ميسىز باس
ءبىر كىسىنىڭ ۇيىنە قوناق كەلىپتى. ءۇي يەسى ونى قۇرمەتتەپ, ىشكىزىپ-جەگىزىپ, جاتاردا باسىنا مامىق جاستىق تاستاپ توسەك سالىپ بەرىپتى. قوناق بولسا جاستىقتى اياعىنا جاستانىپ جاتىپتى. مۇنى كورگەن ءۇي يەسى:
– ءبىزدىڭ جاقتا جاستىقتى باسقا جاستاپ جاتۋشى ەدى, – دەپتى.
– ول دۇرىس قوي, – دەپتى قوناق, – بىراق مەنىڭ باسىمنان گورى قيىنشىلىقتى اياعىم كوپ كورۋشى ەدى.
– «ميسىز باس ەكى اياققا تىنىم بەرمەس» دەگەن وسى ەكەن عوي, – دەپتى ءۇي يەسى.
ول دا بولسا جاۋاپ
اكەسى الىستا جۇرگەن بالاسىنا: « ۇلىم, ءۇيدى جوندەۋ كەرەك ەدى, سوعان ءبىراز اقشا جىبەرىپ, كومەكتەسە الاسىڭ با؟» – دەپ حات جازىپتى.
وعان ۇلى: «اكە, مەن ءسىزدىڭ اقشا سۇراپ جازعان حاتىڭىزدى العانىم جوق», – دەپ جاۋاپ قايتارىپتى.
سىرىڭكە جاعىپ ىزدە
شام ءسونىپ, ونى جاعۋ ءۇشىن ايەلى سىرىڭكە ىزدەپ جۇرگەندە, ۇيقىدان ويانعان ەرى:
– نە ىزدەپ ءجۇرسىڭ؟– دەپتى.
– شام ءسونىپ, سونى جاعايىن دەپ سىرىڭكە ىزدەپ ءجۇرمىن.
– قاراڭعىدا قالاي تاباسىڭ! ونان دا شىرپى جاعىپ ىزدەسەڭشى...
بوشكەنى ايتساڭشى...
موللانىڭ احمەت دەگەن جالشىسى تاسىپ جاتقان وزەننەن سۋ اكەلۋگە بارادى. اتى تايىپ جىعىلىپ, بوشكەسى وزەنگە اعىپ كەتىپتى. ونى قۇتقارام دەپ جۇرگەندە احمەتتىڭ ءوزى دە سۋعا كەتە جازداپتى. بۇعان «نە دەر ەكەن» دەپ احمەتتى قۇتقارعان جىگىتتەر موللاعا كەلىپ:
– احمەت تە, بوشكە دە سۋعا كەتتى, – دەگەن دە موللا:
– احمەتتىڭ ارتىنىڭ قايىرىن بەرەر, ال ماعان جاڭا بوشكە قايدان كەلەر؟ – دەگەن ەكەن.
وسى كۇنگى كەلىن
ۇيدە اۋىز شايارلىق سۋ قالماعان سوڭ شال مەن كەمپىر سۋعا بارماق بولىپ ەسىك الدىنا شىعىپتى.
– سۋدى مەن اكەلەمىن, – دەپتى شال.
– جوق, سەن بارما, تاۋعا كوتەرىلگەندە شارشاپ قالارسىڭ, مەن بارايىن, – دەپتى كەمپىرى.
اينا الدىندا تارانىپ, سىلانىپ-سيپانىپ وتىرعان كەلىنى اتا-ەنەسىنىڭ تالاس سوزدەرىن ەستىپ, تەرەزەدەن باسىن قىلتيتىپ:
– بالا-شاعا سەكىلدى جوققا تالاسپاڭدار. سۋدى اۋەلى – اتام, سونان سوڭ – ەنەم اكەلسىن! – دەپتى.