان الا­سالاۋ, دەنەسى دە شاعىنداۋ بولىپ كو­رىندى! تولىقتىعى دا ونداي ەمەس!

بالا بولسام دا, مۇنىڭ شىن فاميليا­سى قالاي ەكەن دەپ قويامىن.

– وبۋحين با؟ – دەپ سۇرايمىن اكە-شە­شەمنەن.

– ە-ە, يت ءبىلىپ پە ونى! ابيقىن با – ابيقىن, ءبىتتى شارۋا! – دەيتىن اكەم, بالا كۇننەن ۇيرەنشىكتى بوپ كەتكەن اتتى وزگەرتكىسى كەلمەي.

سونىمەن, ابيقىن قايدار بالۋان­نىڭ كەلگەنىن ەستىپ, ادەيى ىزدەپ كەلگەن كو­رىنەدى. ءوزى ءداۋ, قاراپتان قاراپ كۇشى تاس­ىپ جۇرەتىن كىسى, ءبىر سىناپ كورمەك بولعان سياقتى. – كەل, كۇرەسىپ كورەيىك! – دەيدى قايدار بالۋانعا.

قايدار بالۋان سول وتىرعان كۇيى: – جارايدى, وندا كەل دە, ەكى قولىڭ­مەن مەنىڭ كەڭىردەگىمنەن قىس بار كۇ­شىڭ­­مەن! – دەيدى. ابيقىن كۇرەكتەي قول­دارىمەن قايداردى كەڭىردەكتەن قى­سادى-اي كەلىپ. قايدار بىلق ەتپەي وتى­را بەرەدى. ابيقىن قىپ-قىزىل بوپ دول­دانىپ, ودان سايىن كۇشىن سالىپ با­عادى. «بولدىڭ با؟» – دەيدى سول كەز­دە قايدار. ابيقىن باسىن يزەيدى. سول كەزد­ە قايدار بال-

ۋان موينىن ءبىر جا­عى­نا شۇعىل بۇرىپ قالعاندا, تاۋداي ابيقىن اناداي جەرگە ۇشىپ ءتۇستى دەيد­ى!

– سودان, ابيقىن ورنىنان تۇرىپ, بىرازعا دەيىن قىزاراڭداپ وتىردى, – دەيتىن اكە-شەشەم جارىسا اڭگىمەلەپ. – ءارى-بەرى اڭگىمەلەسىپ, شاي-پاي ءىشىپ بول­عاسىن كەتۋگە اينالدى.

كەتەرىندە ەكەۋى قول الىسپاي ما – ءبىر جاعى قوشتاسىپ, ءبىر جاعى دوستاسىپ دەگەندەي. سوندا, قايدار بالۋان قو­لىن قىسىپ جىبەرگەندە, ابيقىننىڭ تى­ر­ناعىنىڭ كوبەسىنەن قانى شىعىپ كەتتى دەيدى!

– ەندى ەرتەڭىندە جينالعان حالىققا كۇشىن كورسەتۋگە شىققاندا, ۇيدەگىدەي ەمەس, ەڭسەلەنىپ, ءداۋ بولىپ كەتتى. بۇل­شىق ەتتەرى بىلەم-بىلەم بولىپ بۇل­تىل­داپ ويناپ, وزگەرىپ كەتتى! – دەگەن اكە-شە­شەمنىڭ داۋسى كۇنى بۇگىنگە دەيىن قۇ­لاعىمدا.

بۇل اڭگىمەنى مەن 1989 جىلدارى «كوكشەتاۋ پراۆداسى» گازەتىنە جا­ريا­لادىم, بىراق, سول ماقالامدى ار­حي­ۆىمنەن تابا المادىم.

«كوكشەتاۋ» گازەتىنە قايدار بالۋان تۋرالى ماقالا شىققاننان كەيىن ماعان ءبىر ازامات, اتىن ۇمىتتىم, كە­لىپ, العىس ايتتى. قايدار بالۋاننىڭ ۇر­­پاقتارىمىز دەدى. ءبىر ۇرپاعى فوتو­تىل­شى بولىپ ىستەدى, بازارباي باعىسوۆ. قايدار بالۋان تۋرالى ءبىر كىسىلەردىڭ ەستەلىگى دە شىقتى, ءۇن قوسۋ رەتىندە. قا­جىمۇقاننىڭ جيەنى, سيلاچ, تسيركاچ, بالۋان بولعان دەيدى.

كەڭاششىدا تۇرعان كەرەي قاجىم اقساقال دا قايدار بالۋاندى كورگەنىن ايتقانى ەسىمدە.

– مەن قايدارمىن, قايدارمىن, جاۋدىڭ مالىن ايدارمىن, قايىرىپ قولىن بايلارمىن, – دەپ ولەڭدەتەدى ەكەن. − قاجىمۇقانمەن ناعاشى, جيەن بولىپ, ويناپ كۇرەسكەندە, ءبىر-ءبىرىمىزدى الا المايتىنبىز. ال كوپ الدىندا كى­لەم­گە شىعىپ كۇرەسكەندە ول كىسى شاق كەل­تىرمەي, ۇرشىقتاي ۇيىرەتىن. ارۋاق­تا­نىپ كەتەتىن! – دەيدى ەكەن.

كەڭاششىدا تۇرعان ريزا سادۋاقاسوۆ اقساقال, رۋى قىرعىز, قايدار بال-

ۋاندى بالا كۇنىندە كورگەنىن قىزىق قىلىپ ايتاتىن. اۋىلدارىنا كەلىپ, كۇش ونەرىن كوپشىلىككە كورسەتكەن ەكەن. كىسى تولا اربانى تىسىمەن سۇيرەپ, بىرنەشە كىسىنى ۇزىن سىرعاۋىلعا مىنگىزىپ, شىر اينالدىرعان. سودان كەيىن شالقاسىنان جاتىپ, توسىنە ۇلكەن ديىرمەن تاستى قويعىزىپ, ەكى مىقتى جىگىتكە تەمىر توقپاقپەن قۇلاشتاتىپ ۇرعىزعاندا, ءبىرازدان سوڭ تاس قاق جارىلىپتى. قايدار بالۋان كەتكەن سوڭ, ءبىر كۇشتى جىگىت قايدار بالۋانعا ەلىكتەپ, ورتاعا شىعىپ: «ونىڭ ىستەگەنىن مەن دە ءىس­تەي­مىن!» – دەپ, توسىنە تاس قويعىزىپ, الگى ءجى­­گىتتەرگە ۇرعىزىپتى. سوندا, ءبىر-ەكى رەت سالىپ جىبەرگەندە, تاس جارىلماق ءتۇ­گىلى, الگىنىڭ ءوزى تالىقسىپ, جاتىپ قا­لىپتى.

قايدار بالۋاننىڭ كەيىنگى ءومىرى بەل­گىسىز. كەشەگى كوشپەندىلەردىڭ سى­نى­عى, تۇلپارلاردىڭ تۇياعى, قازاعىم دەپ ەڭىرەپ وتكەن الىپ كۇش, ونەر يە­سى كەزىندە اتاق-داڭققا بولەنىپ, كەي­ىن­نەن قانداي دا ءبىر سەبەپتەرمەن اتى ۇمى­تىلۋعا اينالدى ما, كىم ءبىلسىن؟ مەن ءۇشىن بالا كۇنىمدە ەستىگەن اڭىز قىم­بات, سول اڭىزداعىداي جالىنداپ جۇرگەن قايدار بالۋان قاشان دا كو­ڭىل­ىمە ىستىق!

بايانعالي ءالىمجانوۆ


سوڭعى جاڭالىقتار