بۇل ولكەگە وتكەن جازدا ءبىر سوققانبىز. وراز اتالىقتىڭ اسىنا. وراز اتالىق – ابىلاي حاندى تۇركىستاندا جۇرگەن جەرىنەن بۋرابايعا اكەلىپ, ءتالىم-تاربيە بەرگەن تۇلعا. اتالىقتان تارايتىن التى اۋىل باسىن كوتەرىپ, ەسكەرتكىش تاقتاسىن ورناتىپ, اس بەردى. بۇل ايماق – بۇرىنعىنىڭ جولىن, ءجونىن ۇستاپ قالعان, قايماعى بۇزىلماعان قازاقى ورتا.
ناعاشىمنىڭ قوناقاسىنا ەلدىڭ يگى جاقسىسى جينالعان ەكەن. اس دايىن بولعان كەزدە كەكىلى كوزىنە تۇسكەن ون ءبىر-ون ەكى جاس شاماسىنداعى بالا كەلىپ, ۇلكەندەردىڭ قولىنا سۋ قۇيدى. كوپتەن بەرى كورمەگەن سۋرەت. «بەكەر اۋرە بولدى-اۋ», دەسىپ جاتتى جۇرت, ء«وزىمىز بارىپ جۋاتىن ەدىك قوي».
– اناۋ قولىنداعى جەز لەگەندى, كۇمىس قۇماندى اكەم ۇستاپ, ۇلكەندەردىڭ قولىنا سۋ قۇيعان. جارىقتىق اتامىزدان قالعان دەپ اۋزىنىڭ سۋى قۇرىپ ايتىپ وتىرۋشى ەدى, – دەدى وتاعاسى. – بالا جۇرتتىڭ العىسىن الادى ءارى ۇلكەندەرگە قۇرمەت كورسەتىپ ۇيرەنەدى.
ءبىز دە بىلەتىن ەدىك. تەك ءۇزىلىپ قالعان ونەگە. ءدام قايىرىلعان سوڭ توردە وتىرعان اجەيلەردىڭ ءبىرى جارتى قۇرتتى قامزولىنىڭ قالتاسىنا سالىپ جاتىپ, «كەلىنىم دامەتەدى», دەدى. ەكىنشىسى قوستاي جونەلدى. كەلىننىڭ كوڭىلىن قالدىرۋعا بولمايدى. دامەتەتىن بولسا, الىپ بار, ايتپەسە, نەمەرەڭ انا سۇتىنە جارىمايدى.
سارقىتقا اجەلەر ەمەس, اتالار ءوش ەكەن. ەسىك الدىنا شىققانىمىزدا ءتۇپ ناعاشىمىزدىڭ ءبىرى قوس پاكەتتى قولتىقتاپ العانىن كوردىك. قاراپ تۇرماي جيەندەرىن كەلەمەجدەپ تۇر.
– بۇگىن ساعان جيەندەرىڭ تيىسكەن جوق قوي, – دەپ ونسىز دا قىزىپ تۇرعان قولامتانى ۇرلەي سالدى بىرەۋ.
توق داستارقاننىڭ بۋى ما, ناعاشىمىز اياقتى الىستان سالدى.
– وسىدان ءتيىسىپ كورسىن, – دەدى ول. – مەن بۇلاردىڭ جاعاسىن جىرتامىن.
جيەندەرىنىڭ ىشىندە ايتقىرلاۋ بىرەۋ بار ەدى. قولما-قول جاۋاپ بەرگەنى.
«بۋرابايدا ءبىر بادىك جىر تۋدى, اعا,
اعام دايىن جاعامدى جىرتۋعا دا.
بازاردان قايتقان ايەل قۇساپ, پاكەت ارقالاپ,
باسىڭىزعا سونشالىق نە كۇن تۋدى, اعا؟»
وشارىلىپ تۇرعان ءتامام جۇرت دۋ ەتە ءتۇستى. «سىباعاڭدى الدىڭ», دەسىپ جاتىر. ەل-جۇرتقا قارابەت بولمايىن دەسەڭ, اۋىزباستىرىق بەر.
– اۋىزباستىرىق وسىنداي ادامنىڭ شىمبايىنا باتاتىن ءازىل-قالجىڭ ءسوز جالپاق جۇرتقا تاراپ كەتپەسىن دەپ بەرەدى عوي. العان ادام ءتىس جارۋعا ءتيىستى ەمەس. الاش بالاسى ءۇشىن انتقا پارا-پار دۇنيە, – دەدى وتاعاسى.
ويلاماي وت باسقان ناعاشىمىز «مۇنشا جيەننىڭ بارىنە نە بەرمەكپىن؟» دەپ ساراڭدىعى ۇستاپ, تارتىنعانى. العان جوقپىز. سودان سوڭ جالپاق جۇرتقا جايىپ جىبەردىك. ال, ەندەشە!
