كۇندەردىڭ كۇنىندە اۋىلدىڭ شەتىنە جىن-شايتانمەن شاتىس ارام پيعىلدى ديۋ كەلىپ قونىپتى. ديۋ كۇندە كەلىپ اۋىلدىڭ مال-مۇلكىن تارتىپ الىپ جەپ كەتەدى. اۋىل اقساقالدارى قاتتى داعدارىپ, نە ىستەرىن بىلمەي قينالادى.
سول ساتتە, ءبىر جىگىت ورتاعا شىعىپ: «قادىرلى حالايىق, بەرەكە-بىرلىگىمىز بۇزىلماعان ەل ەدىك, ەل شەتىنە جىن قونىپ, شاڭىراعىمىز شايقالا باستادى. ەگەر دە, اقساقالدار باتاسىن بەرىپ جاراتۋشى يەم قولداسا, مەن «اللانىڭ ريزاشىلىعى ءۇشىن» جىن-ديۋمەن شايقاسايىن» دەيدى.
حالىقتىڭ ءبارى جينالىپ قۇدايدان مەدەت تىلەپ جىگىتتى اتتاندىرادى. جىگىت كەلگەن بويدا «اللاھاكبار» دەپ ديۋدىڭ جاعاسىنان الا كەتەدى. كۇنى بويى كۇرەسىپ, ءتۇس اۋعاندا جىن-ديۋ السىرەي باستايدى. جىگىت ونى قىلقىندىرىپ, اۋزىنان اق كوبىگىن اعىزادى.
ديۋ ايتادى: «سەن مەنى جەڭدىڭ, ق ۇلىڭ بولايىن ولتىرمە؟». جىگىت ونى بوساتادى. سول كۇننەن باستاپ الگى پالە اۋىلدىڭ الا ءجىبىن اتتامايتىن بولىپ, كۇن سايىن جىگىتكە 20 ءدىلدا بەرىپ تۇراتىن شارت ورنايدى.
وسىلاي ءومىر ءوتىپ جاتادى. جىگىت ديۋ بەرگەن اقشالاردى جيناپ بايىپ كەتەدى. ارادا ءبىر جىلداي ۋاقىت وتەدى. ءبىر كۇنى جىگىت تاڭەرتەڭ ويانىپ جاستىعىنىڭ استىنا قولىن سوزسا, كۇندە اكەلىپ تاستايتىن 20 ءدىلدا جوق.
اشۋلانعان جىگىت اتىپ تۇرىپ ديۋعا جەتىپ كەلىپ: «ەي, الباستى, ءدىلدا قايدا؟» دەيدى. اناۋ بولسا «ەندى بەرمەيمىن!» دەپ قارسى شىعادى. جىگىت اتىنان سەكىرىپ ءتۇسىپ ەكەۋى ۇستاسا كەتەدى. بۇل جولى انا ديۋ جىگىتتى ەكى بۇكتەپ استىنا سالىپ الادى. القىمىن سىعىپ, جانىن مۇرنىنىڭ ۇشىنا اكەلەدى.
جىگىت اڭ-تاڭ بولىپ جەڭىلگەنىن مويىندايدى. جىن: «سەن اۋىلىڭدى باستاپ مىنا شۇرايلى جەردەن كوشىپ, كوز كورمەيتىن الىسقا كەت. ايتپەسە, ءبارىڭدى قۇرتامىن!» دەيدى.
جىگىت ونىڭ شارتىنا امالسىز كەلىسە وتىرىپ, بىلاي دەيدى: «وتكەندە مەن سەنى جەڭىپ ەدىم عوي, بۇل جولى قالايشا سەن جەڭىپ كەتتىڭ؟». سوندا ديۋ: «وتكەندە سەن «اللانىڭ ريزاشىلىعى ءۇشىن» دەپ ايقاستىڭ, اللا ساعان شىن ريزا بولىپ, كۇش-قۋات سىيلادى. بۇل جولى ءدىلدا ءۇشىن ناقتىراق ايتقاندا, دۇنيە ءۇشىن مەنىمەن كۇرەستىڭ. سەنىڭ جەڭىلگەن سەبەبىڭ وسى!» دەپتى.
