قالاي كەلدىك بۇل جەرگە,
قالاي جەتتىك بۇل كۇنگە,
قازاق ەلى جۇماققا مەكەن دەۋگە مۇمكىن بە؟!
قازاق ەلى توزاقتىڭ شەگى دەۋگە بولا ما,
سويلە, سويلە, ەندەشە,
قىزىل ءتىلىم, ىركىلمە!
اتا جاۋدى قاشىرعان,
بابا داڭقىن اسىرعان,
قاس دۇشپانىم باس ۇرعان
كۇندەر ءوتتى باسىمنان,
قارسى الدىمنان جەل تۇرىپ,
قالدىم قازىر ەنتىگىپ,
اسامىن دەپ كەلگەندە جيىرماسىنشى عاسىردان.
نە جەتەدى جالعاندا ءدۇنيا سىرىن بىلگەنگە,
جۇلدىزدارعا كوز تىكتىم سۇتتەي جارىق تۇندەردە.
شىمىلدىعىم قۇرۋلى, تۋىرلىعىم ءتۇرۋلى,
وتكەن كۇننەن بەلگى بوپ جەتتى ءبىزدىڭ كۇندەرگە.
وتكەن كۇننەن بەلگى كوپ, انا ءتىلىم – قازىنام,
سەنى جۇتسام بالدايىن, سىرقاتىمنان جازىلام.
جاقسى ءسوزدى سوندىقتان جاتپاي-تۇرماي ىزدەيمىن,
بال اراسى سەكىلدى ءومىرىمنىڭ جازىنان.
سىرت اينالىپ ءبىر كۇندە دوس-جاراندار ۇعىسقان,
كۇندەر جەتتى سۋىسقان, قايىر كەتتى تۋىستان,
ۇمىت قالىپ وسيەت, جيىلدى دا قاسىرەت,
سۇتپەن سىڭگەن قاسيەت شىعىپ كەتتى ۋىستان.
اكە ءتىلىن ۇل الماي, شەشە ءتىلىن قىز الماي,
بالامىزبەن تىلدەستىك وزگە تىلدە قىزارماي,
ەندى وتىرمىز ءوزىمىز تاستاي قىلىپ قاتىرعان
كوبە-قاردى سوگە الماي, قالىڭ مۇزدى بۇزا الماي.
جولبارىستاي قايراتتى, ارىستانداي ايباتتى
ەرلەرىمدى ەزدەر كەپ اباقتىعا ايداتتى.
ارىپ-اشقان حالىققا ءنار بەرەتىن جان قالماي,
پىسكەن ءسۇتتىڭ بەتىنەن قالقىپ الدى قايماقتى.
ەندى كورسەم ەڭ الىپ بايتەرەكتەر سىر تۇنعان,
بۇتاقتارى تونالىپ, تامىرلارى قىرقىلعان,
كۇنىم تۋدى دەسەم دە, جالباڭداعان جىمىسقى وي
«امان ءجۇر دەپ بۇل نەگە؟» – ابالايدى
سىرتىمنان.
جالعان سىرىن بىلسە دە, كوكىرەگىندە مىڭ ارمان,
ءوزىن ۇقپاي جۇرسە دە, وزگەلەردى ۇعا العان,
كورگەن ءومىر ازابىن بالا مىنەز قازاعىم
جىلاندى دا ۇيگە ەنگەن ايران قۇيىپ شىعارعان.
ءسويتىپ ءجۇرىپ قازاقتىڭ ماڭدايىنان كۇن تۋدى,
وداق دەگەن ولاقتىڭ تار استارى جىرتىلدى.
كورسەتە الماي قارسىلىق جاتقان شالعىن جانشىلىپ
بويىن تىكتەپ, قايتادان تىرشىلىككە ۇمتىلدى.
قايتا كوكتەپ, كوگەرىپ, جاپىراق جايىپ ءتىلىمىز,
تەرەزەمىز تەڭەلىپ, كوككە جەتتى ءۇنىمىز,
جالپاق جاتقان جالعاندى كوكتەي وتكەن ءتىرىمىز,
كوپ حالىقتىڭ ءپىرىمىز, از حالىقتىڭ ءبىرىمىز.
بيلەپ-توستەپ جۇرگەننىڭ سىپىرىلدى پەردەسى,
دوڭگەلەنگەن جەردە وسى توقتاماسىن ەل كوشى.
قايتا اينالىپ قازىعىن ورالعاندا قازىنام,
شاشۋ بولىپ شاشىلدى قازاعىمنىڭ تەڭگەسى.
تاۋەلسىزدىك الماتىنىڭ الماسى ەمەس توپ ەتكەن,
ماتا دا ەمەس ارتىلعان سوڭ كەسىپ بەرگەن ەتەكتەن.
تار جول, تايعاق اسۋلاردا جۇرگەن ءىزىن مۇز ەتكەن,
جالعىزاياق تالاي سوقپاق جولاۋشىنى جۇدەتكەن,
تاۋەلسىزدىك بابامىزدىڭ اڭساپ وتكەن مۇراتى,
قاتال قىستا, سارى ايازدا تابانىنان سىز وتكەن.
تاۋەلسىزدىك – تاماشا ءسوز جارىپ شىققان ءجۇرەكتەن.
ەسىم حان مەن قاسىم حاننىڭ ەسكى, قاسقا جولدارى,
ابىلاي مەن كەنە حاننىڭ جەر قايىسقان قولدارى.
شاكارىمنىڭ تورىعۋى,
قۇرمانعازى ارمانى,
ماحامبەتتىڭ بۇلقىنۋى جارالى اڭداي تورداعى,
مۇنىڭ ءبارى ۇلكەن ىسكە دايىندىقتاي الداعى,
تاۋەلسىزدىك اسۋىنىڭ باتپان-باتپان سالماعى,
تاۋەلسىزدىك – ەركىن ەلدىڭ تاستاي بەرىك قورعانى!
تاۋداي تالاپ, قايرات قىلعان كىسى بولسا تىربانار,
تاۋەلسىزدىك – قاينار كوزى جاڭا اشىلعان جىلعالار.
ەلدىڭ ءجۇزى تاۋەلسىزدىك ساۋلەسىمەن نۇرلانار,
كوزدىڭ جاسى قاريانىڭ جانارىنان سىرعانار,
جەلى ۇدەگەن جەلتوقساندا ايبار بەرگەن تۇلعالار,
ءبىر جۇتىم سۋ, ىزدەپ كەلگەن كىسى بولسا, ءبىر قانار,
تاۋەلسىزدىك!
بۇل ماڭگىلىك تاقىرىپ قوي جىرلانار!
اقىلبەك شاياحمەت.