كۇرەسكەر جان

ستاحان بەلعوجاەۆقا ۇستامدىلىق – ۇستانىمى قاشاننان, ۇلتىم, دەسە حاس باتىرداي جاسانعان. ەرگە قونىپ, ەل ىشىندە جەتىلگەن, مىنەزى بار تۋعان جەردەن باس العان.   ۇناتپايتىن «بوستەكى ءسوز», «جيىندى», كور-جەرمەنەن قاتىرمايتىن ميىڭدى. ورىڭە دە, تورىڭە دە جاراسار جۇرەگى ءمارت, جانى جومارت, سىيىمدى.   شالقايماعان... شايقاماعان ىرىسىن, ساۋدالاماس ءجۇرىسى مەن تۇرىسىن. جۇرەگىنە سىيىپ كەتەر بار قازاق: «جىگىتتەردىڭ ءبىرى – دارا, ءبىرى – شىڭ».   ۇگىلمەيتىن, بۇگىلمەيتىن ءىرى ادام, كەڭدىگىمەن شاشىلعاندى قۇراعان. اعايىندى پاراساتپەن قايىرىپ, ادامداردىڭ اماندىعىن سۇراعان.   تاۋ بالاسى قيىر كەزىپ, قوي باققان, تۇلپار ءمىنىپ, سايگ ۇلىكتى ويناتقان, ءوز ءداۋىرىن ەڭبەگىمەن تىزگىندەپ, توككەن نۇرىن شارىن مەنەن مويناقتان.   كەۋدەسىندە – زامانانىڭ كۇي, ءانى, قارقارامەن قاناتتانعان قيالى. اسپانتاۋدى يىعىمەن كوتەرگەن ابىزدار مەن باتىرلاردىڭ تۇياعى.   سويلەپ كەتسە... ءتىرى تاريح – جىلناما, اينالاسى – كىل ارداقتى, كىل دانا. اردا تۋعان ءبىر پەرزەنتى الاشتىڭ, ۇلگى بولار ىنىگە دە, ۇلعا دا...   قاشان كورسەڭ – ءىس باسىندا جۇرگەنى, تەرىن توگىپ, ساقتاپ ءۇنسىز ىرگەنى. سابىرلى جان تاتۋلىقتى ءپىر تۇتار, ويى... ءسوزى... ۋاقىتپەن ءبىر دەمى.   كىسىلىگى بابالاردان باس العان, كىشىلىگى ۇلگى بولعان قاشاننان, قۇتتى بولسىن «سەكسەن» اتتى سەڭگىرىڭ, كۇرەسكەر جان! ادالدىقتان قاشالعان! نۇرلان ورازالين