مەستورى دەگەندە...بالا كۇنىمىزدە ءبىزدىڭ اۋىلدا دا سوعان ۇقساس تۇلپارلاردى كورىپ ەدىك. سولاردىڭ سوڭعى تاعدىرى ءدال وسىنداي جان اۋىرتار وكىنىشپەن اياقتالعان. سوعان قاراپ, سۋرەتكەر بۇل وقيعانى قيالدان ەمەس, ءومىردىڭ وزىنەن العانىن كورەمىز.
«سايقاننىڭ قارلى شىڭدارى تاڭ ارايىنا شومعان الاكەۋىم, الا كولەڭكە شاقتا سارى ءدوڭ اسىپ, سالت اتتى ىلديعا قاراي قۇلاپ كەلە جاتتى. باعىتتارى – بۇگىنگى ءدۇبىرلى توي وتەتىن قويباستىڭ جالپاق جازىعى. بۇلار – نۇرىم قارت پەن جىگىت بولىپ قالعان بالاسى قاسىمبەك ەدى», دەپ باستالعان اڭگىمەدەن ءومىرى توي-قىزىق قۋىپ كوپ ادەتتەنبەگەن نۇرىم قاريانىڭ وسى تويعا بارۋعا ءبۇيىرى قىزىپ, ەرەكشە اڭسارى اۋادى. ەكەۋىنىڭ استىنداعى كولىكتەرى – قارتتىڭ تالاي جىلدان بەرگى قوس قاناتىنداي بولعان قوس اتى. اقساقال وزىنەن باسقالارى جاقسى ات دەپ ەشۋاقىتتا ايتىپ كورمەگەن, قويعا ءمىنىپ جۇرگەن مەستورىسىن وزگەنىڭ شاشاسىنا شاڭ جۇقپاس جۇيرىكتەرىنە ايىرباستاعىسى كەلمەيدى. ونىڭ تۇرپايى جەلىسى مەن ءبىر ميتىڭنان اسپايتىن اياڭىن بارىنەن ارتىق كورەدى.
ءدۇبىرلى تويدىڭ باسى-قاسىندا جۇرگەندەر بايگەگە شاباتىن اتتاردى ايداپ بارۋشى كەز كەلگەن كىسى ەمەس, ءجون بىلەتىن ادام بولۋى كەرەك دەپ, جىلقىنىڭ جايىن بىلەتىن نۇرىم قارتقا سەنىم ارتادى. قاريا وتىز شاقىرىمدىق جەرگە وتىز سالت اتتىنى ەرتىپ, كىدىرمەي اتتانىپ كەتتى. نۇكەڭنىڭ استىنداعى مەستورى دا بايگەگە شاباتىن اتتارمەن بىرگە قاتتى جۇرىسكە سىر بەرمەي وتىرادى. قايتا, بيەنىڭ قارنىنداي جەر سىزىپ جۇرەتىن ءىشى تارتىلىپ, جارانىپ شىعا كەلەدى.
قاريا مەجەلى جەرگە جەتىپ, قىزىل ورامال بايلاعان ءبۇزاۋتىس قامشىسىن جوعارى كوتەرىپ, تومەن تۇسىرگەندە بايگەگە شاباتىن اتتاردىڭ تۇياعى جەردى دۇبىرلەتە جونەلدى. قاپەلىمدە, نۇرىم قارت ەشتەڭە اڭعارا المادى. مەستورى دا جۇرتتا قالىپ قويعانداي, تىپىرشىپ, ءبىر ورنىندا تۇرا المادى. ات ءدۇبىرى ەستىلسە, ارقا قوزاتىن حالىقتىڭ ۇرپاعى ەمەسپىز بە, قاريا دا سونى بايقاپ, جالعىز ءوزى ۇرانداپ, جامان اتىنا قامشى باستى. ات ۇستىندە كەلە جاتىپ, ەتەك-جەڭىن قىمتاپ, تىماق باۋىن بايلادى. اۋدەم جەر شاپقان سوڭ بارىپ, بويى جەڭىلدەگەندەي بولدى. مەستورى وتىز اتتىڭ قاراسىنا ىلەسىپ, ءبىر قالىپتى شابىسقا سالدى دا وتىردى.
نۇرىم قارت ىشىنەن ء«بىر كەزدە باياعىدا قوزى مارقۇم ءۇمىت ەتكەن جىنىڭدى ەندى كورسەتەيىن دەدىڭ-اۋ!» دەپ ويلادى. ولاي ايتاتىن ءجونى بار. ەرتەدە قوزى جارىقتىق جاباعى كەزىندە وسى مەستورىنى كورىپ: «جانۋار بولايىن دەپ تۇر ەكەن. وتىز-قىرىق جىلدا ءبىر تۋاتىن, قولتىعىنىڭ استىنان قانات بىتكەن ناعىز ءدۇلدۇل عوي مىناۋ» دەپ, جيەنىنە استىنداعى اتىن ءتۇسىپ بەرىپ, قالاعانداي الىپ كەتەدى. سول جامان جاباعىسىن قۇنان شىققاندا جەتپىس ات شاباتىن بايگەگە قوسۋعا اكەلگەندە, ات تانيتىن ءبىر سۇم ءتۇن جامىلىپ كەلىپ, ورىنىڭ قىزىل اسىعىنان تەمىرمەن ۇرىپ, شوكەلەتىپ كەتەدى. سوندا نۇكەڭ قوزىنىڭ ماڭدايىن ۇرىپ جىلاعانىن ءوز كوزىمەن كورەدى. ات يەسى قايتىس بولعان سوڭ اياق لاۋعا شىدامدى مال بولار دەپ, تورىنى بۇل ءوزى الدى.
مەستورى وزىمەن بىرگە شاۋىپ كەلە جاتقانداردان بىرتە-بىرتە وزىپ, العا وكشەلەي ۇمتىلدى. الايدا ءبىرىنشى كەتىپ بارا جاتقان جۇيرىكپەن وزىنە دەيىنگى ءجۇز قادامداي ارا قاشىقتىقتى ازايتا الماي ابدەن دىڭكەلەدى. قارت مەستورىنىڭ ەكى كوزىنە قۇيىلعان تەردى ۇمتىلىپ بارىپ, قول ورامالمەن ءسۇرتىپ وتىردى. ەندى سوڭعى شاقىرىمدار عانا قالدى.
وسى جەردە اڭگىمەدەگى ۇزىندىگە زەر سالىڭىز:
«بۇل كەزدە مەستورىنىڭ ءحالى ءتىپتى مۇشكىل ەدى. باسەكەلەسىنەن وزسام دەگەن ىنتىعۋدىڭ ءوزى دە بىرتە-بىرتە ب ۇلىڭعىر تارتىپ, تەك بۇرىنعى جەتسەم, وزسام, دەگەن ويدىڭ ەلەسى عانا سۇلدەسىن سۇيرەپ كەلە جاتقانداي. الدىنا تۇسكەن تۇقىمداسىن قالاي دا قۋىپ جەتۋ, بار مۇددەسى, بار ماقساتى سياقتى. سول ءۇشىن دە ول وزىنە باعىنۋدان قالعان ءتورت تۇياقتىڭ ءبىر قالىپتى قوزعالىسىنا وزگەرىس ەنگىزۋگە بارىن سالدى. اقىرى الدىنداعىدان وزعانىن, بىرەۋلەردىڭ جانسالاپ كەلىپ, كوتەرمەلەي شاۋجايدان العانىن, بىرەۋلەردىڭ ساۋىرىنا تىزىلداتىپ قامشى سالعانىن سەزگەندە بويىن ءبىر راحات جالىن شارپىپ ءوتتى. ول ورىندالعان ەڭ سوڭعى ارمانىنىڭ راقاتى ەدى».
قايران مەستورى توپ ورتاسىنان قاق جارىپ وتە بەرە جىعىلدى. ونىڭ جانارىنان تامعان ءمولدىر جاس يەسىنىڭ قولىنا ءۇزىلىپ ءتۇستى. تۇلپارلاردىڭ تاعدىرى دا ادامداردىڭ تاعدىرى سەكىلدى. بويىن جاسىرعان تۇلپار سەكىلدى جاقسى ادامدار دا كوزگە كوپ تۇسپەيدى. ولاردىڭ دا قادىرىن ومىردەن وتكەندە بىلەمىز. وكىنىشتىسى سول.
