«كوزىمنىڭ قاراسى,
كوڭىلىمنىڭ ساناسى,
بىتپەيدى ىشىمدە
عاشىقتىڭ جاراسى.
قازاقتىڭ داناسى,
جاسى ۇلكەن اعاسى.
بار دەمەس سەندەي ءبىر
ادامنىڭ بالاسى.
جىلايىن, جىرلايىن,
اعىزىپ كوز مايىن.
ايتۋعا كەلگەندە
قالقاما ءسوز دايىن.
جۇرەكتەن قوزعايىن,
ادەپتەن وزبايىن.
ءوزى دە بىلمەي مە,
كوپ سويلەپ سوزبايىن».
مۇنى وڭاشالاۋ كەزدە اقىرىن ايتىپ وتىراتىن ادەتىم بار. مەندە عانا ەمەس شىعار. سوندايدا ءبىر كۇنى ەكىنشى شۋماعىنا قالايدا كىدىرگەنىم. ءمانى بولەك... جىگىتتىڭ ارناۋ ءسوزىن باستاي بەرە ءوزىن-ءوزى وزگەنىڭ, ياعني قىزدىڭ اۋزىمەن: «قازاقتىڭ داناسى...» دەپ قولپاشتاۋى قالاي؟ ويعا قونبايدى عوي؟.. قىزدىڭ جارىسا ايتقانى دەۋگە كەلمەيدى, جىگىت پەن قىزدىڭ ايتىسى ەمەس. ويلاندىم... ابايدىڭ «جىگىت ءسوزى» مەن «قىز ءسوزى» بار. «جىگىت ءسوزى» – «ايتتىم سالەم, قالامقاس», ال «قىز ءسوزى...» ەسىمدە, مىنا 2-شۋماق سونداعىلارعا وتە ۇقساس! ابايدىڭ ولەڭدەر جيناعىن الىپ, «قىز سوزىنە» ءۇڭىلدىم:
«قيىستىرىپ ماقتايسىز,
ويلاساڭ نە تاپپايسىز؟
بىزدە ەرىك جوق, ءوزىڭ ءبىل,
الدەنەگە باستايسىز.
ءبىز دە اركىمدى بايقايمىز,
تاپ بەرگەننەن تايقايمىز.
سىزدەي اسىل كەز بولسا,
قايتىپ باستى شايقايمىز؟» –
دەگەنىنەن سوڭ:
«قازاقتىڭ داناسى,
جاسى ۇلكەن اعاسى.
بار دەمەس سەندەي ءبىر
ادامنىڭ بالاسى», – بولىپ تۇرسا, ابدەن قيسىندى, جاراسىمدى!
مەنىڭشە, اقىننىڭ جۇرتقا اۋىزشا تاراعان ولەڭدەرىن جيناعانداردىڭ ءبىرى ونى ايتىپ بەرگەن كىسىنىڭ قاتەلەسكەنىن اڭعارماعان. العاشقى جيناعىن قۇراستىرعاندار دا «اباي ولەڭدەرىن» تالداپ جاتپاعان. ال ودان بەرىدە اقىن شىعارماشىلىعىن زەرتتەگەن, بۇگىن دە زەرتتەۋ ماقالا جازىپ جۇرگەن ابايتانۋشىلاردىڭ نازارىنا ىلىكپەگەنى تۇسىنىكسىز. اباي جيناقتارى الداعى ۋاقىتتا دا شىعادى, سوندا مىنا اعاتتىق ەسكەرىلەدى, انشىلەرىمىز بولسا, «اداسقان» 2-شۋماقسىز ايتۋلارى كەرەك دەپ ويلايمىن.
عابباس قابىش ۇلى,
جازۋشى
