جەكسەنبى, 17 ماۋسىم 2012 0:40
«جامان سىرىن ايتامىن دەپ, شىنىن ايتادى» دەمەكشى, مەندە قازىرگى ءوزىمىزدىڭ كۇن كورىپ وتىرعان بيزنەس سىماعىمىزدىڭ جاي-جاپسارىن جايىپ سالايىن دەپ وتىرمىن.
ماردىمسىز تىرلىك كەشىپ جۇرگەنىمدە, جىعىلعانعا جۇدىرىق, ءبىر سوزىلمالى كەسەلگە ۇشىراپ اۋرۋحانادا ايلاپ جاتۋعا تۋرا كەلدى.
جەكسەنبى, 17 ماۋسىم 2012 0:40
«جامان سىرىن ايتامىن دەپ, شىنىن ايتادى» دەمەكشى, مەندە قازىرگى ءوزىمىزدىڭ كۇن كورىپ وتىرعان بيزنەس سىماعىمىزدىڭ جاي-جاپسارىن جايىپ سالايىن دەپ وتىرمىن.
ماردىمسىز تىرلىك كەشىپ جۇرگەنىمدە, جىعىلعانعا جۇدىرىق, ءبىر سوزىلمالى كەسەلگە ۇشىراپ اۋرۋحانادا ايلاپ جاتۋعا تۋرا كەلدى.
العاشقىدا كوڭىل سۇراپ كەلگەن اعايىنداردىڭ اكەلگەندەرىنە كوڭىل بولمەيتىنمىن. بىردە ولار اكەلگەن الما اتاۋلىنى جيىستىرىپ ايەلىمە بەرىپ جىبەرگەنمىن. ەرتەسىندە ايەل: «كەشەگى المالارىڭ ونبەس كيلوگرامنان اسىپ جىعىلدى…» دەيدى. تۇسىنبەگەن ماعان: «ساتىپ, ءدارى-دارمەك اكەلدىم. ءۇيدىڭ دە پاتەراقىسىن تولەۋگە جەتتى» دەدى دە: «اكەلگەندەردىڭ قولىن قاقپا, نە اكەلسە دە جيىستىرا بەر» دەپ قىتايدىڭ ءنان ەكى-ءۇش قابىن تاستاپ كەتتى.
قارعا تامىرلى قازاق ەمەسپىز بە, اينالايىن اعايىن-تۋىس, جەكجات-جۇراعات بار, ويپىر-اي, تۇسكە دەيىن ءۇش-تورتتەۋ, تۇستەن كەيىن بەس-التاۋ كەلىپ… ال سەنبى, جەكسەنبى ءبىرى كەتىپ, كەلەسىسى كەلىپ, كۇن بالاسى تىنىم كورمەيمىن… كەلگەن اتاۋلى قۇرقول كەلمەيدى. «اۋرۋىنا الما سەپ» دەپ ايەل ايتقان بولۋى كەرەك, جاتقان توسەگىمنىڭ استى الماعا تولدى.
ايەل دە ىلدىم-جىلدىم, كەشتەتىپ كەلىپ تەڭدەپ تيەپ, تايىپ وتىرادى.
ايەلدىڭ دەۋىمەن بولۋى كەرەك, المادان بولەك المۇرت, قاۋىن سياقتى جەمىس-جيدەكتەردە كەلە باستادى.
باسىندا ىڭعايسىزدانۋشى ەدىم, كەلىنشەكتىڭ كەشەگىلەر پالەن قاراجات بولدى, ونى ءويتتىم-ءبۇيتتىم دەگەنىن ەستىپ… كەيىنگى كەزدە كوز قيىعىم بىردەن كەلگەندەردىڭ دورباسىنا تۇسەتىن بولىپ الدى…
اۋىل پويىز جول تورابىندا بولعاندىقتان, ايەل ساتار زاتىن ارى-بەرى وتكەندەرگە ىلەزدە-اق ۇلەستىرىپ ۇلگەرەدى.
نە كەرەك, اۋرۋىم سوزىلمالى بولعاندىقتان التى اي جاتسام دا زەرىكپەدىم… ايەلدىڭ ارقاسىندا شاعىن جەكە بولمە بۇيىرىپ, توڭازىتقىش پەن تەلەديدار دا كىرگىزىپ بەردى.
بىردە كوڭىل سۇراپ كەلىپ وتىرعان قۇدا: «قۇداعي ايتقان ون قاپ كارتوشكەنى قاتتاپ دايىنداپ قويدىق» دەگەنىندە ۇندەي الماي, كەتكەن سوڭ ايەلگە: «كارتوشكىڭ نە؟!» دەسەم: «ساعان ەسكەرتۋدى ۇمىتىپپىن عوي, بار-اۋ دەگەن اعايىندارعا «اۋرۋى قيىن, شەتەلدەن مامان كەلىپ قارايدى ەكەن. ونىڭ قاراعانىنا, ءدارى-دارمەگىنە كوپ قاراجات كەرەك ەكەن دەگەنمىن. قۇداڭ بولىپ, باسقالار بار – قۇداي قالاسا ءبىر ەلۋ موشەكتەي كارتوشكى بۇيىرىپ, ونى ءبىر پويىزبەن كەلىسىپ تيەپ, الداعى اپتادا قالاعا اپارىپ ساتىپ كەلەيىن دەپ تۇرمىن. ونىمەن بىرگە بۇيىرعان ءتورت-بەس ءىرى قارا, جيىرما شاماسىنداعى ۋاق مالدىڭ دا ەتىن اپارماقپىن» دەيدى.
نە كەرەك, ءوستىپ ويلاماعان جەردەن بۇك-شىك بيزنەس پايدا بولعانى…
بىردە كەلىنشەك الاقايلاپ كوڭىلدى كەلدى دە: «ەندىگى جەردە ەل-جۇرتىڭ نە اكەلسە دە الا بەر. ستانسادان كيوسك اشتىم, ەندى ءبار-ءبارىن ساتا بەرۋگە بولادى!» دەيدى.
قايتەيىن, قولدان كەلەر باسقا تىرلىك جوق, بۇيىرعان بيزنەسكە بەل شەشىپ كىرىستىم دە كەتتىم.
ءسويتىپ جاتقانىما جىلعا جۋىقتاعاندا ايەل: «ەندى سەنىڭ ورنىڭا مەن جاتامىن. ەل-جۇرتقا ءوزىم ساۋىققان بولدىم, اۋرۋىم ايەلىمە جۇعىپتى دەيسىڭ. كيوسكىدە ساتۋشى بار, سەن ەكى ورتادا ءجۇرىپ تۇرساڭ بولدى. ماعان نە كەرەگىن ءوزىم ايتامىن, تەك ونى اينالايىن اعايىندارعا كوز جاسىڭدى سىعىمداي وتىرىپ ايتىپ جەتكىزسەڭ بولدى» دەيدى.
ۋاقىتشا بولسا دا قاپاس قاماۋدان قۇتىلعانىما قۇلدىق ۇرىپ, ايەلگە: «ءلاپاي تاقسىر!» دەپ ىسكە كىرىستىم دە كەتتىم…
ەرسۇلتان ماعجان.
الماتى.