ءۇش شال دايىن با؟
جىل باسىندا اكىمدەر اتقارعان جۇمىستارى جونىندە حالىق الدىندا ەسەپ بەرەتىندىگى قالىپتاسقان ءداستۇر. الايدا, باسشىلىق جاساپ جۇرگەن جىگىتتەر تەك ماقتانۋ جاعىنا بار دا, سىن-ەسكەرتپە, ۇسىنىستى تىڭداعىسى كەلمەي, كوزبوياۋشىلىققا سالىنادى. بىرەۋ-مىرەۋ ساۋال قويا قالسا, قاراماعىنداعىلاردى «دۇرىس جۇمىس ىستەمەدىڭ» دەپ ءتۇتىپ جەۋگە بار. سوندىقتان اۋىلداعى جاعىمپازدار باسشىسىنان ءسوز ەستىمەۋ ءۇشىن ارنايى دايىندىق جاسايدى. سونداي جينالىستىڭ الدىندا اۋىل اكىمى كومەكشىسىنەن: – ءۇش شال دايىن با؟ – دەيتىن كورىنەدى. اناۋ دا جىلپوس بولسا كەرەك: – ءيا, باسەكە, دايىن. ءۇش شالدىڭ بىرەۋى جاۋابى دايىن ساۋالدى قويادى, ەكىنشىسى تىلەك ايتادى, ءۇشىنشىسى باتا بەرەدى, – دەپ لىپ ەتە قالدى.ادەمى زامان
جاڭاقورعان اۋدانىندا ۇزاق جىلدار بويى مەكەمەلەردە باسشىلىق قىزمەت اتقارعان تاستەمىر جۇزباەۆ اعامىز سوزشەڭ كىسى ەدى. بىردە ەسىك الدىندا اينالادا بولىپ جاتقان جاعىمدى شارۋالارعا قاراپ وتىرىپ, كوڭىلى مارقايىپ: – شىركىن-اي, جاڭا مەكتەپتەر سالىنىپ جاتىر, ساۋلەتتى بالاباقشا عيماراتى انە! اۋدانداعى اۋرۋحانامىز قانداي كورىكتى! جولدار تاقتايداي تەگىس, تۇنگى جارىعى سامالاداي! وسىنداي كەرەمەتتەردى, ادەمى زاماندى كورىپ وتىرىپ, ءتىپتى, جاسىڭ توقسانعا كەلسە دە ولگىڭ كەلمەيدى, – دەگەن ەكەن.ۇرىشكە ەمەس, كۇرىشكە...
اقىن ادىربەك سوپىبەكوۆتىڭ اۋداندىق گازەتتىڭ رەداكتورى قىزمەتىندەگى كەزى بولسا كەرەك. بىردە باستىعىنىڭ كابينەتىنە كىرە بەرگەن حاتشى قىز رەداكتوردىڭ ۇستەل سۋىرماسىنداعى زاتتارىن ءارى-بەرى اقتارىپ, ءبىر نارسەسىن تابا الماي الاسۇرىپ وتىرعاندىعىن كورەدى. – اعاي, ۇرىشكە ىزدەپ جاتىرسىز با؟ – دەيدى حاتشىسى كومەكتەسكىسى كەلىپ. رەداكتور ۇندەمەستەن الگى ارەكەتىن جالعاستىرا بەرسە كەرەك. قىز ساۋالىن تاعى دا قايتالايدى. سوندا ادەكەڭ: – ۇرىشكە ەمەس, كۇرىشكە, – دەپتى داۋسى تارعىلدانا شىعىپ. ازىرلەگەن نۇرماحان ەلتاي قىزىلوردا وبلىسى