مەن ءۇشىن بۇل قايعى باسقا قايعىعا ۇقسامايدى. بارلىق ءولىم قايعىلى عوي, بىراق ەڭ جاقىن دوسىڭنىڭ, سىرلاسىڭنىڭ, تالاي-تالاي وقيعالاردى باستان كەشىرىپ, ءبىر-ءبىرىمىزدىڭ بالالارىمىزدىڭ اتىنا دەيىن كەزەك-كەزەك قويىسىپ وتباسىمىزبەن ارالاسىپ كەتكەن جولداسىڭنىڭ باقيلىق بولعانى قابىرعاڭدى قاقىراتىپ كەتەدى ەكەن.
ءادىل ەكەۋمىز شىعارماشىلىقتى دا بىرگە باستاپ, جاتاقحانادا قارا ناندى قاتار ءبولىپ جەپ, ءومىردىڭ قىزىعىن دا, شىجىعىن دا تەڭ كوردىك.
ايىرىلماس دوسىما اجال تابان استىندا كەلگەن جوق. اسىرەسە جالعىز ۇلى ايداردىڭ قازاسى ونىڭ ءىشىن جەگىدەي جەپ تاستادى. قايران ءادىل, سول قايعىدان وڭالا المادى. تالاي دارىگەردىڭ ەم-دومىنان ۇمىتتەنىپ ەدىك, بىراق سۇم اجال اڭدي-اڭدي الىپ تىندى...
ءادىل كىم ەدى, ءادىل ادىلدىكتىڭ سيمۆولىنداي تۇلعا ەدى. ول ەشقاشان جازۋشىمىن دەپ كەۋدە سوقپادى. باسقا قالامگەرلەر سياقتى ءبىر شىعارمانى ءبىتىرىپ الىپ, مەن وسىنداي ەڭبەك ەتتىم دەپ سۇعىنىپ, ايقايلامايتىن ەدى. ەشكىمگە ەڭبەگىن بۇلدامادى, قاراپايىم عانا تىرشىلىك كەشتى.
اسىرەسە «مەنىڭ شەراعام» دەگەن كىتابى ءبىزدىڭ قازاق ادەبيەتىندەگى ەسسە جانرى ءۇشىن ۇلكەن وقيعا بولدى. ونى شىققان بەتتە تۇگەل وقىپ شىقتىم. ول ەڭبەكتى ورىس تىلىنە اۋدارتۋ دەگەن ۇسىنىستى دا العاش ايتقان مەن ەدىم. شەرحان مۇرتازانىڭ ءوزى كىتاپتى وقىپ شىعىپ, ۇلكەن باعا بەردى. ءادىلدىڭ جاقسىلىعى عوي, شەرحان ونى ارحاري دەپ ەركەلەتە سويلەيتىن.
ابايدىڭ «مەن كوردىم ۇزىن قايىڭ قۇلاعانىن» دەگەنىندەي, ءادىل كەشە ارىستاي بولىپ تابىتتا جاتقانىندا كوزىمە جاس كەلدى. ادىلدىكتىڭ ۇزىن قايىڭى, شىعارماشىلىقتىڭ ۇزىن قايىڭى, ادامدىقتىڭ, تۋىسقاندىقتىڭ, دوستىقتىڭ ۇزىن قايىڭى سۇلاپ جاتقانداي كورىندى. كوڭىلىمىزدى ەرەكشە كۇيرەتىپ كەتتى سول كورىنىس.
نە ايتامىز, اينالايىن, ءادىل ساعان قايعىرساق, ءبىز قايعىرامىز, سەن جەر بەتىندەگى ءوزىڭنىڭ ادامدىق ادال پارىزىڭدى وتەپ كەتتىڭ, ول – سەنىڭ ارتىڭدا قالعان ولمەس شىعارمالارىڭ, سول ولمەس مۇرالارىڭ ۇرپاعىڭا شىراق, ۇلتىڭا ونەگە.
جاتقان جەرىڭ جايلى بولسىن, ءادىل دوسىم!
دۋلات يسابەكوۆ