وزىنەن كەيىن ۇلاعاتتى ۇرپاق قالدىرۋ قاي قازاقتىڭ دا ارمانى. شاڭىراقتىڭ شاتتىعى, ەرتەڭگى يەسى – ۇل. سوندىقتان, التىن باستى ون قىزدان باقا باستى ءبىر ۇل ارتىق. اتام زاماننان ساناعا سىڭگەن تۇسىنىك بۇل. وسى تۇسىنىكپەن وسكەن زەينەپ اجەنىڭ ومىردەگى ءبىر وكىنىشى – پەرزەنت تۋرالى تىلەگىندە ەدى. ول زاماندا قازاق قىزى ءوز باقىتىن ءوزى ىزدەپ سابىلمايدى. قىزدى ايتتىرىپ, قۇدا ءتۇسىپ, ەسكى داستۇرمەن ەكى جاق قۇيرىق-باۋىر اساسىپ ءدۇبىرلى توي وتەدى. «ايەل باقىتىن» ىزدەپ سابىلىپ جۇرگەن ەشكىم جوق, بارعان جەرىندە باعى اشىلىپ, تاستاي باتىپ, سۋداي ءسىڭىپ جاتاتىن. مىنەزىمىز كەلىسپەيدى ەكەن دەپ, اجىراسىپ جاتۋ اتىمەن جوق. ۇيلەنگەن ۇل دا, تۇرمىسقا شىققان قىز دا اللانىڭ بۇيرىعى دەپ قوساعىمەن قوسا اعارۋعا بار كۇشىن سالاتىن. زەينەپ اجەمىز دە قازاقتىڭ كوپ قىزىنىڭ ءبىرى سەكىلدى, اتام زاماننان جازىلىپ قويعان, وسى ستسەناري بويىنشا قۇتتى ورنىنا قونعان. بارعان جەرى داۋلەتتى اۋىل بولاتىن. تۇسكەن ءۇيى دە اۋقاتتى ادامدار. جالعىزىمنىڭ جالعاسىن وسىدان كورەمىن دەپ, اتاسى دا, ەنەسى دە كەلگەن كۇننەن قامقورلىعىنا الىپ, كەلىن ەكەنىن ۇمىتتىرىپ جىبەردى. كۇيەۋى – ءبىر اتادان جالعىز ۇل, اكە مەن شەشەنىڭ كوزىنىڭ اعى مەن قاراسى. ەڭسەگەي بويلى, قاقپاق جاۋىرىندى, سوعان وراي اۋىر مىنەزدى, ادەمىشە كەلگەن جىگىتتىڭ تورەسى ەدى. بەتىنەن قاقپاي وسىرگەن ەركەلىك اقىلدى ۇلدىڭ باعىنا اينالعان – كەيبىر اقىماقتارشا ەركىندىگى ەسەرسوقتىققا ەمەس, ادىلەتكە جانى قۇمار وتكىر مىنەزگە ۇلاستى. جاراتىلىسىنان ءتىرى جانعا قياناتى جوق تىلەۋجان اينالاسىنداعى ادىلەتسىزدىككە دە توزە المايتىن. كوپ سويلەمەگەنمەن, وزبىرلىق كورسە, كىم بولسا دا بەتىنە قارامايتىن, سوزگە توقتاماسا, جۇدىرىعىنا جۇگىنەتىن. وسى مىنەزى ءۇشىن كەيبىرەۋلەر كۇڭكىلدەگەنمەن, كوپتىڭ العىسىنا بولەنىپ جۇرگەن جىگىت ەدى. جار ءسۇيىپ, وتباسىلىق ءومىردىڭ عاجايىپ الەمىنە ەنىپ كەتكەن زەينەپ باقىتتان باسى اينالعانمەن, ەسىنەن اداسقان جوق. قۇدايدىڭ ءوزى بەرە سالعان باقىتتى كۇندەرىنىڭ ءار ءساتىن باعالاۋعا تىرىستى. اتا-ەنەگە دە, سۇيگەن جارعا دا لايىقتى قىلىقپەن ەرەكەلەي ءجۇرىپ, بارشانى باۋىرىنا تارتتى. بۇكىل اۋىلعا «اينالايىن كەلىن» اتانىپ, اينالاعا جاقسى اتاعى جايىلدى. ەندىگى ارمان شەكەسى تورسىقتاي, كۇيەۋىنە تارتقان ۇلداردى بىرىنەن كەيىن ءبىرىن تۋىپ, وسى اۋلەتتى ءبىراجولا باقىتقا كەنەلتۋ. بۇل قۋانىشتىڭ دا اۋىلى الىس ەمەس سياقتى. العاشقى اياعى اۋىرلىقتىڭ بەلگىلەرى بىلىنە باستادى. اتا مەن ەنە: «ە, اللا ءوزىڭ قولداي گور!» – دەپ, ەكى سوزدەرىنىڭ ءبىرىن جالبارىنۋعا ارناپ الدى. وسىلايشا ايى-كۇنى جەتىپ, العاشقى نارەستە شىر ەتىپ دۇنيە ەسىگىن اشتى. شەكەسى تورسىقتاي ۇل ەمەس, دۇنيەگە قىز بالا كەلدى. اۋىل ايماق قۋانىپ, بەسىك توي جاسالدى. اعايىن: «قىز بالامەن وتباسىنا بەرەكە كەلەدى, ارتىنان ۇل تۋسىن!» – دەپ, باتا-تىلەكتەرىن جۋدىرىپ تاراستى...
ارادا جىلدار ءوتىپ جاتتى... زەينەپتىڭ قۇرساعى قۇر بولعان جوق – ءجيى كوتەردى. ءبارى امان-ەسەن ءوسىپ, الدى بويجەتىپ كەلەدى. جاۋقازىنداي كوزدىڭ جاۋىن الاتىن سۇيكىمدى كىلەڭ قىز بالا. ءبىرىن-ءبىرى ويناتىپ, شاماسى جەتكەنى شەشەسى مەن اجەسىنە سەرىك بولىپ, وتباسىنىڭ دۋمانى قىزىپ, بەرەكەسى شالقىپ-اق تۇر. تەك جالعىز ۇلدان قالار تۇياق بولماعانى اكە مەن شەشەنىڭ دە, ەردىڭ دە كوڭىلىندە ءتۇيىن بولىپ تۇرىپ العانداي. ءجيى كۇرسىنەتىن بولدى. ءار جولى شىر ەتكەن ءسابي دۇنيە ەسىگىن قىز بولىپ اتتاعان سايىن ءۇمىت ءجىبى ءبىر ۇزىلەدى. ول از بولعانداي سوعىس باستالىپ, ۇلىنا شاقىرتۋ كەلىپ تۇر. جارىقتىق شال: «بولىپ قالار..!» دەگەن ۇرپاقتان ءبىرجولا كۇدەر ءۇزدى. ەندىگى دارمەنى تەك سابىر ەتىپ, ىشتەي تۇيىلۋگە عانا جەتتى. ۇلىن قاتتى قىسىپ قۇشاقتاپ تۇرىپ: « ۇلىم, سوڭعى تىلەگىم «قورقاق» دەگەن اتقا قالىپ جۇرمە!» – دەگەن كۇرسىنىپ. سوعىستىڭ ءتۇرى جامان, كەتكەندەردەن ءتىرى قالعاندارى از. ەندى ىشتەي, اۋلەتتىڭ كەلەشەگى ۇزىلەر ساتتە سوڭعى ۇرپاق ءومىرىن ەرلىكپەن اياقتاعانىن عانا تىلەپ تۇر. ءسال ەزۋ تارتىپ جىميعان تىلەۋجان: «اكە, الاڭ بولماڭىز!» – دەدى. بۋىرقانىپ سەزىمگە ورانعان ايتىلار وي مەن تىلەك كوپ ەدى, بىراق سوڭعى ساتتە اكە مەن بالا ەكى اۋىز سوزبەن عانا ءتۇسىنىستى.
ارادا التى اي, ارتىنان زىمىراپ ءبىر جىل ءوتتى. نەمىستەر كەرى شەگىنىپ بارادى. تىلەۋجان ءالى ءتىرى. اۋەلگى ۇزىلگەن ءۇمىت كۇن ساناپ قايتا جالعانعانداي, شال ومىرگە ارالاسا باستادى. داستارقان باسىندا وتىرىپ, كوپتەن بەرى كەلىنىنە العاش رەت ءتىل قاتتى: «بالام, اللادان ءۇمىت ۇزبەيىك, سوعىستىڭ بەتى قايتقان سياقتى. قالاسا, قالىڭ ءورتتىڭ ىشىنەن جالعىز قۋرايدى امان الىپ قالاتىن جاراتقان ءبىزدىڭ تىلەگىمىزدى قابىل ەتەر». شاي قۇيىپ وتىرعان كەلىن كوزىنەن سورعالاعان جاستى جاۋلىعىنىڭ ۇشىمەن سۇرتە وتىرىپ,«ايتقانىڭىز كەلسىن!» – دەدى ەستىلەر ەستىلمەس ۇنمەن. اتاسىنىڭ ءسوزى قۋات بەرىپ, تىلەۋجان قايتىپ كەلگەندەي, كوڭىلى سەرگىپ سالا بەردى. امان-ەسەن كەلسە, كىشىلىككە ءوز قولىمەن ۇل تۋاتىن كەلىنشەك الىپ بەرمەك. ءبىر اۋلەتتىڭ ءتۇتىنىن ءوشىرۋ – قازاق ءۇشىن كەشىرىلمەس كۇنا. ال سول كۇنانىڭ باسىندا ءوزىڭنىڭ تۇرۋىڭ قانداي اۋىر. مىنە, زەينەپتىڭ ۇزاققا سوزىلعان ازاپتى ويلاردان كەيىنگى توقتاعان جەرى وسى بولدى.
تىلەۋجاننان كەلىپ تۇرعان حات ءبىر كەزدە توقتاپ قالدى دا, ءۇي ءىشىن باسقان ءزىل تاعى دا اۋىرلاي باستاعان. جالعىز داتكە قۋات – قارا قاعاز جوق. وسىنداي كۇندەردىڭ بىرىندە پوشتا تاسيتىن شال ۇيگە قۋانىپ, ءسۇيىنشى سۇراي كەلدى. تىلەۋجاننان حات اكەلىپتى. بار سابىرىنان ايىرىلعان شال, اللاعا اقسارىباس ايتىپ, ساقالىنان جاس سورعالادى. اۋىر جارالانىپ, گوسپيتالدا جاتىر ەكەن, بەتى بەرى قاراعان كورىنەدى. جاراسى جازىلىپ قالىپتى, جاقىندا ەلگە قايتاتىنىن جازىپتى. ۇزىلگەن ءۇمىت جالعانىپ, ولگەنى ءتىرىلىپ, وتباسىندا ءبىر-اق كۇندە شاتتىق ورنادى دا قالدى.
... سوعىس اياقتالعالى ءبىراز جىلدار ءوتتى. قىرشىنان قيىلعان تالاي بوزداقتىڭ ءومىرى مەن شاڭىراعى ورتاسىنا تۇسكەن ءبىر عانا وتباسى ەمەس, جەرمەن جەكسەن بولعان تالاي اۋىلداردى كورىپ, وت پەن وقتىڭ ورتاسىنان كەلگەن تىلەۋجان «ۇل تۋاتىن قىز» الۋعا كەلىسپەدى. قارا شاڭىراقتىڭ يەسىن كۇتە-كۇتە ارمانىنا جەتە الماعان شال مەن كەمپىر كورەر جارىعى تاۋسىلىپ, پانيدەن باقي دۇنيەگە كەتە باردى. زەينەپ تاعى ءتورت قىز تۋدى. ۇرپاق جالعاستىراتىن ۇل پەرزەنت ءالى جوق. ونىنشى بالا دۇنيەگە كەلدى – تاعى دا قىز. تىلەۋجان قۋانعانمەن, زەينەپ ىشىنەن شىققان «شۇبار جىلانعا» قاراعىسى كەلمەدى. اۋىلدا قازاقپەن بىرگە ءوسىپ, قازاق بولىپ كەتكەن مەڭكە (شىن اتىنىڭ قانداي بولعانى بەلگىسىز) دەيتىن جالعىز ورىس بار ەدى. اۋىر سوققانى سول: «زەينەپ ۇل تۋسا, مەنىڭ وگىزىم دە تۋاتىن شىعار», دەپ قالجىڭداپتى. سونى ەستىگەندە قاتتى كۇيىنىپ: «ءيا, اللا, مىنا ون قىزىڭدى الا بەر, جىندى دا بولسا ءبىر ۇل بەرشى!» – دەپ, ومىرىنە وكىنىشى جوق جاننىڭ, جالعىز ءارى سوڭعى تىلەگىن ايتتى...
ءالى دە شاۋ تارتىپ تۇرعان جوق, ۇرپاقتان ءۇمىت بار. مىنە تاعى دا اياعى اۋىر. بىراق, «سوڭعى تىلەكتەن» كەيىن ارادا از ۋاقىت وتكەندە دۇنيەگە كەلگەن شارانا شەتىنەپ كەتتى, ارتىنان كوپ وتپەي, اربادان قۇلاپ, ءتىلى ءتاتتى جىبەگى كەتتى. ايى-كۇنى جەتىپ بوسانعانشا ەكى بىردەي پەرزەنتىنەن ايىرىلىپ, ءوزى دە, تىلەۋجان دا قاتتى كۇيزەلدى. جاراتىلىس زاڭى ادامنىڭ دەگەنىنە كونە مە, ايى-كۇنى جەتىپ تولعاق قىسا باستادى. تورعىندى كورشى ۇيگە جىبەرگەن, شىر ەتكەن بالانىڭ ۇنىنەن كۇيەۋى جۇگىرىپ كەتىپ, ۇزاق بوگەلدى. كارتوپ ارشىپ وتىرعان بالا اسىعىپ قولىنداعى پىشاعىمەن كەتكەن ەكەن, جۇگىرىپ بارا جاتىپ جىعىلىپ, ىشىنە كىرىپ كەتىپتى. ەكپىنمەن كەلىپ جىعىلعاندا باۋىرىنا قادالعان پىشاقتان جان تاپسىردى. سول كۇنى كەشتە دۇنيەگە ۇل كەلدى. قايعى جانىنا قانشا باتسا دا, كوپ كەشىكپەي ۇلدىڭ قۋانىشىمەن ءبارى ۇمىتىلدى. «ورنىندا بار وڭالار», دەپ اتىن ورىنحان قويدى. كەسكىن-كەلبەتى اينىماي اكەسىنە تارتقان ەكەن. ۇزىلگەن ءۇمىت جالعانىپ, اتا-بابانىڭ ارۋاعى ءبىر اۋناپ تۇسكەن شاق. شاڭىراقتىڭ يەسىن ومىرگە اكەلىپ, ءتۇتىنىن وشىرمەي, ساقتاپ قالا العان كەلىندە ارمان بار ما؟! ەندى ول كىسىلەردى ەسكە الىپ, قۇران باعىشتاسا دا بەتى جارىق.
ورىنحان مەكتەپكە باردى – ۇلان-اسىر توي بولدى. تەمەكى تارتۋدى ۇيرەندى – جىگىت بولعانىنىڭ بەلگىسى, بۇل دا قۋانىش.العاش ۇيگە اراق ءىشىپ كەلدى. شايتانسۋدىڭ ادام ءومىرىن توزاققا اينالدىراتىن سيقىرىن بۇرىن كورمەگەن اۋىلدىڭ اڭقاۋ جۇرتى ونى دا بالانىڭ ەرجەتكەندىگى دەپ قۋانا قارسى الدى. ورىنحان وسىلاي باسىنان «جىگىتتىكتىڭ داۋرەنىن» كەشۋگە جاراعاندا, بىرگە تۋعان قىز باۋىرلارىنىڭ سوڭعىسى دا ومىردەن ءوتىپ ۇلگەرگەن ەدى. تىلەك قابىل بولدى. «جىندى دا بولسا ءبىر ۇل» بەردى, بەرگەن قىزدارىن قايتىپ الدى. زەينەپ سورلى ەندى عانا تىلەگىنىڭ قاتە بولعانىن تۇسىنە باستادى, بىراق ءبارى كەش. شالى ەكەۋى قۋ جالعىزدىڭ تىلەگىن تىلەپ, قايماعى بۇزىلماعان اۋىل جۇرتى وسى تىلەكتى ىشتەي ءتۇسىنىپ, ورىنحاننىڭ ادام توزبەس قىلىقتارىن ەشقاشان سىرتقا شىعارمادى. ورىنحان ۇيلەندى. الىسىراق اۋىلدىڭ ءبىر سۇيكىمدى قىزىن الىپ كەلىپتى. ەندى ەسى كىرەر دەپ, اۋىل بولىپ تويلادى. وسى اۋلەتتىڭ وتكەنىن بىلەتىن كوز كورگەندەر جەتپەگەنىن جەتكىزىپ, قۇدانى اۋىل ايماعىمەن ريزا ەتىپ جىبەردى. العاش ەسىن جيىپ, ءبىراز تۇزەلگەنمەن, ورىنحان باستاپقى ادەتىن قايتا تاپتى. جالعىزدىڭ بولاشاعىنا الاڭ كوڭىلمەن اكە ءوتتى ومىردەن, ارتىندا قالعان كەمپىرى مەن كەلىن, نەمەرەلەرى ءومىر بويى ورىنحاننىڭ ازابىن ارقالاپ قالا بەردى. ارمان بولعان ۇرپاق ماسەلەسى وسى كەلىنى – كۇلاش كەلگەننەن كەيىن مولىنان شەشىلگەن. التى ۇل, التى قىز بارلىعى ون ەكى قۇرساق كوتەرىپ, ءبارى امان-ەسەن ەرجەتتى. بالالار ەكى كۇننىڭ بىرىندە ءۇيدىڭ استان-كەستەڭىن شىعاراتىن اكەنىڭ ازابىن كوپ تارتتى. ماس بولعان كۇنى انام, جارىم, بالام دەمەي ءبارىن قۋادى. كورشىلەرگە بارا بەرۋدەن ۇيالىپ, تالاي ءتۇندەر ەنەسىن جەتەكتەگەن كەلىن بالالارىن الىپ, اعاشتاردىڭ اراسىندا, دالادا تۇنەدى. وتباسى وسىلايشا ۇزاق جىلدار قيىن دا, قىرسىققا تولى كۇندەردى باسىنان كەشىردى.
ورىنحاننىڭ جاسى الپىس ۇشكە جاقىندادى. سوڭعى كۇندەرى وزىندە ۇلكەن ءبىر وزگەرىس بار. اراقتى ءبىرجولا قويعانىنا ءبىراز ۋاقىت بولعان. بىردە ۇيگە كىردى دە, ءۇنسىز جاتىپ قالدى. سول جاتقاننان ۇزاق جاتتى, تەك دالاعا شىققىسى كەلگەندە بولماسا. ەشكىممەن ءتىل قاتىپ ءسويلەسپەدى. جارىتىپ تاماق تا ىشپەيدى. العاش ءمان بەرمەگەن ءۇي ءىشى ءبىرنەشە كۇننەن كەيىن ويلانا باستادى. قانشا جەردەن جامان بولسا دا, وتاعاسىن بالالارى دا, ايەلى دە جاماندىققا قيماي استى-ۇستىنە ءتۇسىپ بايەك. وسىنىڭ ءبارى باسقا بىرەۋگە جاسالىپ جاتقان قامقورلىق سەكىلدى, ورىنحان ەشقايسىسىنا نازار اۋدارعان جوق. ۇيىقتاعانداي تەرىس قاراپ, بۇك ءتۇسىپ جاتا بەردى. شاقىرتقان دارىگەرگە اۋرۋىم جوق, مەندە نەڭ بار دەپ ءجونىن ايتپاي قويدى. اقىرى تۋرا توقسان كۇن وتكەندە باسىن كوتەرىپ تىلگە كەلدى.
داستارقان باسىندا ءۇي تولا جينالعان ادام. الىس ەشكىم جوق – ءوزىنىڭ ۇلدارى مەن قىزدارى, ولاردان تاراعان نەمەرەلەر مەن جيەندەر. كوپتەن ۇيدەن شىقپاعان ورىنحاننىڭ اراقتىڭ ۋىتىمەن بۇرىن ۇنەمى قاراقوشقىلدانىپ جۇرەتىن رەڭى وزگەرىپ, جۇزىنە قان جۇگىرىپ, بۇگىن ەرەكشە نۇرلانىپ وتىر. جۇزىنەن دە, سوزىنەن دە ومىرىندە بولماعان ەرەكشە ءبىر مەيىرىم شۋاعى كورىنەدى. كىشكەنتايلاردىڭ ءبىرىن قاسىنا شاقىرىپ, ءبىرىن الدىنا الىپ, ەركەلەتىپ وتىر. ەر جەتكەن ۇل-قىزدىڭ ءبارى مىنا جاڭالىققا تاڭىرقاي قاراسا دا, بارىندە: «پايعامبار جاسىنا كەلگەندە اقىلى كىرىپ, اكەمىز ويلانعان شىعار», دەپ كوكەيلەرىنە كەلە قالعان ۇمىتتەرى باسىم ەدى. تەك بەتىنە باجايلاپ قاراعان زەينەپ, تاۋداي بولىپ وتىرعان كۇيەۋىنىڭ كەسكىنى مەن سويلەگەن سوزىنەن مارقۇم اتاسىن كورگەندەي بولدى. جۇرەگى شىم ەتە قالدى دا, ومىردەن وزار الدىنداعى ەنەسىنىڭ سوڭعى ءسوزى ەسىنە ءتۇستى. «كوسەگەڭ كوگەرسىن, قاراعىم! بۇگىنگە دەيىن بارىنە ءتوزىپ كەلەسىڭ. اللا ەكەۋمىزدى ەكى ءتۇرلى جولمەن سىناققا سالدى. ماعان ءبارىن بەرىپ, ۇلدى عانا كەشىكتىردى. سابىرىم تاۋسىلدى دا, قاتە تىلەك تىلەدىم. ءومىرىمنىڭ سوڭىنا دەيىن سونىڭ ازابىن تارتىپ ءوتتىم. سەنى ماسكۇنەم كۇيەۋدىڭ قورلىعى مەن جوقشىلىقتىڭ سىناعىنا سالدى. بىراق ۇلدى دا, قىزدى دا بەردى. سەن شىدا, اشىنارسىڭ اۋزىڭنان اۋىر سوزدەر دە شىعار, بىراق تىلەگىڭە اباي بول. كورگەن پەرزەنتتەرىڭ امان بولسا, ءومىرىڭنىڭ كەمىن تولتىرار. مەنىڭ بالام ەندى تۇزەلەر دەي المايمىن. ءوزىمنىڭ دە كورەر جارىعىم تاۋسىلار شاق تاقالىپ قالدى, كوپ كەشىكپەسپىن. اللا ساعان سابىر بەرسىن, جانىم!» – دەدى دە ءۇنسىز قالعان. قانشا تاۋقىمەت تارتىپ جۇرسە دە, تۋ باستاعى ادەبىنەن جاڭىلماعان زەينەپ كوزىنەن جاس سورعالاپ وتىرىپ, وتباسىنداعى ۇلكەن تىرەگىنەن ايىرىلدى.
ورىنحاننىڭ مىنا مىنەزى مەن كەلبەتى, جاراتىلىسىمدا مەن وسىنداي ادام ەدىم عوي دەپ تۇرعانداي. الدىعا كەلگەن اس جەلىنىپ بولا بەرگەندە جوتكىرىنىپ, وتىرعاندارعا اينالا قارادى دا, سويلەپ كەتتى. ءار سوزىندە ءمان بار, ءوزىنىڭ قۇدايدان سۇراپ العان بالا ەكەنىنىڭ اينالاسىندا وتباسىنىڭ وتكەن تاريحىن ءبىراز اڭگىمەلەدى.ارقايسىسىنىڭ ءوز ورنىن تاپقاندارىنا شۇكىرشىلىك ەتتى.ءومىردىڭ ءمانى پەرزەنت ەكەنىن ايتىپ, قۇدايدىڭ بەرگەن باعىن باعالاي بىلىڭدەر دەپ ءبىر توقتادى. كۇلاش شالىنىڭ جۇزىنەن كوز الماي قاراپ وتىر. مارقۇم اتاسىنا ۇقساماعان ءبىر جەرى بولساشى. ەرتەلى-كەش اۋىلدىڭ ۇلكەن-كىشىسى اينالاسىنان شىقپايتىن ەدى. جۇرەگىندەگى پاراسات پەن مەيىرىم شۋاعى ەكەن عوي ءۇيىرىپ قوياتىن. قازىر توردە وتىرعان ورىنحان ەمەس, مارقۇم اتاسى سەكىلدى. ارتىنداعىلارعا وسيەت ايتۋ ءۇشىن انا دۇنيەدەن كەلگەندەي. گۇرىلدەگەن جۋان داۋىس, جاعىمدى ءبىر ىرعاقپەن ءارى قاراي جالعاپ كەتتى. «ق ۇلىندارىم, مىنا ءومىر تۇسىنىكسىز قۇپيالاردان تۇرادى. مەن سونىڭ ءبىرىنىڭ دە بايىبىنا جەتە الماي كەتىپ بارام. اكەسىنە تارتقان دەيدى جۇرت. اكەمدە اقىل دا, كۇش پەن جىگەر دە بولدى. مەن اقىلىم مەن جىگەرىمدى اراققا بەردىم, وزىمدە تەك قارا كۇش قانا قالدى. سول كۇشىمدى سوۆحوزدىڭ جۇمىسىنا بەردىم, قالعانىن بەتىمە كەلگەندەردىڭ بەتىن تۇزەۋگە جۇمسادىم. كوزىمدى اشىپ, دۇنيەنى تاني باستاعاننان جىندى سۋعا قۇمار بولدىم. بولمىسىمنىڭ ءبىر بولشەگىنە اينالىپ كەتكەنى سونشا, كوزىم جۇمىلاردا ءبىر ءجۇز گرامم ۇرتتاپ الىپ اتتانارمىن دەۋشى ەدىم. بىراق ورنىمنان تۇرا الماي جاتقان كۇندەردە باسىمنان قانداي ويلار وتپەدى. اۋەلى مەنەن قيانات كورگەندەردىڭ ءولىسى بار, ءتىرىسى بار ءتىزىلىپ ءبىر ءوتتى. كەيىن اكەم مەن شەشەمنىڭ الدىنداعى ورىندالماعان پارىز جانىمدى قىسپاققا الدى. سوڭىنان مىنا ءومىردىڭ مولدىرەگەن تۇنىق بەينەسى كوز الدىما كەلگەندە سونشالىقتى لاس تانىمنەن بەزىنىپ, وزىمنەن ءوزىم جيرەندىم. كوڭىلىمنەن كەتپەي قويعان سول تازالىققا دەگەن قۇمارلىق جان دۇنيەمدى وكىنىشكە ورادى. اتتەڭ..! قازىر الدارىڭدا ومىرگە قايتا كەلگەندەي كۇي كەشىپ وتىرمىن. جۇمىر باستى پەندەنىڭ بارىندە بولاتىن ءبىر وكىنىش, ءبىر ءۇمىت مەندە دە بار. وكىنىشىم – وزدەرىڭ. وسى وتىرعان بارىڭە مەنىڭ سالعان ازابىم از بولعان جوق. ومىردەن جاپا شەككەن جەرلەرىڭ بولسا, مەنى اينالىپ وتكەنى كەم. ءۇمىتىم دە – وزدەرىڭ. ءبارىڭ ەرجەتتىڭدەر, مەنىڭ جولىما تۇسكەندەرىڭ جوق. اكە-شەشەم مارقۇم ۇرپاق ءۇشىن دۇنيەدەن باز كەشكەندە, مەن تۋىپپىن. اتادان جالعىز بولسام دا, سەندەردى كورىپ مارقايىپ وتىرمىن. مەندە ۇرپاقتىڭ ۋايىمى بولمادى. اللاعا مىڭ دا ءبىر شۇكىر!..»
ءسال ۇنسىزدىكتەن سوڭ: «مەنى كەشىرىڭدەر! قانداي ادام ەدى؟ دەپ سۇراعان كەيىنگىلەر بولسا, بۇگىنگى كۇندى عانا ەسكە الارسىڭدار. ويتكەنى, شىن بەينەم وسىنداي بولسا كەرەك ەدى. ال ءوڭ مەن ءتۇستىڭ اراسىنداعى ۇزاق جىلدار تۋرالى ەشتەڭە ايتا المايتىن», – دەدى ۇلكەن وكىنىشپەن. سول كۇنى ول دەمالايىن دەپ جاتتى دا, سول جاتقاننان قايتىپ تۇرمادى.
بەكجان ابدۋالي ۇلى,
وقىتۋشى.
استانا