بۇعان دەيىن اقىننىڭ سەزىمگە تولى سىرشىل ولەڭدەرى ەنگەن «سەرت» اتتى العاشقى كىتابى وقىرمانعا جول تارتقان ەدى. ونى پوەزيانى ءسۇيىپ وقيتىن قاۋىم جىلى قابىلدادى. ءبىز ءسوز ەتىپ وتىرعان ەكىنشى جيناققا جانىبەكتىڭ كەيىنگى جازعان جىرلارى توپتاستىرىلعان. ءداستۇرلى قازاق ولەڭىنىڭ ۇلگىسىن بۇزباي, جاڭاشا جازۋعا ۇمتىلعان اقىننىڭ ويلى, وتتى ولەڭدەرى ەشكىمدى بەيجاي قالدىرمايدى.
ماسەلەن, مىنا ءبىر شۋماققا زەر سالىڭىز:
«جىر تىلىندە كىسىنەگەن
ق ۇلىن قىرات,
تۇلكى ىڭىرگە تۇتىلدى
كۇنىم قۇلاپ,
كەشە جازىپ جۇبانعان
جىبەك كوڭىل,
تاعى مازام بولمادى
بۇگىن بىراق...»
وسى ءتورت قاتار جولدا سۋرەت دەيسىز بە, كوڭىلدىڭ نازى دەيسىز بە, ءسوزدىڭ سازى دەيسىز بە – ءبارى بار. اقىننىڭ جاڭا جيناعىنان وسىنداي ءبىر دەممەن قۇيىلىپ تۇسكەن ولەڭدەردى ءجيى كەزدەستىرەسىز. بۇعان دالەلىمىزدى وسى كىتاپقا جازعان العىسوزىندە بەلگىلى اقىن داۋرەن بەرىكقاجى ۇلى تۇيىندەي تۇسەدى. «وتىزعا ەندى شىققان جانىبەكتە شاڭ باسقان جادىڭدى ءدۇر سىلكىنتىپ جىبەرەتىن ەتنوگرافيالىق ولەڭ دە, «مىناۋ قايتەدى, ەي» دەپ ەرىكسىز باس شايقاتاتىن تابيعات ليريكالارى دا جەتىپ-ارتىلادى. ءبىزدىڭ ماقسات – سولاردىڭ ءبارىن جەكە-جەكە تالداپ, جانىبەكتى «وتكىزۋ» ەمەس, كولگىر كەڭىستىكتە ءمولدىر جۇرەكپەن ولەڭ جازىپ جۇرگەن وعلانعا كوڭىلىمىزدىڭ ءىلتيپاتىن جەتكىزۋ عانا...», دەپتى ول. وسىعان ءبىزدىڭ دە الىپ-قوسارىمىز جوق. جىر بايگەسىندە جۇلدىزىڭ جوعارى بولسىن, جانىبەك!
