تاۋەلسىزدىك جىلدارى تۋعان جاستاردىڭ الاش ۇرانىمەن رۋحتانباعانى كەمدە-كەم. ءبىرى ءاليحان, ءبىرى شوقاي, ءبىرى مىرجاقىپ بولىپ ازىرگە ۇلكەن ارمان ارقالاعان ۇلانداردى كوردىك. ۇلتقا ۇران بولعان ەرلەر ءىسى ءبىر مىسقال دا ۇمىتىلماي, جاڭعىرۋىنىڭ دالەلى وسى.
بالا كۇندە ۇلكەن اعام ورالحان ۇنەمى مۇستافا شوقاي تۋرالى ايتىپ وتىراتىن. كەيدە «قالاي دا ۇلتقا قىزمەت ەتۋ كەرەك!» دەپ تىستەنىپ قوياتىن. ءار دۇعا ەتكەنىندە الاش ارىستارى مىرجاقىپ, جۇسىپبەك, احمەتتەردى قوسا كۇبىرلەپ رۋحىنا دۇعا ەتەتىن. سول كىسىنىڭ ىقپالى دا بولار, الاششىل بولىپ وستىك. «ۇلت ءۇشىن نە ىستەي الامىن؟» دەگەن سۇراق سانادان وشپەي, ماياك سىندى جىلتىلداپ تۇردى. كەيدە پەندەلىك جەلىنە بوي الدىرار ساتتە «مەن وسى نە ىستەپ ءجۇرمىن؟ ۇلتقا قىزمەت ەتەر تۇلعا ەمەسپىن بە؟ سەرتتەن تايعانىم با؟» دەپ ءوز-ءوزىمىزدى جاۋاپقا الىپ وتىرۋدى ادەتكە اينالدىردىق. قايبىر جىلى ماسكەۋ تورىندە زيراتى بەلگىسىز شەيىتتەردى ويلاپ ۇزاق تولعانعانىمىز دا بار. جالعىز عانا بەرىلەر جاز ءومىردى جان راقاتىنا ەمەس, ادام توزگىسىز مەحناتتى ۇلت جولىنا قۇربان ەتكەن ارىستاردىڭ ءار ءىسى, ءار ءسوزى بۇگىندە ەستى جاستىڭ ۇرانىنا اينالىپ وتىر.
«ادامدىق بورىشىڭ –
حالقىڭا ەڭبەك قىل.
اق جولدان اينىماي
ار ساقتا, ونى بiل.
...قايتادان قايرىلىپ
قاۋىمعا كەلمەيسiڭ.
بارىڭدى, ءنارiڭدi
تiرلiكتە بەرگەيسiڭ.
عيبرات الار ارتىڭا
iز قالدىرساڭ –
شىن باقىت‚ وسىنى ۇق,
ماڭگiلiك ولمەيسiڭ!»
الاش قايراتكەرىنىڭ ءبىرى, اعارتۋشى, اقىن شاكارىم قۇدايبەردى ۇلىنىڭ بولاشاققا جاساپ بەرگەن تاڭبالى ولەڭى ويعا تۇتقا بولارلىق. «جانىم – ارىمنىڭ ساداعاسى» دەگەن ءار قازاق بالاسى جەكە مۇڭىنان ۇلت مۇڭىنا, ادامدىق مۇڭىنا كوتەرىلسە, ەلدىگىمىز ەرتەگىدەي قياعا سامعايتىنى انىق. ءيا, سول كۇنگە جەتە بەرەيىك!