– باس عيمارات الدىنداعى كوپىرمەن كوتەرىلىپ كەلە جاتىرمىن. قارسى الدىمنان اقاڭ شىقتى. ۋاي, مەنىڭ اقسەلەۋ اعام كەڭ ەدى عوي, شىركىن. جانىنا ۇنەمى جاقىن تارتىپ جۇرەدى. ونىسىن مەن دە جاقسى بىلەمىن. ءسويتىپ, كوپىردىڭ قارسى بەتىندە نايقالعان نارداي بولىپ كەلە جاتقان اعاتايىما ادەتتەگى ەركەلىك ەركىندىگىممەن ايقاي سالدىم. «اقا, قولىڭىزدى كوتەرىڭىز!». ول ءا دەگەندە ابدىراپ قالدى دا, بۇيرىق بەرۋشىنىڭ مەن ەكەنىن كورىپ ك ۇلىپ جىبەردى. «ال, كوتەردىم قولىمدى!» دەدى بايىپتى داۋسىمەن. سوم تۇلعالى اعاتايىم وسى ساتتە كىشكەنە بالا سەكىلدى كوڭىلدەنىپ, پارمەنىمدى ەكى ەتپەي ورىندادى. مەن ودان سايىن ورشەلەنە تۇسەمىن. «تۇرعان جەرىڭدە تۇر, قوزعالۋشى بولما!». اقسەلەۋ اعا دا بايسالدى قالپىن بۇزباي قازديىپ تۇر. ەرەسەك كىسىلەردىڭ بالاشا ارەكەتى قىزىق بولىپ كورىنگەن شىعار, ەلدىڭ ءبارى «ەندى قايتەر ەكەن؟» دەپ بىزگە قاراپ تۇر. وسى ءساتتى كۇتىپ تۇرعان مەن قاسىنا جەتىپ باردىم دا, اعامدى قۇشاقتاي الدىم. اقاڭ ءماز-مەيرام!
– اعا, – دەيمىن ەركەلەپ. – ءسىزدىڭ ۇستىڭىزدەن جۋساننىڭ جۇپارى بۇرقىراپ تۇرادى. سونى يىسكەيىنشى دەپ كەلدىم.
– اينالايىن-اي! – دەپ اقسەلەۋ اعام باۋىرىنا ودان سايىن قىسا بەردى. وسى ءبىر سىيلاستىق, تاتۋلىق, اعا مەن ءىنى اراسىنداعى قۇرمەت قۇدايدىڭ بەرگەن ەڭ باعالى سىيى دەپ بىلەمىن. ال قازىر ارقامنان قاعىپ, اقىلىن ايتاتىن اعالارىم قالدى ما؟
تۇرسىن اعا تەرەڭ ءبىر كۇرسىنىپ, ويعا باتتى...
