ادام بالاسىندا شۇكىرشىلىك دەيتىن ۇعىم بار. بۇرىنعى اتالارىمىز وزدەرىنىڭ ءومىر ءسۇرۋ ادەبىن «قيىندىق كەلسە سابىر ەتەمىز, جاقسىلىق كەلسە شۇكىر ەتەمىز» دەپ باعامداعان. دەمەك «سابىر» مەن «شۇكىر» ۇعىمدارى – قاي زاماندا, قاي داۋىردە دە بولسىن ادامزاتتىڭ رۋحاني تىرەگى ءھام اداسپاس, اداستىرماس تەمىرقازىعى.
دانا اباي اتامىز ءوزىنىڭ 38-ءشى قاراسوزىندە شۇكىرشىلىكتىڭ ماڭىزى مەن نىعمەتى جايلى: «عيباداتتىڭ ءبارى شۇكىرشىلىكتەن تۋادى. ەندى زينھار عادالات, شاپاعاتتان بوسانباڭدار. ەگەر بوسانساڭ, يمان دا, ادامدىق تا ھامماسى بوسانادى. ساحيب نيعمەتكە شۇكىرشىلىگىڭ جوق بولسا, ادەپسىزدىكپەنەن كۇناھار بولمايسىڭ با؟» دەيدى.
سول سياقتى, قازاقتىڭ ۇلكەن اقىنى قادىر مىرزا ءالي ء«يىرىم» اتتى ەستەلىك كىتابىندا ەكىنشى دۇنيەجۇزىلىك سوعىس جىلدارىنداعى اۋىل ءومىرىن سۋرەتتەي وتىرىپ: «اجەمىز سىرتقى كيىمدەرىن شەشىپ, جاستىعىنىڭ استىنا سالىپ قيسايادى. سودان سوڭ داۋىسىن شىعارىڭقىراپ, «و, قۇداي! بەرگەنىڭە شۇكىر!» دەيدى. سولاي دەپ جاراتقانعا ىرزاشىلىق ءبىلدىرىپ جاتقان اجەمىزدىڭ جالعىز ۇلىنان قارا قاعاز كەلگەن, كۇيەۋ بالاسىنان قارا قاعاز كەلگەن! شالىنان تۇك حابار جوق. سويتە تۇرا «و, جاراتقان! بەرگەنىڭە شۇكىر!» دەيدى. نەسىنە شۇكىر دەيدى؟! وسى سۇراقتى ءبىز اجەمىزگە قويامىز. «شۇكىر دەمەگەندە نە دەيمىن؟! بۇدان دا جامان بولۋى مۇمكىن عوي» دەيدى ول. مەن بۇدان جامان كۇندەردى كوز الدىما ەلەستەتە الماي, شارشايمىن دا ۇيقىعا كەتەم» دەپ جازىپتى. مىنە, بۇل – عاسىرلاردان ۇزىلمەي جالعاسىپ كەلە جاتقان قازاقتىڭ يماني ادەبى, قيىندىققا شۇكىر ەتۋدىڭ شىنايى ۇلگىسى.
«جۇلدىز» جۋرنالىنىڭ 1988 جىلعى №10 سانىندا شاكارىم قاجىنىڭ نەمەرەسى كاميلا عافۋرقىزىنىڭ ەستەلىگى جاريالانىپتى. وسىندا ايتىلعانداي, 1931 جىلدىڭ كۇزىندە «شاكارىمنىڭ وتباسىسى تۇگەلىمەن قاماۋعا الىنسىن» دەگەن سۋىق حابار جەتىپ, اعايىن-تۋىس, بالا-شاعا, ازان-قازان, ۋ شۋ بولىسادى. سول كەزدە قاجىنىڭ 50 جىل وتاسقان جارى ايعانشا بايبىشە: «كانە, توقتاتىڭدار, ءبىز 50 جىل شالقىپ ءومىر سۇردىك, ەندىگى ءبىر زاۋالدىڭ كەلەتىن ۋاقىتى بولدى ەمەس پە, بۇرىنعى باقىتتى ومىرلەرىڭە نەگە شۇكىرشىلىك ەتپەيسىڭدەر؟!» دەپ اقىرعان ەكەن.