سول كەزدە قاتشا كەمپىردىڭ جاسى قانشادا ەكەنىن ناقتى بىلمەيمىن. ەكىنشى سىنىپتا وقيتىن كەزىم. بىراق تىم كارى كورىنەتىن. الاسا بويلى, بەلى بۇكىرەيگەن. باسى قالتاڭ-قالتاڭ ەتىپ, قوزعالىپ تۇرادى. باسىنان اق جاۋلىعى, ۇستىنەن كامزولى تۇسپەيدى. ءبىر قىزىعى, ۇنەمى وزىمەن-ءوزى كۇبىرلەسىپ, سويلەپ جۇرەدى. كارىلىكتەن بە, ەپتەپ ەسىنەن اينىعان سەكىلدى كورىنەتىن. ءبىزدىڭ ۇيگە كۇنىنە 4-5 رەت باس سۇعادى. جاي كەلمەيدى: بىرەسە – ءسۇت, بىرەسە نان سۇرايدى. دامەتكەن اپا اناسىنا كەيدە كەيىپ جاتادى: «وسى ۇيدە ءبارى بار, جۇرتتان نەگە سۇرايسىڭ؟» دەپ. الايدا قاتشا كەمپىر قىزىنىڭ ءسوزىن ەلەڭ ەتپەيدى. اپام ونىڭ قولىن ەشقاشان قاعىپ كورگەن ەمەس. نە سۇراسا دا بەرەدى. كەيدە ەكەۋى وتىرىپ شاي ىشەدى.
قاتشا كەمپىر ۇيگە كەلگەن سايىن ول كىسىنى سويلەتەمىن.
– اجە جاسىڭىز نەشەدە؟
قاتشا كەمپىر ويلانباستان:
– ەكى جۇزدە, – دەيدى.
اينالىپ تاعى كەلگەندە سول سۇراعىمدى قايتا قويامىن.
– اجە جاسىڭىز نەشەدە؟
– ءتورت جۇزدە.
«كۇلسەڭ كارىگە كۇل» دەمەكشى, مەن وعان ءماز بولىپ كۇلەمىن. قازىر ويلاسام سول بالالىق قىلىعىما قاتتى ۇيالامىن. شىنىندا دا, مەن ونىڭ جاسى جۇزدەن اسقان دەپ ويلايتىنمىن. ولاي ەمەس ەكەن. سويتسەم, كەيۋانا جاسىنان كوپ قيىندىق كورىپتى. كۇيەۋى ايدىك اڭشى بولعان دەسەدى. بىراق ودان جاستاي جەسىر قالىپ, ءۇش قىزىن قاناتتىعا قاقتىرماي, تۇمسىقتىعا شوقىتتىرماي وسىرگەن. وتىزىنشى جىلدارداعى اشتىقتى دا باسىنان كەشكەن. سوعىس جىلدارى ۇجىمشاردا كۇنى-ءتۇنى ايانباي جۇمىس ىستەپ, جەڭىسكە ۇلەسىن قوسقان. ودان كەيىن زەينەتكەرلىككە شىققانشا ەڭبەك ەتتى.
كەيىن دامەتكەن اپا ورتالىقتان باسقا جاڭا ءۇي الىپ, سوندا كوشتى. شەشەسىن وزىمەن بىرگە الىپ كەتتى. ءۇش-ءتورت جىل وتكەننەن كەيىن قاتشا كەمپىر قايتىس بولدى. اپام بارىپ كەلدى. سوندا ونىڭ جاسى سەكسەنگە ەندى كەلگەن ەكەن. سودان بەرى دە دوپتاي دومالاپ ءبىراز جىل ءوتتى.
جاقىندا اۋلادان قاتشا كەمپىردەن اۋمايتىن ءبىر اجەنى كوردىم. سويىپ قاپتاپ قويعانداي. نەمەرەسىن ويناتىپ وتىر. «اجە, جاسىڭىز نەشەدە؟», دەپ جۇگىرىپ بارىپ سۇراعىم كەلدى... بىراق باتا المادىم.
