«قۇس تابيعاتىنا ساي بولۋعا ۇشۋى كەرەك, بالىق ءجۇزۋى كەرەك, ال ادام ءسۇيۋى كەرەك. ءسۇيۋدىڭ ورنىنا قاتىگەزدىك تانىتسا, ادام قۇستىڭ جۇزگەنىندەي, بالىقتىڭ ۇشقانىنداي قيسىنسىز عۇمىر كەشەدى», دەيدى جازۋشى لەۆ تولستوي.
جاقىندا ءماشھۇر ءجۇسىپتىڭ جيىرما تومدىعىنىڭ بىرىنەن «ماحاببات تۋرالى» دەپ جازىلعان ريۋاياتتى ريسالاعا كوزىم ءتۇستى. اقىن عاشىق-ماعشۇق اراسىنداعى بەيسانالى بايلانىس جايىن ءسوز ەتىپتى. اۋەلى وسى ەكى ءسوزدىڭ ارا-جىگىن اجىراتىپ الايىق. عاشىق – تۇسىنىكتى, ىنتىق, ىنتىزار جان. ال ماعۇشىق – الگى عاشىق نازارىنىڭ يەسى. ءجا, ەندى ماشەكەڭە ءسوز بەرەيىك:
«ماحاببات وتى اۋەلى ماعشۇققا تۇسەدى. سونان تۇتانىپ, عاشىققا تۇسەدى. سولاي بولعانى ءۇشىن شام ءوزى جانادى. سونان سوڭ ءپارۋانانى كۇيدىرەدى. شام نەگە ءبىرىنشى جانادى؟ «مەنى كورىپ ءپارۋانا كەلەر مە ەكەن؟» دەپ».
اپىراي, مىنا تاعىلىمنىڭ تامىرى تىم تەرەڭدە عوي. بابا ءسوزىن بايىپتايىق. سوندا سۇيىكتىڭىز تۋرالى اگاراكي جاقسى ويلاساڭىز, ول مىندەتتى تۇردە ونى سەزەدى ەكەن جانە سىزگە دە سونداي ءىلتيپات كورسەتەدى. بىراق بۇل ارەكەتىنىڭ سىرىن ءوزى دە ۇقپاۋى مۇمكىن.
وسىدان بارلىق ادام اراسىنداعى قارىم-قاتىناس قۇپياسى شەشىلىپ سالا بەرەتىندەي. ءىشىمىز جىلي قويمايتىن ادامدى كورە قالساق, ونىڭ دا ءسوزى قاتقىلداۋ, ءجۇزى سۋىقتاۋ كورىنەتىنى سودان بولار. بىراق ول جانمەن ءتىل قاتىپ, ارالاسىپ كورمەۋىمىز مۇمكىن. بار ماسەلە – ويدا.
كوڭىل تەرەزەسىن اركىم ءوزى تازارتادى. بۇل – پەندەلىك مۇسىنىڭنەن كىسىلىك كەلبەتىڭ قاشالاتىن رۋحاني ەڭبەك. ادامدار تەك ءوزىن كەمەلدەندىرۋگە كۇش جۇمساسا, اينالاسى دا سوعان ساي جاقسارا بەرەدى. ىلگەرىدەگى ىزگىلەردىڭ ناسيحاتى وسىعان سايادى.
«گۇلدى ويلاساڭ – گۇلستانسىڭ, تىكەندى ويلاساڭ – تىكەندىسىڭ».
ويىما ءرۋميدىڭ وسى عاقلياسى ورالا بەردى...