بەلگىلى رەجيسسەر قانو (قانىمبەك قاسىمبەكوۆ) ەكەۋمىز ءبىزدىڭ اۋىلدى جاياۋ ارالاپ كەلەمىز. قارسى الدىمىزدان كەزدەسە قالعان تانىس جىگىتتەر: «كانى, ۇيگە ءجۇرىپ, شاي ىشىڭىزدەر», دەيدى. بىراق ءبىز شىن كوڭىلىمىزدەن راقمەتىمىزدى ايتىپ, ءارى قاراي اياڭداپ كەتە بارامىز. كەنەت جاڭاعى شايعا شاقىرعان جىگىت سوڭىمىزدان داۋىستاپ: «كوكە, وندا كافەگە جۇرسەڭىزدەرشى!» دەپ قالادى.
قانو باسىن شايقاپ, ەزۋ تارتادى. سودان سوڭ: ء«وزىمىز قالادان دا, كافەدەن دە قاشىپ, وسىندا كەلگەن جوقپىز با», دەيدى.
مىنە, ءسويتىپ كوشەدە كەزدەسكەن بىرنەشە جىگىت اۋەلى ۇيىنە, سوسىن كافەگە شاقىرعان كەزدە قانو تاڭعالىپ: ء«اي, بۇلاردىڭ ءبارى نەگە كافەگە شاقىرادى؟» دەدى ويلانىپ.
مەن بولسام, «بىلمەيمىن» دەگەندەي يىعىمدى قوزعادىم.
– قىزىق ەكەن, – دەدى قانو.
تاپ وسى كەزدە قارسى الدىمىزدان باياعىدا-ا-ا مەنىمەن مەكتەپتە بىرگە وقىعان ءداشان (شىن اتى جايلىباي) شىعا كەلدى دە:
– و-وۋ, مۇندا قايدان اداسىپ جۇرسىڭدەر؟! – دەپ يىعىمنان قاپسىرىپ قۇشاقتاي الدى. – قانە, ۇيگە جۇرىڭدەر.
– راقمەت. جاڭا عانا قۇدا-قۇداعيدىكىنەن تويىپ تاماق ءىشىپ شىعىپ ەك.
– ولاي بولسا كافەگە جۇرىڭدەر! ءبىر-ءبىر كۇرىشكە سالقىن سىرادان تارتىپ-تارتىپ جىبەرەيىك.
– ءاي, – دەدى كەنەت قانو ماعان قاراپ ىشەك-سىلەسى قاتا ك ۇلىپ, – سول كافەگە بارساق, بارايىقشى!
– جاقسى. بارايىق.
ءبىزدىڭ جىگىتتەردىڭ كافە دەگەنى باياعى جازدىق كلۋبتىڭ جانىنان سالىنعان ۇياداي عانا باسپانا ەكەن. شاتىرى, ەسىك-تەرەزەسى قىزىل ءتۇستى سىرمەن سىرلانىپتى. ماڭدايشاسىندا «كافە» دەگەن جازۋى بار.
ىشكە كىردىك. جايعاسىپ وتىردىق. ءداشان مىرزا:
– وفيتسيانت! – دەپ داۋىستاپ, بويى سىرىقتاي ءبىر سارى بالانى شاقىرىپ الدى. – ال اكەلە بەر!
– ماقۇل, كوكە.
– مىنە, ءبىزدىڭ كافە وسىنداي! – دەپ جىميدى ءداشان.
قانو بولسا, ماعان قاراپ:
– سەن بۇرىن مۇندا بولىپ پا ەدىڭ؟ – دەدى اقىرىن عانا.
– جوق.
– قايدان بولسىن, – دەدى ءداشان. – بۇل ءبىزدىڭ مونتايداعى تۇڭعىش كافە. بىلتىر عانا اشىلدى.
ءيا, راس. ءبىزدىڭ مونتاي – مونتاي بولعالى اشىلعان تۇڭعىش كافە! سوندىقتان اۋىلعا كەلگەن قوناقتاردى كافەگە شاقىرۋ ەرەكشە قۇرمەت بولىپ ەسەپتەلەدى.
– مىنە, فيلم! –دەدى مۇنى ەستىگەن قانو ىشەك-سىلەسى قاتا كۇلىپ. – جىگىتتەر, مەنىڭ بار عوي مونتاي تۋرالى ءبىر تاماشا كارتينا تۇسىرگىم كەلىپ كەتتى!
اتتەڭ... تاعدىر ونداي كۇنگە جەتۋدى جازباپتى. ءبىزدىڭ مونتايدىڭ كافەسىن ءجيى-ءجيى ەسىنە الىپ, ريزا بولىپ, ول تۋرالى ستسەناري جازۋ كەرەك دەپ ەلپىلدەپ جۇرەتىن كوڭىلشەك قانو كۇندەردىڭ ءبىر كۇنىندە بۇل دۇنيەمەن ءۇن-ءتۇنسىز قوش ايتىستى دا, باقيلىق ساپارعا اتتانىپ كەتە باردى...
نۇرعالي وراز,
«ەگەمەن قازاقستان»