ناۋرىزدىڭ قازاق دالاسىندا ءبىر كۇن عانا ەمەس, توعىز كۇن تويلانعانىن عالىمدار ايتا باستادى. وبلىستىق تىلدەردى دامىتۋ باسقارماسى ءوزىنىڭ تىلدەردى وقىتۋ ورتالىعىمەن بىرىگىپ, ناۋرىز مەيرامىن اتاپ ءوتتى.
وسى ۇجىمدا ىستەيتىن قىزمەتكەردىڭ ەندى ءجۇرىپ جۇرگەن كىشكەنتاي ءانۋار اتتى ۇلىنىڭ تۇساۋىن كەسۋ قۇرمەتىن كوپشىلىك جازۋشى عۇمار عاريف ۇلىنا ۇسىنىپتى. ول كىسى ءسابيدىڭ تۇساۋىن كەسكەن سوڭ:
«بۇل سابيگە ايتارىم:
وتانىڭدى, تۋعان حالقىڭدى ءسۇي!
سەنى ماپەلەپ وسىرگەن اتا-اناڭدى ءسۇي!,
ەر جەتكەندە ەسەيىپ,
ەلىڭە ەلەۋلى, حالقىڭا قالاۋلى بول!
ەشكىمنىڭ الا-ءجىبىن اتتاماي,
جانىڭ تازا, پەيىلىڭ اق,
ابىرويىڭ اسقان ازامات بول!
باسىڭا باياندى باق قونسىن,
وتىرعان ورنىڭ ءتور مەن تاق بولسىن!
ۇلكەن اۋلەتتىڭ يەسى اتانىپ,
ءىشى ۇل مەن قىزعا تولسىن!
ومىردە ايىڭ سولىڭنان, كۇنىڭ وڭىڭنان تۋسىن!
جورتقاندا جوداسىڭ قىدىر بولىپ,
ارقاشان قايىپ ەرەن, قىرىق شىلتەن قورعاپ ءجۇرسىن!
اللا-تاعالا ءوزىڭدى وت پەن سۋدان, پالە-جالادان, قايعى-قاسىرەتتەن ساقتاسىن!
داۋلەتىڭ سۋداي تاسىسىن,
قوساعىڭمەن قوسا اعارىپ,
جاسىڭ جۇزدەن اسسىن!
وسى بەرگەن باتامدى اللا قابىل ەتسىن!»
دەپ باتاسىن بەردى.
– جاسىمىز بولسا, بىرازعا كەلدى. ءار جەردە مەنەن باتا سۇرايدى. سونى بىلەمىن دە, كوپشىلىككە باس قوسقاندا, وسىلاي باتامدى الدىن الا جازىپ اكەلەمىن. ءسويتىپ, باتا بەرىپ بولعان سوڭ, قالتامنان شىعارىپ, الگى باتامدى جازعان ءبىر پاراق قاعازدى جاستاردىڭ قولىنا ۇستاتىپ كەتەمىن. كەيدە باتا بەرگەن جەرىڭدە قالىپ كەتەدى, جۇرت كوپ ەسىنە ۇستامايدى. ال مىنا ون ايلىق ءسابي ەرتەڭ وسكەندە اناسى وعان وزىنە ارنالعان وسى باتانى وقىتىپ وتىرسا, «جاقسى ءسوز – جارىم ىرىس» دەگەندەي, ونىڭ سانالى, تاربيەلى ازامات بولىپ وسۋىنە ىقپالى بولار دەگەن تىلەك, –دەيدى عۇمار اعامىز.
بۇل دا رۋحاني جاڭعىرۋىمىزدىڭ, ءداستۇر-سالتتى الداعى ۇرپاق كادەسىنە جاراتۋدىڭ ءبىر كورىنىسى دەپ قابىلدادىق.
ءنازيرا جارىمبەت,
«Egemen Qazaqstan»
قوستاناي