سۋ تەگىن. كونە كىتاپتاردى ەسكى كىلەمگە جايىپ, كوشەدە ساتىپ تۇرعان بۇل كىسى مەيلى كىم كەلسە دە, قۇراق ۇشىپ قارسى الىپ, كىتاپتارىن ساتىپ جاتىر. «قازاقشا كىتاپتار بار ما؟», دەپ سۇراپ ەدىم, «مۇندا بار», دەپ ار جاعىندا تۇرعان جاشىكتىڭ ىشىنەن الىپ شىقتى. ىڭعاي جاقسى كىتاپتار ەكەن. ءبارىن الدىم. كەتىپ بارا جاتقانىمدا, ول كىسى مەنى قايتا شاقىرىپ, «بالام, ساعان ساتقان كىتاپتار جولداسىمنىڭ جيناعان كىتاپتارى ەدى, كوزى تىرىسىندە پايدالانعان, ەكى جىل بۇرىن قايتىس بولعان, بالالارىم ورىسشا مىنەزدى بولىپ ءوستى, كىتاپ دەگەنگە ولار مۇلدە قىزىقپايدى, ءتىپتى اكەسىنىڭ جازىپ-سىزعان دۇنيەسىنە دە كوز قىرلارىن سالمايدى. ايتپاقشى, مەنىڭ جولداسىم جازۋشى كىسى», دەپ بىرەۋ-مىرەۋ ەستىپ قويا ما دەگەندەي اينالاسىنا الاق-جۇلاق ەتىپ قارادى. سوسىن مەنىمەن قوشتاسىپ, كىتاپتارىنا قاراي كەتتى. «مەنىڭ جولداسىم جازۋشى», دەگەن سوزىنە سەلك ەتتىم, قولىما ۇستاپ تۇرعان كىتاپتاردىڭ العاشقى بەتتەرىن پاراقتاي باستادىم. مۇمكىن ءبىر جەرىنە اتى-ءجونىن جازعان شىعار دەگەن وي جەتەلەدى. ەشتەڭە تاپپادىم. ەكى-ءۇش كىتاپقا الدەكىمنىڭ ەسىمى جازىلىپتى, بىراق ونى كوررەكتور قارىنداشپەن ءوشىرىپ تاستاپتى. «كۇيەۋىنىڭ كىتاپتارىن نەگە ساتادى؟», دەگەن ۇلى سۇراق كوكىرەگىمدى تىرنالاپ بارا جاتتى. سوسىن ويىما «بالالارىم ورىسشا ءوستى», دەگەن ءسوزى تۇسە كەتتى. ارينە, ورىسشا سويلەيتىن ۇرپاققا قازاقتىڭ قۇندىلىعىنىڭ تۇككە كەرەگى جوق ەكەنى وسى ەكەن عوي دەگەن تۇجىرىم مەن ۇرەي الدىمنان سوپاڭ ەتىپ شىعا كەلدى. جەلە جورتىپ قىزىم وقيتىن مەكتەپكە باردىم. وقۋشىلار ۇيلەرىنە قايتىپ بارا جاتىر. انادايدا توعىز-ون جاسار قىز بالا اكەسىمەن ورىسشا سويلەسىپ بارادى. كەنەت كوز الدىما الگىندە عانا مەن كىتابىن ساتىپ العان جازۋشى «ەلەستەدى». كىم بىلەدى, ول دا كەزىندە بالالارىن مەكتەپتەن الىپ قايتاردا وسىلاي وزگە تىلدە سويلەسىپ بارا جاتقان شىعار؟!
اراعا اي سالىپ, سول كوشەگە الدەبىر جۇمىسپەن بارا قالدىم. بىراق كۇيەۋىنىڭ كىتابىن ساتقان الگى كىسىنى كەزدەستىرمەدىم, مۇمكىن, مارقۇم جازۋشىنىڭ جيعان كىتاپتارى تاۋسىلعان بولار؟
