– اعاي, – دەپ يمەنە ءتىل قاتتى الگى بالا, – كولىگىڭىزدىڭ اۆتوشامى كىرلەپ قالعان ەكەن, جۋىپ بەرەيىن بە؟
ءۇستى-باسى تاپ-تازا, قولىنداعى كەرەكتى زاتتارى دا مۇنتازداي.
– قانشا الاسىڭ؟ – دەپ سۇرادىم.
– ءوزىڭىز بىلەسىز, – دەپ كۇمىلجىدى بالا.
مەسەلىن قايتارمايىن دەپ 1000 تەڭگە ۇستاتتىم.
– جۋماي-اق قوي, – دەدىم, – كۇن لايساڭ, ءبارىبىر قايتا كىرلەيدى.
– جوق اعا, ءسىز اقشاسىن تولەدىڭىز عوي, ەڭبەك ەتپەي الۋعا بولمايدى.
جاعدايىن سۇرادىم. اناسى مەن كىشكەنتاي ءىنىسى بار ەكەن. ساباقتان قولى بوس كەزىندە وسىلاي تابىس تاپپاق. ەسەبى, اناسىنا كومەكتەسپەك. كىشكەنتاي بالانىڭ جاقسى نيەتى كوڭىلىمدى ۋىلجىتىپ جىبەرگەنى. اتام قازاق «جاس وسپەي مە, جارلى بايىماي ما؟» دەيدى. ەرتەڭ-اق جەتىلىپ كەتەر.
وبلىس ورتالىعىنداعى ج.تاشەنوۆ كوشەسىنىڭ بويىندا ازىق-ت ۇلىك ساتاتىن بىرنەشە دۇكەن بار. ءدارىحانا دا وسى جەردە, تۇرمىستىق بۇيىمدار دا ساتىلادى. سودان با ەكەن, جۇرگىنشى ۇزىلمەيدى. ءزاۋى ءبىر سەبەپپەن سوعا قالساڭىز, ىشىمدىكتىڭ سالدارىنان بەت-اۋزى كوگەرە قارايىپ كەتكەن, ءۇستى-باسىندا ساۋ-تامتىق جوق الدەكىمدەردىڭ الاقان جايىپ تۇرعانى. حالىقتى ابدەن مەزى ەتىپ جىبەرگەن بە, قالتاسىنا قول سالىپ جاتقان كىسىنى دە كورمەيسىز. ءبىر كۇنى ەلدەگى قۇرداستىڭ ءوتىنىشى ەسىمە تۇسكەنى. قىستىڭ سوڭىندا مۇزعا قۇلاپ, مەرتىگىپ قالعان قۇرداسقا مال جايلاۋ قيىنعا تۇسكەن سىڭايلى.
– قالادا مەكەن-تۇراعى جوق ادامدار بولادى دەيدى عوي, بىرەۋىن قاراستىرساڭشى. ءبارىن زاڭداستىرىپ الار ەدىم. تۇراتىن جەرى, اس-سۋى دايىن, تەك جۇمىس ىستەسە بولدى. اقىسىن جەمەيمىن, – دەگەن ول.
وسى جايدى كورشىمە ايتىپ اقىلداسىپ كوردىم. ول بولسا ج ۇلىپ العانداي:
– جۇمىس ىستەيتىن ادام بولسا سولاي جۇرەر مە ەدى؟ – دەگەنى.
جان دۇنيەڭدى تۇز تيگەندەي اشىتاتىن جالعىز اۋىز ءسوزدىڭ استارىنا الگى توپتىڭ بەت-بەينەسى تۇگەل سىيىپ تۇر ەدى. تاياۋدا تاعى بىرەۋى كەزىكتى. وتىزدى ورتالاپ قالعان ازامات, ون ەكى مۇشەسى ساۋ. ۇسىنىسىمدى ايتتىم. ەلگە بارساڭ, باسىڭدا باسپاناڭ, اس-سۋىڭ دايىن, اقى-پ ۇلىڭدى الاسىڭ.
دومبىعا ءىسىپ كەتكەن, وتى وشە باستاعان جانارىمەن ماعان ۇڭىلە قارادى. ايتپاسا دا تۇسىنىكتى. اقىل-ەسىمنىڭ دۇرىستىعىنا كۇماندانىپ تۇر.
وسى ەكى سۋرەتتى كورگەن سايىن دۇنيەنىڭ كەرەعارلىعىنا تاڭعالاتىنىم بار.
كوكشەتاۋ
