فاريزانى بىلمەيتىن جان كەمدە-كەم شىعار. اقىن فاريزانى! بىردە اقىن-انانىڭ مەيىرىم-شاپاعاتىن كورگەن اداممەن دامدەس بولعانىم بار. ءوزىن گۇلنارمىن دەپ تانىستىرعان ەتجەڭدى, اققۇبا كەلىنشەكتىڭ كاسىبى – شاشتارازدىق. مارقۇم فاريزانىڭ شاشىن ۇنەمى وسى گۇلنار تۇزەتەدى ەكەن. «ءتۇسى سۋىقتاۋ كورىنگەنىمەن, جانى جۇمساق, كوڭىلى قامقور ەدى, ول كىسى شاشتارازعا كەلگەن كۇن ءبىز ءۇشىن مەرەكە بولاتىن. رۋحاني بايىتىپ كەتەتىن. شىنىن ايتسام, ادەبيەتتەن الىس مەنىڭ ساناما ولەڭنىڭ قۇدىرەتىن سىڭىرگەن دە سول كىسى. قازىر جۇمىستان كەلگەن سوڭ كەمىندە ءبىر ولەڭ وقۋدى ادەتكە اينالدىردىم» دەپ سول كۇندەردى ساعىنىشپەن ەسكە الادى شاشتاراز. «بالام اسقار ۇيلەنىپ, ەكى اي بۇرىن بيلەتتى تابىستاپ, تويعا شاقىردىم. بارامىن», دەدى. ىشتەي كوڭىل-نيەتىنە ريزا بولىپ جۇردىك. ويتكەنى, قازاقتىڭ فاريزاسى كەلمەك. توي بولادى دەگەن كۇنى اپانىڭ كەلىنى قوڭىراۋ شالدى. «تاتە, انامىزعا ءسىز ءوزىڭىز ايتىپ توقتاتپاساڭىز, تويعا بارۋىم كەرەك», دەپ بوي بەرمەي وتىر. سىرقاتى ۇدەپ كەتتى. ۋكولمەن عانا جانىن شاقىرۋدا», – دەپ ءوتىنىش ايتقان سوڭ ول كىسىنىڭ ماعان دەگەن كوڭىلىنىڭ تۇزۋلىگىن, ونى جاقسى بىلەتىنىمدى, وكپەمنىڭ جوق ەكەنىن جەتكىزىپ قوڭىراۋ شالدىم. بىراق «بولمايدى, بالاما بارىپ باتا بەرىپ كەتۋىم كەرەك», – دەپ تابانداپ وتىرىپ العان سوڭ, العاشقى تىلەك كەزەگىن الاتىنىن ايتىپ لاجسىز كونۋىمە تۋرا كەلدى. فاريزا اپاي كىرىپ كەلگەندە جينالعان جۇرت ءدۇر كوتەرىلىپ قول شاپالاعىمەن قوشەمەت كورسەتتى. اقىن انام اق تىلەگىن ارنادى, جاس جۇبايلارعا ءباتۋالى باتاسىن بەردى. بالالارىم وسى كۇندەرى سول جارتى-اق ساعاتتىق ءساتتى اۋىزدارىنان تاستاماي ايتىپ كەلەدى. تويدى تارقاتىپ بولعاننان كەيىن حابارلاسامىن عوي دەپ جۇرگەنىمدە, قاھارلى قاڭتاردا قارالى حابار ەستىدىم.
سول كۇنى اپامەن تانىسقان سوناۋ 2002 جىلدان بەرگى عۇمىر كوز الدىمنان كينوتاسپاداي سىرعىپ وتە بەردى. جەلتوقسان مەن اباي كوشەسى قيىلىسىنداعى پارلامەنت ءۇيى بولاتىن. مەن سوندا شاشتاراز بولىپ ىستەيتىن ەدىم. ءبىر كۇنى فاريزا اپاي كىرىپ كەلدى. – قىزدار كەمپىردىڭ شاشىن كىم تۇزەيدى؟ – دەدى جان-جاعىن شولا قاراپ. – مەنىڭ قولىم بوس ەدى, كەلىڭىز اپاي, – دەپ قۇراق ۇشتىم. سول كەزدە ول كىسىنىڭ اقىن فاريزا ەكەنىنەن بەيحابار ەدىم. «شەبەردىڭ ينەسى دە ىلكىمدى بولادى, قايشى قولىڭدا وينايدى ەكەن», دەپ كوڭىلىمدى ءبىر كوتەرىپ, ءجون سۇراي باستادى. – ءسىڭلىم بولدىڭ, – دەدى اقىرىندا. شىنىندا, كەيىننەن تۋعان اپا-سىڭلىدەي بولىپ كەتتىك. كورمەسەك ساعىنامىز. سونداي ساتتەردە كولىك جىبەرىپ ۇيىنە الدىرىپ سىرلاساتىنبىز. – ءۇيىڭ بار ما؟ – دەدى بىردە. 4 جان قۋىقتاي ءبىر بولمەلى جاتاقحانادا تۇراتىنىمىزدى ايتتىم. – يپوتەكا دەگەن تۇرعىن ءۇي جۇيەسى جۇزەگە اسىرىلىپ جاتىر. سوعان تالپىنساڭ قايتەدى, نەسيە ۇزاق مەرزىمگە بەرىلەتىن كورىنەدى. قارجىدان قىسىلما, كوپتەپ كومەكتەرمىز, العاشقى جارناسىن تولەسەڭ بولدى, دەپ قولىما قوماقتى اقشا ۇستاتتى. كەيىن سول اقشانى قايتارىپ ەدىم, المادى. «ۇيىڭە كورىمدىگىم!» – دەدى. تاعى بىردە كەشكە قاراي ايدىڭ-كۇننىڭ امانىندا ەكى كوزىم تاس قاراڭعى بولىپ, كورمەي قالدى. جان ۇشىرعان قىزىم جەدەل-جاردەم شاقىرىپ, اۋرۋحاناعا ءتۇستىم. سول كەزدە فاريزا اپانىڭ قوڭىراۋ شالىپ قالماسى بار ما؟ ءمان-جايدى ۇققان اپام قۇستاي ۇشىپ كەلىپ قامقورلىعىن كورسەتتى.
تاياۋدا عانا فاريزا اپانىڭ قايتقانىنىڭ 3 جىلدىعىنا بالاسى الماس ۇيىندە قۇدايى-اس بەرىپ, قۇران وقىتتى. مارقۇمنىڭ قاسيەتتەرىن تىلگە تيەك ەتكەن جينالعاندار وشاعىنىڭ وتىن وشىرمەي وتىرعان بالالارىنا ۇزاق عۇمىر تىلەپ, قول جايىپ, بەت سيپادى. «ورنىندا بار وڭالار» دەگەن وسى ەكەن», دەپ شاشتاراز گۇلنار اپپازوۆا ءسوزىن اياقتاپ, اۋىر كۇرسىندى.
قاراپايىم جاننىڭ وسىناۋ اڭگىمەسىنەن فاريزا اپايدىڭ ومىردە وتە قاراپايىم, قاشاندا ادام بالاسىنا كومەك قولىن سوزۋعا دايىن تۇراتىن جاناشىر جان بولعانىنا تاعى ءبىر كوز جەتكىزدىك.
ايتقادىر تىلەۋوۆ