بىرلىك تۋى – ءبىزدىڭ تۋ (ەلباسىمەن سىرلاسۋ)

ەلباسىمىزدىڭ كۇنى-ءتۇنى تىنباي, ماڭگىلىك ەلىمىز ءۇشىن جاساعان ۇلى ىستەرىنەن حاباردار بولعان سايىن, مەكتەبىمنىڭ, بيىلعى تۇلەكتەردىڭ, دوستارىمنىڭ اتىنان العىسىمدى قالاي جەتكىزە الامىن دەگەن ويعا باتامىن. ارمان قاناتىن بايلاپ الىپ, كەيدە ەلباسىمىزبەن كەزدەسىپ, ديدارلاسقىم كەلەدى... جارقىن ءومىر... باقىتتى بالا­لىق ساتتەر... اسا مارتەبەلى ەلباسى! ءسىزدى تەلەديداردان كورىپ وتىرىپ, كەيدە تاڭ قالامىن. «ءبىزدىڭ پرەزيدەنتىمىز وتە كوپ جۇمىس اتقارادى, الايدا بارلىعىنا قالاي ۇلگەرەدى ەكەن؟», – دەپ ءوز-وزىمە سۇراق قويامىن. سونداعى ءتۇسىن­گەنىم, ءسىزدىڭ بويىڭىزدا ۇلكەن قاسيەت بار ەكەن. ول قاسيەت ارداقتى اناڭىزدىڭ اق سۇتىمەن دارىعان دەپ ويلايمىن. نۇرسۇلتان اتا, ءسىز بۇگىن بۇكىل الەمگە تانىلعان تۇلعاسىز. ەلىمىز­دىڭ كوشىن باستاپ جۇرگەن كوشباسشىسىز. ەلىمىزدىڭ باعىنا تۋعان كەمەڭگەر, داناسىز. سولاي بولا تۇرسا دا, ءسىز جۇرەگى دارحان, كوڭىلى بالاداي, اۋىلدى اڭسايتىن قازاقتىڭ قارا دومالاق بالاسىسىز. ونى مىنا جازباڭىزدان اڭعاردىم. وقىپ وتىرىپ, ەرەكشە تولعاندىم... «...بالا كەزىمىزدە مەكتەپكە بارا جاتقاندا, كەڭ كوشەنىڭ بويىندا كەڭەسىپ, وتكەن-كەتكەننىڭ سالەمىن ساتىمەن الىپ, باتاسىن بەرىپ, باقى­تىڭدى ۇستەپ وتىراتىن قاريالاردى كوپ كورە­تىنبىز. ولاردىڭ الدىن كەسىپ وتپەي, توقتاپ, نازارىن اۋدارىپ, اۋزىمىزدى تولتىرىپ «اسسالاۋماعالەيكۇم» دەپ امانداسىپ, سونان سوڭ كوپتەن كۇتكەن كەرەك ءىستى تىندىرعانداي بولىپ, شاتتانا جۇگىرىپ بارا جاتاتىنبىز...». قانداي ادەمى كورىنىس!.. مەنىڭ كوز الدىمنان باقىتتى بالالىقتىڭ التىن بەسىگىندە تەربەلگەن, ارقاسىنا كىتاپ تولى اجەسى كەستەلەپ تىگىپ بەرگەن دورباسىن اسىنعان, سىرما شالبار كيگەن, ونىڭ قالتاسىنداعى اسىق-ساقالارمەن ماقتانىپ, قاريالارىن قازىناعا بالاپ بارا جاتقان ءبىر توپ وقۋشى-بالالار ەلەس بەردى... نۇرسۇلتان اتا, سەنەسىز بە, سول شاتتانعان بالالار ىشىنەن مەن ءسىزدى بىردەن تانىپ قويدىم. شىن ايتامىن. ءسىزدى «مەنىڭ بالالىق شاعىمنىڭ اسپانىنان» كوردىم عوي... مەن دە بۇگىن كۇندەگىدەي مەكتەپكە بارا جاتىرمىن. اينالامنىڭ ءبارى اسەم. ادەمى عيماراتتار كوز تارتادى. نۇرسۇلتان اتا, ءسىز تۋعان ولكە – جەتىسۋ جەرى كۇننەن-كۇنگە قۇل­پىرىپ بارادى... نۇرسۇلتان اتا, بالالىق شاق­تىڭ اسپانى دەگەن عاجاپ ەكەن! بالالىق شاقتىڭ جولدارى, ءسىز ايتقانداي, ۇلكەن-ۇلكەن باقىت جولدارىنا باستايدى... بىرەۋدى ىزدەيسىڭ, بىرەۋدى جوعالتاسىڭ, ەڭ باس­تىسى, باقىتتى شاقتىڭ ءتاتتى ەلەسى سانادان وشپەسە كەرەك... تاعى دا بىلاي دەپ جازىپسىز, نۇرسۇلتان اتا: «...قازىر دە, جولىم تۇسكەندە, سول باياعى بالاڭ سۇرلەۋمەن تاعى دا ءجۇرىپ وتكەندى ۇناتامىن. سول كەزدە ءار ءۇيدىڭ الدىندا وتىرعان اق ساقالدى ابىز قاريانى, اق جاۋلىقتى ءاز انالاردى تاعى دا كورەم بە دەپ ەلەڭدەيمىن... سولارمەن بىرگە كەتكەن قيماس شاق – بالالىق بالداۋرەندى بۇگىنگى ۇلانداردىڭ بويىنان كورەمىن بە دەپ, كوشەدە جۇگىرىپ بارا جاتقان بۇلدىرشىندەردىڭ سوڭىنان ۇزاق قاراپ قالاتىنىم بار...». ارينە, كورە الاسىز, نۇرسۇلتان اتا! ول – ءبىز عوي! قيماس شاق – بالالىق بالداۋرەنىڭىز ءبىزدىڭ بويىمىزدا ساقتالعانىنا ەش كۇمانىڭىز بولماسىنشى... ءار ءۇيدىڭ الدىندا وتىرعان اق ساقال­دى ابىز قاريا مەن اق جاۋلىقتى ءاز انا­لاردى دا كورە الاسىز... ولاردىڭ قاتارىندا مەنىڭ سۇيىكتى اتام مەن اجەم دە بار... تەك, سىزدەن ءبىر وتىنەرىم – جە­تىسۋعا ءجيى كەلىپ تۇرىڭىزشى... ءسىزدى تاۋەلسىزدىكتىڭ تال بەسى­گىن­دە تەربەلگەن ۇل-قىزدارىڭىز, ءسىز­دىڭ باقىتتى بالالىق شاعىڭىز كۇتەدى... ءبىز قازىر ەسەيدىك. از ۋاقىتتان سوڭ التىن ۇيا – مەكتەبىمىزبەن قوشتاسامىز. ءبىزدىڭ ۇرانىمىز, ءسىز ءوزىڭىز ايتقان­داي: «ەلدىڭ كۇشى – بىرلىكتە». بۇل سوزىڭىزدە ۇلكەن ءمان, ماعىنا بار. راسىندا دا, بارلىعىمىزدىڭ باستى ۇستانىمىمىز بىرلىك بولۋى كەرەك. ءبىز – جاس ۇرپاق بىرلىكتى تۋ ەتىپ ۇستاساق, ۇلكەن جەتىستىكتەرگە جەتەمىز. ەلدىڭ تىرەگى دە, بولاشاعى دا – بىزدەرمىز. نۇرسۇلتان اتا, ءسىزدىڭ جيىرما بەس جىل ىشىندە تاۋەلسىز قازاق­ستانعا قوسقان ۇلەسىڭىز دە, سىڭىرگەن ەڭبەگىڭىز دە سانسىز. قازاق ەلىنە بەرگەن سەرتتەي ءسوزىڭىز بەن سەرپىندى ءىسىڭىز ءارى قاراي جالعاسا بەرەتىنى ءسوزسىز! ءجاميلا باحتيارقىزى, تالدىقورعان قالاسىنداعى №9 ورتا مەكتەپتىڭ 11 «ءا» سىنىپ وقۋشىسى الماتى وبلىسى