كەرنەيدەگى مۇڭ (اڭگىمە)

ونى ويناپ وتىرعان قارت مۋ­زىكانتتىڭ دۋدىراعان اپ­پاق ساقال-شاشى قۇددى ءبىر تاۋ­دان قۇلاعان قار كوش­كىنى­نىڭ سۋرەتىن اكەلەدى كوز ال­دى­ڭىزعا. ال قارتتىڭ قاسىندا سول «كوشكىننەن» تۇك تە قاي­مىقپاي, باسىنا اق بوكەباي ءشالى تارتقان شۇيكەدەي عانا كەم­پىرى وتىر. ونىڭ ۇستىندەگى سۇر پالتوسى كەزىندە جۇرت قى­زىعاتىنداي-اق ءساندى كيىم بولعانعا ۇقسايدى. بىراق قازىر ءوڭى ءتۇسىپ, جاعا-جەڭىنىڭ ۇشى قىرقىلىپ, ەسكىرىپ قالعانى كورىنىپ تۇر.

ەكەۋىنىڭ الدىندا اۋزى اشىق ەسكى قوبديشا جاتىر. وعان اندا-ساندا سىلدىر ەتىپ تيىن-تەبەن تۇسەدى. بۇل تىڭ­داۋشىلاردىڭ ولارعا دەگەن ريزاشىلىعى ما, اياۋشى­لىعى ما, ءتۇسىنۋ قيىن...

ەرلى-زايىپتى قارتتاردىڭ بۇگىن ارباتقا امالسىزدان شىق­­قانى, ءيا بولماسا, ەكەۋى بىردەي ۇيدە قۇر قاراپ وتىر­عانشا, كوشەدەن از دا بولسا تابىس تابۋعا بەل بۋعانى − ول دا بىزگە بەيمالىم.

ساقال-شاشى اپ­پاق مۋزىكانت اۋەلدە با­تىستىق كلاسسيكا­دان ءۇزىپ-ءۇزىپ ءبىراز اۋەن ورىندادى. تىڭ­داۋشىلارعا ال­ماتىنىڭ ارباتى ءبىر ساتكە ۆە­نانى ەلەس­تەتىپ, ودان سوڭ ءپا­ريجدى, ماسكەۋدى ەمىس-ەمىس ەسكە سالعانداي بولدى. اشىق جاتقان قوبديشاعا ارە­دىك-ارەدىك سىڭعىرلاپ ۇساق تەڭ­گەلەر ءتۇسىپ جاتتى.

كەنەت قارت بارشامىزعا تانىس, جانىمىزعا جاقىن, كوڭىلىمىزگە ىستىق «قازاق ءۆال­سىن» قۇي­قىل­جىتا جو­نەلدى.

ماي تۋسا, گۇلدەر شەشەك اتسا جازدا...

تىڭداعان جۇرتتىڭ قابا­­عى جازىلىپ, ءجۇزى جادى­راپ, جەل­توقسان ايىندا اياق اس­تى­نان كۇن جى­لىنىپ, اينا­لا­دا­­عى اعاشتار جاپىراق جايا باس­تاعانداي تاڭ-تاماشا كۇيگە بولەندى.

ارباتتىڭ بويىمەن اياڭداپ, قى­دىرىستاپ جۇرگەن كوپ اياق­تار كىدىرىپ, اۋەن توگىلگەن جاققا قاراي بۇرىلدى. ەسكى قوب­­ديشاعا ەندى سىڭعىرلاعان ۇساق تەڭگەلەرمەن قوسىلا شى­تىر­لاعان جاڭا بانكنوتتار دا تۇسە باس­تادى.

ۇرمەلى اسپاپتىڭ كەرنەيى­نەن ۇشىپ شىققان قازاق مۋ­زىكاسىنىڭ كلاسسيكاسى بيىك اسپانعا قاراي سامعاپ بارا جاتقانداي ءبىر قىزىق كورىنىس پايدا بولدى.

ايتكەنمەن, وسىناۋ كو­ڭىلدى اۋەن­نىڭ وزەگىندە دە مۇڭ بار ەدى. بىراق ول مۇڭنىڭ ۇر­مەلى اسپاپتىڭ كەر­نەيىنەن شى­عىپ جاتقانى, نە بولماسا, قارت مۋزىكانتتىڭ كوڭىلىنەن توگىلىپ جاتقانى بارشامىزعا جۇم­باق كۇيىندە قالا بەردى...

نۇرعالي وراز,

«ەگەمەن قازاقستان»