كەڭەستىك زۇلماتتى, الاپات اشتىق پەن قاندى سوعىستى كورگەن, ارال قاسىرەتىن كوكىرەگىنە ءتۇيىپ, ونى ادام ەكولوگياسىمەن شەندەستىرە جازعان كلاسسيك جازۋشى تالاپشىل دا تالعامپاز قالپىمەن ارتىنا وشپەس مۇرا, ولمەيتىن تۋىندىلارىن قالدىردى. سىرتى ىزبارلى قاتال كورىنگەنىمەن ءىشى مەيىرىمگە تولى پاتريارحتىڭ كىرپياز بولمىس-مىنەزى مەن شىعارماشىلىق كۇردەلى الەمى وزگەگە ۇقسامايتىن. قولىنا العان جاقۇتتى جارقىراتاتىن قاس زەرگەردەي, ءمىنسىز مۇسىنشىدەي ول ءاربىر شىعارماسىن كۇنى كەشەگە دەيىن قايتا-قايتا قاشاۋدان, تۇزەپ-كۇزەۋدەن, شيراتىپ شىڭداۋدان استە جالىقپايتىن. ءاردايىم اعىسقا قارسى جۇزەتىن, سەرتىنە بەرىك, ءدىنى قاتتى, ءدىلى قۇنارلى, ءدىڭى سەكسەۋىلدەي شىمىر دارابوز قۇبىلىس, تارلان تۇلعا وسى دەگدار بولمىسىنان, تارپاڭ مىنەزىنەن ءبىر ءسات تانعان ەمەس. بار عۇمىرىن جازۋعا ارناعان, ءسويتىپ شىنايى شىعارماشىلىققا ادال بولعان ونىڭ مۇراتى عاجاپ كەيىپكەرلەر گالەرەياسىمەن اجىراعىسىز ۇشتاسىپ, ابەڭ مەن ادەبيەت دەگەن ءبىرتۇتاس قاستەرلى ۇعىمعا اينالىپ كەتكەندەي. ونىڭ بىرەۋدى كولگىرسىپ ماقتامايتىن, ءوزى دە ماقتانبايتىن, سابىرى سارقىلمايتىن, ءتوزىمى تۇگەسىلمەيتىن شىڭىراۋ مىنەزى دالادان دارىعان ءنار ەدى. باسقا قالامگەرلەر مەرەيلى بەلەسكە شىققان سايىن دابىرالاپ ماداق جازدىرىپ, داقپىرتپەن توي جاساپ جاتقاندا ابىز ابەڭ ءبىر دە ءبىر اتاۋلى تويىن اتاپ وتپەگەنى بۇگىنگى بىزدەرگە ونەگە. ول تۇتاس شىعارماسىنا عانا ەمەس, ءاربىر سويلەمىنە, ءاربىر جازعان سوزىنە ىقتياتپەن ءمان بەرىپ, قايتا-قايتا وڭدەۋدەن-جوندەۋدەن استە قاجىمايتىن. سۋرەتكەردىڭ كوركەم ءسوز سيقىرىنا ىڭكار پەرىشتە كوڭىلى, ەستەتيكالىق تۇنىق تالاپ-تالعامى ونى ۇنەمى مازاسىز ەتكەنىنە كوزىمىز تالاي مارتە جەتكەن.
ابەنىڭ قازاسى ادەبيەتىمىز ءۇشىن عانا ەمەس, ەل گازەتى ءۇشىن دە اۋىر قايعى. ابىز اقىرعى ماقالالارىنىڭ ءبىرىن «ەگەمەن قازاقستانعا» بەردى. باس باسىلىمنىڭ عاسىرلىق تويىنا ارنايى كەلىپ, ىزگى تىلەگىن ارناپ «ساۋاتىمدى اشقان وسى گازەت, سوندىقتان ول قۇراننان كەيىنگى رۋحاني ۇستازىم» دەگەن ەدى جارىقتىق تەبىرەنىپ تۇرىپ. وقىرمانىمىز رەتىندە گازەت رەداكتسياسىنا دا تالاي كەلدى, سوندا ءابىش, شەرحان ىنىلەرىنىڭ الدىندا تاعزىم ەتكەندەي ءۇنسىز ۇزاق تۇراتىن. ءبىز دە ابەڭنىڭ جانىندا ءبىراز جۇردىك, سارقىلمايتىن اڭگىمەسىن تىڭداپ, ونەگەسىن كوردىك. ۇستازدارىنا دەگەن شەكسىز قۇرمەتى, زامانداستارىنا دەگەن ەرەكشە ءىلتيپاتى, ىنىلەرى مەن جاستارعا دەگەن قامقورلىعى ءار سوزىنەن اڭعارىلىپ تۇراتىن. جاساندىلىقتى, جاعىمپازدىقتى, جارىمجان دۇنيەنى جانى سۇيمەيتىن. ارعى عاسىرلاردان التىن ارقاۋى ۇزىلمەي جەتكەن ادەبيەت پەن ونەرگە, قازاقتىڭ قاسيەتتى قارا سوزىنە ادالدىقتىڭ عاجايىپ ەتالونى بولعان ارقالى ابىز جادىراپ رياسىز قۋانا دا بىلەتىن, كەيدە قىرسىعىپ, قاتايىپ قالاتىن. سونىڭ ءبارى وزىنە جاراسىپ تۇراتىن.
الەمگە ايگىلى كلاسسيك جازۋشىدان ايىرىلىپ قالعانىمىز ارقامىزدى ايازداي قاريدى. كوڭىلىمىزگە دەمەۋ – ارتىندا قالعان كول-كوسىر ادەبي مۇراسى مەن جەلكىلدەپ ءوسىپ كەلە جاتقان جاس وقىرماندارى.
«ەگەمەن قازاقستان» گازەتىنىڭ اتىنان بارشا وقىرماندارىمىزعا كوڭىل ايتامىز. باقۇل بولىڭىز, الاشتىڭ ابىزى! جانىڭىز ءجانناتتا بولسىن!
