ورازانىڭ ىشىندە كوپتەن ات ءىزىن سالماعان اۋىلعا بارىپ قايتۋدىڭ ءساتى ءتۇستى. ەل شەتىنە ەنە بەرگەنىمىزدە ءۇش ۇيىقتاساق تۇسىمىزگە كىرمەيتىن جاڭالىقتىڭ ۇلكەنى الدىمىزدان شىقپاسى بار ما.
اۋىلداعى ەت جاقىن تۋىستان قالعان, ايلاپ-جىلداپ ءبىر بارعاندا اتباسىن تىرەيتىن جالعىز اعايىن – نەمەرە اعامىز اۋدان ورتالىعىنا قونىس اۋدارعالى قامدانىپ جاتىر ەكەن. ءۇي-ورمانىن ساتىپ تا ۇلگەرىپتى. ساۋداسىنىڭ ءساتى دىتتەگەن جەرىنەن شىقپاعان بولۋى كەرەك, قاباعى قاتۋ. ەندى قايتسىن, «مال اشۋى-جان اشۋى» دەگەن ەمەس پە.
– الۋشىلار ەرتەڭ بۇزىپ الىپ كەتەدى, قاراعاشتىڭ ساۋ قاراعايىنان قيىپ تۇرىپ سالىپ ەدىم, امال قانشا, – دەپ كۇرسىندى نەمەرە اعام,– قورا-قوپسىنى دا قوسا الاتىن بولدى. وتىن قىلماسا, قۇرىلىسقا جارامايدى عوي. تەك شەتكى قوي قورانى قالدىردىم.
اعامنىڭ بۇل شەشىمىنە اۋەلى تاڭعالعانىم دا راس. بار مۇلكىن ساتقاندا, جالعىز قورانى كوشكەن ءۇيدىڭ جۇرتىندا قالقايتىپ قويىپ نە ىستەمەك؟ مەنىڭ توسىرقاعانىمدى سەزدى مە, جۇمباقتىڭ شەشۋىن ءوزى ايتتى.
جازدا ۇنەمى ەسىگى اشىق تۇراتىن قوي قوراسىنىڭ جۋان تەرەكتەن سالىنعان ارقالىعىنا قارلىعاش ۇيا سالىپتى. قىزىقتاپ بارىپ كوردىك. بالا كەزىمىزدە كوپ كورگەن, قىل مەن قىبىردى ارالاستىرا, ساز بالشىقتان بەرىك ەتىپ سالعان قارلىعاشتىڭ ۇياسى كوزىمىزگە جىلى ۇشىرادى. ەكى قارلىعاش شيق-شيق ەتىپ ۇشىپ ءجۇر. بىرەسە قوراعا كىرەدى, بىرەسە ۇياسىنىڭ جيەگىنە قوناقتاپ وتىرادى. ءسۇپ-سۇيكىمدى. تىنىمسىز شىرىلدايدى. شاماسى ۇياداعى جۇمىرتقالارىن ادامداردان قورىعان تۇرلەرى.
– قارلىعاش جوعالىپ كەتكەلى نە زامان. كوپتەن بەرى كورىپ تۇرعانىم وسى, – دەيدى نەمەرە اعام, – بۇل قورانى قوسا ساتسام, ۇياسىن بۇزىپ تاستايدى عوي. سوسىن ساتپادىم.
تابيعاتتىڭ تىنىسىن اڭعارا جۇرەتىندەردىڭ ايتۋىنا قاراعاندا, ەرتەرەكتە كەز كەلگەن اۋىل-ايماقتا شىبىن-شىركەي اۋلاپ, قاپتاپ جۇرەتىن قارلىعاشتاردىڭ جوعالىپ كەتۋىنىڭ ءوزى ءبىر جۇمباق. بىلەمىن دەيتىندەردىڭ ايتۋىنا قاراعاندا, ادال قۇستىڭ اۋىپ كەتۋىنە ەگىستىك القاپتاردى وڭدەيتىن حيميالىق تىڭايتقىشتاردىڭ جويداسىز كوپ سەبىلۋىنەن بولسا كەرەك-ءتى. ەندى بىرەۋلەردىڭ ايتۋىنا قاراعاندا, اۋىل ادامدارى بۇرىن جاز بويى اشىق-تەسىك جاتاتىن قورا-قوپسىسىنىڭ ەسىگىن قارلىعاش تۇگىل جەل وتپەيتىندەي ەتىپ قىمتاپ الۋىنان. ويتكەنى سوڭعى كەزدە ۇرى-قارى كوبەيىپ كەتكەن. ونىڭ ۇستىنە پەيىل دە ءدال باياعىداي ەمەس.
اۋىلدان اتتانىپ بارا جاتىپ نەمەرە اعامنىڭ نيەتىنە رازى بولدىم. جۇدىرىقتاي ءبىر قۇستىڭ, ونىڭ بولاشاق ۇرپاعى – بالاپاندارى ءۇشىن قوراسىن ساتپاي, يەن تاستاپ بارادى. اۋىلداعى ادامنىڭ پەيىلى تارىلدى دەگەندەردىڭ ءۋاجى بەكەر ەكەن. تارىلسا وسىلاي جاسار ما ەدى.
بايقال ءبايادىلوۆ,
جۋرناليست