اباي اتامىز «ادام بالاسى ماقتاننان امان بولماعى – قيىن ءىس» دەيدى. بىراق سونىڭ ءبارى ورنىمەن, مادەنيەتتى, بايىپتى, شىنايى ايتىلسا نەشىك. ماقتاۋعا جالعان ارالاسقان سوڭ, ونىڭ ماڭىزى جويىلىپ, شىندىعى قوجىرايدى. ءسويتىپ ادام جالعاندىققا بوي الدىرادى دا, جاقسى مەن جاماندى اجىراتىپ, باعالاي المايتىن كۇيگە تۇسەدى.
اباي اتامىز ماقتاندى ۇلكەندىك جانە ماقتانشاقتىق دەپ ەكىگە بولەدى دە, ۇلكەندىك – ادام ىشىنەن ءوزىن ءوزى باعالى ەسەپ قىلماق, بۇل مىنەز – اقىلدىلاردىڭ, ارلىلاردىڭ, ارتىقتاردىڭ ءىسى, ولار ءوزىن جامان دەگىزبەسەم ەكەن دەپ ازاپتانادى. ماقتانشاقتىق – باي دەسىن, باتىر دەسىن, قۋ دەسىن, پىسىق دەسىن دەپ ءجۇرىپ, «دەمەسىندى» ۇمىتىپ كەتەدى دەيدى دانىشپان.
سونىمەن بىرگە عۇلاما اتامىز ماقتانسۇيگىش پەندەلەردى رۋحاني, الەۋمەتتىك تۇرعىدان تومەندەگىدەي ءۇش توپقا جىكتەگەن ەكەن:
ءبىرىنشىسى – جاتقا ماقتانارلىق ماقتان ىزدەيتىندەر. ول – نادان, نادان دا بولسا ادام.
ەكىنشىسى – ءوز ەلىنىڭ ىشىندە ماقتانارلىق ماقتان ىزدەيتىندەر. ونىڭ ناداندىعى تولىق, ادامدىعى تولىق ەمەس.
ءۇشىنشىسى – وزگە كىسى قوستامايتىن ماقتاندى ىزدەيتىندەر. ول – ناداننىڭ نادانى دەيدى.
ورازا دەگەنىمىز – كۇنادان قۇتىلۋ ايى. دەمەك وسى ايدا جالعان ماقتان مەن ماقتاۋدان قۇتىلساق يگى ەدى.
